กระทู้นึงของคนเป็นโรคซึมเศร้า "เราควรจัดการกับชีวิตตอนนี้ยังไงดี"

เราคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้านะคะ เพราะเรามีอาการครบทุกอย่างจากที่เราศึกษามา  

เล่าก่อนนะคะ ....

 พอในช่วงเศรษฐกิจมันย่ำแย่ แม่กับพ่อเลี้ยงเลยต้องไปทำงานที่กรุงเทพ เลยต้องเอาเราไปไว้กับย่า ซึ่งย่าก็ไม่ค่อยชอบแม่เรา เลยกลายเป็นว่าเราก็เข้ากันไม่ได้ เราชอบเก็บตัวอยู่คนเดียวตั้งแต่มาอยู่กับย่า เราพึ่งมารู้ตัวว่าเป็นโรคซึมเศร้าตั้งแต่เมื่อ 2-3 ปีก่อน เพราะเราร้องไห้ทุกวัน โรงเรียนไม่ไป อยากหนีปัญหาด้วยการหายไปจากโลกนี้ เราปรึกษาใครไม่ได้ค่ะ เราไม่กล้าพูดกับใคร จะคุยกับพ่อแม่ก็ไม่ได้ เพราะเราไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ (แต่ตอนนี้บอกไปแล้วค่ะ)

แล้วเวลาผ่านไป 1 ปีกว่าๆ เราเจอผู้ชายคนนึงค่ะ คนแถวบ้าน เราชอบเขาค่ะ เราก็ตามจีบเขาค่ะ เรารู้ว่าเราเป็นแบบนี้ เราก็พยายามไม่ร้องไห้ ไม่เก็บตัวมากกว่าเก่า ทุกอย่างก็เหมือนจะดี (เขาเป็นคนนิ่งๆ พูดไม่เก่ง ติดเกม ติดเพื่อน แรกๆเราก็รับได้นะคะ แต่ตอนนี้เรารับไม่ได้ไม่รู้ทำไม เราก็พยายามบอกเขาว่า เราเป็นยังนี้นะ แต่ไม่ได้บอกจริงจังเท่าไหร่) เราคุยกันประมาณเดือนกว่าๆ เราก็ตกลงคบกัน แต่มีข้อแม้คือ ห้ามบอกใคร ห้ามให้ใครรู้ เราก็ยอม คบกันมาเรื่อยๆ เราก็งี่เง่า เอาแต่ใจ (มันเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ) เขาก็ตามใจเกือบทุกอย่างนะคะ แต่เหมือนเรายังต้องการไม่พอ มันเลยมากขึ้น ยิ่งหนักขึ้น เราคบกันมาปีกว่าๆ พ่อเรารู้เลยจับแต่ง เราก็ย้ายไปอยู่บ้านเขา เราพยายามหาวิธีให้หายจากโรคซึมเศร้า แต่มันก็ไม่หาย ตอนเลิกกัน เราก็จะฆ่าตัวตายค่ะ ความรู้สึกแบบสิ้นหวัง เขาคือที่ยึดเหนี่ยวสิ่งเดียวที่เรามี แต่เรานึกถึงเขาค่ะ เรายังอยากรักเขาต่อไป ถ้าตอนนั้นเราไม่ได้เขา เราอาจจะไม่รอด เราก็กลับมาคบกันค่ะ แต่เราก็ต้องออกจากบ้านนี้ไป เพราะแม่ของเขาไม่ชอบเรา

เราก็เลิกกันอีกรอบ แต่ครั้งนี้กลับมาคบกันไม่ได้ เพราะแม่เขาแบบโครตไม่ชอบเรา แต่แบบทำทุกอย่างเหมือนเดิมค่ะ แอบมาหากัน แต่สถานะไม่มี เราก็ต้องยอมรับสภาพไป พอถึงเมื่อวานก่อน เขาไปเที่ยวกับเพื่อนที่ต่างจังหวัดซึ่งเขาบอกว่าจะพาไปด้วย เพราะเราขอ แต่สุดท้ายเราก็ไม่ได้ไป เราร้องไห้ทั้งคืนค่ะ ความเอาแต่ใจของเรามันหนักขึ้น คืนนั้นเราคิดฆ่าตัวตายอีกแล้วค่ะ มันสิ้นหวังมาก ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม เราไม่อยากเป็นภาระใครอีก ทั้งพ่อแม่แล้วก็เขา เราทำร้ายตัวเองค่ะ แต่เขาก็แชทมาบอกตลอดว่าอย่าทำนะ เราคิดนานมาก แล้วเราก็ไม่ทำ เพราะเราอยากรักเขาต่อไป ถึงแม้จะเจ็บก็ยอม เราอยากเป็นที่หนึ่งของเขาค่ะ แต่เราก็อยู่แค่ที่ 3-4 เขาเลือกเพื่อน เลือกเกม เขายอมเสียสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ค่ะ แต่ถ้าเสียเราเขาก็ไม่พยายามจะรักษาเราไว้ พอเมื่อคืนเขาบอกว่าที่เขาไม่ให้เราไป เพราะไม่อยากให้ที่บ้านรู้ เดี๋ยวสงกรานต์พาไปทุกวันเลย เราก็บอกว่า เอ้าสงกรานต์ ที่บ้านพี่เขาก็รู้อ่ะดิ เขาบอกว่ารู้ก็รุ้ไปดิ เราก็บอก เอ้าแล้วที่ไม่ให้ไปนี่คืออะไรอ่ะ เขาก็บอกพี่จะไม่พูดอะไรแล้วถ้ายังพูดเรื่องนี้ (ตลอดเวลาที่คบกัน ไม่เคยเคลียร์ได้สักครั้ง เราบอกเลิกเราก็กลับไปยอมเขาทุกอย่าง) เราก็ไม่เข้สใจเพราะเขาไม่หาเหตุผลมาตอบให้ชัดเจน เราก้เริ่มรู้สึกไร้ค่าอีกแล้วค่ะ เราคิดว่าเราไม่สำคัญพอให้เขาเลือกเรา เราไม่อยากให้มันแย่ไปกว่านี้เราเลยไปคุยเรื่องอื่น แต่ก็กลับมาทะเลาะกัน เขาปกป้องเพื่อนมากกว่าปกป้องเรา  พอเริ่มคุยกันดีๆเราเริ่มบอกเขาอย่างจริงๆค่ะ  แต่เหมือนเขาไม่ค่อยเข้าใจ เขาบอกเราก็อย่าคิดว่าเป็นแบบนั้นสิ่ เราพยายามอธิบายว่าถ้าคนที่มันเป็นมันคิดได้ยังนี้ก็ไม่มีใครตายน่ะสิ่ เขาก็แบบอธิบายแต่มันเป็นความคิดของคนปกติ เราก็พยายามอธิบาย ว่า ยกตัวอย่างเช่น คนปกติขับรถเขามีเบรก แต่คนเป็นโรคซึมเศร้ามันไม่มีเบรก เขาก้ไม่เข้าใจ เราก็เหนื่อยที่จะพูด เราเลยเลิกคุยกันไป 

เราควรทำยังไงกันดีคะ เราอยากเลิกเอาแต่ใจ และขี้น้อยใจ เพราะมันยิ่งทำให้เราทะเลาะกัน เวลาทะเลาะเราก็รู้สึก Down ลง เราควรจัดการยังไงต่อไป ถ้าเราไม่มีเขา เราก็เหมือนคนจะจมน้ำตายให้ได้

ปล. เรามีคนคุยเก่าเราที่อยู่เคียงข้างเรา เข้าใจเรา พยายามช่วยเรา แต่เราไม่ได้รักเขา เหมือนเราไม่ได้ต้องการจากคนนี้ เราอยากได้จากแฟนเรามากกว่า คนดีๆเราก็อยากรักเขานะคะ แต่เราดันไปรักคนใจร้าย 

ปล2.ที่บ้านเราค่อนข้างจนค่ะ ไม่มีเงินไปตรวจและรักษา

ปล3. ขอบคุณที่อ่านจบนะคะ