ตามหาคนที่หลังสถานีรถไฟพัทลุง

พอดีเมื่อวันที่ 14 เมษายนที่ผ่านมา ไปตลาดหลังสถานีรถไฟพัทลุงมาครับ แล้วเจอคนนึง สะดุดตาผมมากๆ เหมือนผมกับเขาเคยรู้จักกันมาก่อน ความรู้สึกเหมือนผมหลุดเข้าภวังค์เลย เขาทำให้ผมจากใจเฉาๆคือใจสั่น เต้นเร็วมากๆเลยครับ แบบเสี้ยววิจริงๆ คือเขามากับครอบครัว แล้วเขาก็เดินตามหลังผมมา คือผมอยากจะหันกลับไปมากเลย แต่พอหันกลับมาก็เหมือนเขาจ้องมาทางผมเหมือนเขาก็มองผมเลย (ไม่ได้หลงตัวเองนะครับ555555) ผมก็หันกลับไป คือในใจเขินมากๆเลย แต่ว่าผมตอนนั้นคือกำลังกลับบ้านพอดี ก็ไปรอนัดเจอกับญาติ ผมเห็นเขาอยู่ตรงร้านซูชิฝั่งร้านขนมนาโหนดพอดี จังหวะนั้นแอบเสียดายมากเลยครับ คิดว่าผมไม่น่าได้เจอเขาอีกแล้วแน่ๆ ซึ่งก็จริง เพราะผมไม่รู้ว่าจะได้เจออีกตอนไหน ก็หวังว่าจะได้เจออีกอ่ะครับ อยากเจออีก ถ้าผมยังโสดอยู่ในตอนนั้น แล้วผมเจอคุณอีกผมจะไม่ลังเลเดินไปขอเฟสบุ๊คเลยจริงๆ
ลักษณะของเขา คือเขาผมยาวไหล่ได้ สีดำ ผิวขาว ตาโต ตัวสูงประมาณ160ได้ ใส่เสื้อสีเทา ลายดอกน่าจะดำหรือสีนํ้าเงิน มันมีลายตั้งแต่เอวขึ้นมาหน้าท้องได้ครับ (ผมจำได้ประมาณนี้จริงๆ)
อยากบอกว่าถ้าคุณได้อ่าน ผมอยากรู้จักคุณจริงๆนะครับ คุณทำให้ผมคิดถึงคุณตลอดหลังจากผมกลับมาเลย นึกถึงหน้าคุณตลอดเลย ถ้าคุณรู้ว่าผมหมายถึงคุณ ขอให้มารับผิดชอบความรู้สึกที่ผมให้คุณหน่อยนะครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้วันนั้นผมใส่ชุดลายพรางทหาร กางเกงสีนํ้าตาลออกจะครีมๆ ใส่แว่น ถ้าคุณรู้ว่าคือผม ติดต่อมาหน่อยนะครับ ในนี้ก็ได้!!