คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 5
ถ้าเป็นเราจะไม่บังคับไม่ฝืนใจตัวเองค่ะ
ถ้าใจยังแค้น ไม่ให้อภัย ไม่อยากอโหสิ ก็ไม่ค่ะ
ปล่อยให้ความแค้นเป็นแรงผลักดัน มุ่งมั่นใช้ชีวิตให้ดี ทดแทนที่เคนทุ่มเทไปแล้วเสียเปล่าในอดีต
สิ่งที่เคยอยากทำแต่ไม่ได้ทำ เพราะความเสียสละเพื่อคนอื่นในตอนนั้น จะทำให้คุ้มในตอนนี้
จะใช้เงินที่หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง มาต่อยอดให้มากขึ้น เอาเงินมาปรนเปรอความสุข เอาเงินมาซื้อหาความสะดวกสบาย เอาเงินมาเก็บไว้เป็นประกันในอนาคต จะดีใจว่าต่อไปนี้หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็เป็นของเราคนเดียว อยากแบ่งใครก็ตามแต่ใจเรา ขอความสุขกายสบายใจเป็นของเราแต่ผู้เดียว
ในระหว่างนี้ ที่ยังไม่สามารถให้อภัย ก็หาความสุขไปค่ะ ระยะเวลาจะบรรเทาความเกลียดความแค้น จะค่อยๆลืมความเจ็บปวดไปเอง ยิ่งเร่งให้ลืมจะกลับยิ่งจำนะคะ
ถ้าใจยังแค้น ไม่ให้อภัย ไม่อยากอโหสิ ก็ไม่ค่ะ
ปล่อยให้ความแค้นเป็นแรงผลักดัน มุ่งมั่นใช้ชีวิตให้ดี ทดแทนที่เคนทุ่มเทไปแล้วเสียเปล่าในอดีต
สิ่งที่เคยอยากทำแต่ไม่ได้ทำ เพราะความเสียสละเพื่อคนอื่นในตอนนั้น จะทำให้คุ้มในตอนนี้
จะใช้เงินที่หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง มาต่อยอดให้มากขึ้น เอาเงินมาปรนเปรอความสุข เอาเงินมาซื้อหาความสะดวกสบาย เอาเงินมาเก็บไว้เป็นประกันในอนาคต จะดีใจว่าต่อไปนี้หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็เป็นของเราคนเดียว อยากแบ่งใครก็ตามแต่ใจเรา ขอความสุขกายสบายใจเป็นของเราแต่ผู้เดียว
ในระหว่างนี้ ที่ยังไม่สามารถให้อภัย ก็หาความสุขไปค่ะ ระยะเวลาจะบรรเทาความเกลียดความแค้น จะค่อยๆลืมความเจ็บปวดไปเอง ยิ่งเร่งให้ลืมจะกลับยิ่งจำนะคะ
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
กระทู้ที่คุณอาจสนใจ
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ
ปัญหาความรัก
อยากทราบวิธี อโหสิกรรมให้แฟน และ ผู้หญิงของแฟน ที่ทำการสวมเขาเราเป็นระยะเวลาหลายปี ได้อย่างสนิทใจ?
ปกติเป็นผู้อ่านตอนนี้เป็นเจ้าของกระทู้เองเลย ตื่นเต้น
เราเป็นผู้หญิงที่ไม่แต่งตัวแต่งหน้า วันวัน ทำแต่งาน
เรากับแฟนคบกันได้สามปีจะเข้าปีที่สี่แล้วคะ อายุเราห่างกัน 12 ปี แฟนเป็นคนไม่ชอบงานหนัก รักสบายคะ เงินเดือนเรามากกว่าแฟน
เมื่อไม่นานมานี้มีจุดหักเหชีวิตเรา เราย้ายงาน ตั้งความหวังว่า เราจะเก็บเงินช่วยกัน อยากมีธุรกิจเล็กๆ ทำด้วยกัน เราย้ายออกจากงานเดิมมาทำงานในที่ที่มีค่าตอบแทนสูงกว่า แต่แล้วความก็แตก
คืนหนึ่งเรานอนพักผ่อน เราได้ยินเสียงโทรสับแฟน เราเลยไปรับ ปรากฏว่าเป็นเสียง ผู้หญิงคนหนึ่งกรอกมาตามสายโทรศัพท์ เราถามว่าใคร อีกฝ่ายตอบว่าเมีย เราทะเลาะกับผู้ชาย อย่างหนัก และยื่นคำขาดว่าถ้าจะไปก็ไปแต่อย่ามาทำแบบนี้
วันต่อมาเราพยายามหาข้อมูลของผู้หญิงคนนั้น เราถึงได้รู้ว่า ผู้หญิงคนนั้นทำงานโรงงานแห่งหนึ่งแถวพระประแดง เป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างแต่งตัวและอายุมากกว่าเราพอสมควร เราได้มีโอกาศคุยกันทั้งสามคน ถามผู้ชายต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น ว่าถ้าจะไปอยู่ด้วยกันก็ไป ถ้าจะมีเราต่อก็ให้หยุด ผู้ชายบอกจะอยู่กับเราแต่มีพีค ยิ่งกว่านั้น คือ
ช่วงหนึ่งมีดารหยุดยาวของเดือน ผู้ชายบอกว่าเขาจักลับบ้านไปงานศพย่า เราก็บอกว่าเราก็หยุดนะ ขอเรานั่งรถไปด้วยได้ไหม ตอนกลับเราจองเครื่องกลับก็ได้
ผู้ชายบ่ายเบี่ยงตลอด บอกว่าญาติกลับด้วย เราเข้ากับญาติเขาไม่ได้หรอก อ้อนวอนสารพัด(ในใจลึกๆเราคิดว่าแฟนเราไม่ได้พาญาติกลับแต่ะาผู้หญิงคนนั้นกลับไปด้วย)เราอ้อนวอนยังไงก็ไม่ได้ไป สุดท้ายเราต้องนั่งรถเมย์กลับบ้าน นั่งรอที่หมอชิต สี่ห้าชั่วโมง ความรู้สึกตอนนั้นคือพังพังที่สุดในชีวิตความรู้สึกหดหู่
เสียใจผิดหวังมันถาโถมเข้ามาในความรู้สึก
หลังจากกลับจากบ้านเราสงสัยในสิ่งที่เราคาใจ เราได้โทรไปถามแม่ผู้ชายตามตรงว่าได้พาผู้หญิงชื่อนี้กลับบ้านด้วยไหม คำตอบทำเอาเราน้ำตาไหลไม่หยุด คำตอบคือใช่ลูก ในใจเราคิดตลอดว่าทำไมคุยกันรู้เรื่องทั้งสามคนแล้วยังเอาผู้หญิงอื่นนั่งรถตากแอร์เย็นๆกลับบ้าน ส่วนเรานั่งรถเมย์หลังขดหลังแข็ง ตอนจะกลับกรุงเทพ บอกไม่มีเงินเราไม่รู้เราก็โอนเงินไปให้แต่เงินเราที่หามา กลับเอาไปเลี้ยงผู้หญิงอีกคน
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเงินกินเงินเที่ยวที่พาผู้หญิงคนอื่นไป คือเงินที่อีเพิ้งคนหนึ่งหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงเพียงแค่หวังว่าเราจะสร้างฝันร่วมกัน ตอนนี้เรารู้ตัวว่าโดนหลอกเจ็บคะ เงินทองก็ร่อยหรอ กำลังใจก็หาย ตอนนี้ที่ทำงานใหม่ยังไม่ผ่านโปรคะ ทำงานด้วยใจที่ร้าวรานหมดกำลังใจทุกอย่างไม่เคยคิดว่าคนใกล้ตัวจะย่ำยีน้ำใจได้ขนาดนี้ รถเราก็ช่วยผ่อนจนหมด เราเชื่อใจทุกอย่าง แต่ตอนนี้เหมือนมีอะไรมาฟาดกลางใจ
ตอนนี้เราพยายามตั้งตัว หาใหม่เก็บใหม่ แต่รอยแผลมันก็ยังตามหลอกหลอนเราตลอด ตอนนี้เรายังไม่แข็งแรงดีคะ แต่ก็พยายามจะหาวิธีอโหสิกรรม เพื่อชาติหน้ามีจริงจะได้ไม่ต้องมาเจอกันอีก เจ็บคะ เจ็บเพราะคนใกล้ตัว
เราขอคำแนะนำหน่อยนะคะ เราไม่รู้ว่าเวรกรรมมันมีจริงหรือเปล่าสำหรับคนสองคนนี้ แต่ส่วนตัวเราเราเชื่อว่ามี เราถึงไม่อยากพบไม่อยากเจออีก เราจะทำอย่างไรจะอโหสิกรรมให้กับคนสองคนนี้อย่างสนิทใจ