กลัวเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ

ตามหัวข้อเลยค่ะคือเมื่อก่อนเรามีครอบครัวที่อบอุ่นค่ะ แต่ฐานะทางบ้านพออยู่พอกินคะแม่ก็ไม่มีวุฒิการศึกษาเลยหางานที่มีรายได้เยอะไม่ค่อยได้แต่มาวันนึงพ่อและแม่ทะเลาะกันและปกติพ่อจะไปส่งของ ก.ท.ม เหมือนไปวันนี้มะลืนนี้กลับพ่อเก็บผ้าใส่กระเป๋าไปปกติแต่เรานึกว่าพ่อไปทำงานแต่พอมารู้อีกทีพ่อไปเช่าบ้านอยู่(เลิกขาดกับแม่) ตอนนั้นเรารู้สึกเหมือนเป็นเด็กขาดอะไรไปสักอย่างนึงอะ แต่มันเป็นการตัดสินใจของผู้ใหญ่ พ่อก็ไม่ติดต่อมาสักระยะนึงและมันเป็นช่วงที่พีคที่สุดในชีวิตเลยแม่ไม่ทีเงินไปหางานทำแต่ต้องรอเขาติดต่อกลับตอนนั้นมีงานประจำจังหวัดแม่พาเราไปหาขวดเพื่อมาขายซื้อข้าวกินตอนนั้น เราไม่อายเลยค่ะแต่ก็สงสารแม่แต่แม่ทำตัวแฮปปี้มากพี่เราต้องหยุดเรียน และเราก็ต้องไปอยู่กับย่าเพราะเราต้องเรียนหนังสือตอนแรกเราไม่อยากไปค่ะไม่อยากห่างกับแม่เลย คืออยู่ด้วยกันตลอดไม่เคยห่างจากแม่และพี่ แต่วันนั้นเราต้องตัดสินใจค่ะเราเลยตัดสินใจว่าจะไปอยู่กับย่าค่ะเพราะถ้าเรามาอยู่กับย่าพ่อจะส่งเสียเต็มที่ ช่วงนั้นเราซึมเลยค่ะเพราะคิดถึงแม่กับพี่สาวมากโทรศัพน์ก็ไม่มีจะคุยให้หายคิดถึง พอมาอยู่ที่นี่ก็อึดอัดค่ะไม่มีใครเข้าใจเราเปลี่ยนไปจนเราสังเกตตัวเองได้เลยว่าเราไม่เหมือนเดิมจากที่คุยเยอะตลกคิดอะไรก็พูดไรเลยแต่พอเรามีปัญหาอะไรเรากลับรู้สึกว่าพูดไปคงไม่ใครเข้าใจบางทีพอย่าพูดอะไรที่เรารู้สึกน้อยใจหรือพูดถึงแม่ในทางเสียๆหายๆเราแอบร้องให้บางทีเหมือนเราอยากมีความเป็นส่วนตัวเรามักจะอยู่แต่ในห้องเราไม่ออกไปเจอใครเพราะไม่มีเพื่อนข้างบ้านที่รุ่นราวคราวเดียวกันเลย เราก็นอน อ่านหนังสือ ทำไรต่างๆในห้องเรารู้สึกดีกว่า แต่ย่าก็ไม่เข้าใจเอาแต่ด่ทว่าเราอยู่แต่ในห้อง(แต่เราก็ช่วยทำงานบ้านนะคะ)มีหลายครั้งเราเครียดเรื่องเรียนและคนที่บ้านก็ยังไม่เคยให้กำลังใจเราเราร้องให้คิดถึวแม่ถ้าเป็นแม่แม่คงเข้าใจเราเราร้องให้แบบไม่อยากให้ใครรู้โทรไปร้องกับเพื่อนสนิทเราเป็นแบบนี้มาตลอดเราร้องให้บ่อยมาก ครั่งนึงเราเคยคิดว่าถ้าตายเราคงไม่ต้องรับรู้อะไรคงจะสบายใจกว่านี้แต่ก็มีเพื่อนที่ช่วยดึงความคิดเรา เราคิดถึงแม่มากๆจากที่อยู่กับแม่อยู่กับพี่สาวทะเลาะหยอกด้วยกันทุกวันตื่นมาก็เจอแต่พอวันนี้ไม่มีใครรู้สึกเหมือนตัวคนเดียวแต่ก็มีมือถือได้ติดต่อกับแม่บ้างแต่มันคงแทนค่าที่อยู่ด้วยกันไม่ได้ เราอยากถามว่าเราควรจัดการความรู้สึกเรายังใงดีค่ะ อยากให้ตัวเองเป็นคนเฮฮาไม่คิดมากและไม่คิดอพไรฟุ่มซ่านจนเรากลัวความคิดตัวเองก็มีค่ะ สำหรับบางคนอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาแต่สำหรับเรามันเป็นเรื่องที่เซ้นสิทีฟมาก อยากขอแนวทางการวางตัวให้ตัวกลับมาสดใสและเข้มแข็งมากกว่านี้ค่ะ  เราจะเสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้าไหมคะ