เรามีคนสนิทคนหนึ่งค่ะ อายุก็ 35 ปีแล้ว เขาเกิดมาในครอบครัวที่ฐานะดี ตั้งแต่เด็กจนโตเราคิดว่าเขาคงสุขสบาย
แต่ตอนนี้เขาอยู่กับป้าที่เคยมีกิจการแต่เลิกไปแล้วค่ะ และตัวเขาเองทำงานเป็นพนักงานของร้านขายสินค้าญี่ปุ่นร้านหนึ่ง แต่เขาพยายามคิดอยากจะมีธุรกิจส่วนตัว ไม่ว่าจะเป็นขายอาหาร หรือซื้อแฟรนไชส์มาลงทุน
เขาให้เราช่วยเป็นกำหลังหนุนให้เขา เช่นหาข้อมูลธุรกิจ ดูว่าจะขายอะไรดีประมาณนี้ค่ะ เราเป็นทั้งเพื่อนและคนรู้ใจ แต่มันติดตรงที่ว่าเขามีนิสัยที่ชอบพลัดวันประกันพรุ่งค่ะ (ในความคิดของเราคนเดียวนะคะ)
ค่อนข้างขี้เกียจกับงานบ้านหรือจะไปทำกิจกรรมกับเราหรือป้าของเขาก็ช้าค่ะ ชอบทำให้ป้าห่วงเขาเสมอ ต้องให้เรียกอยู่นานมาก เป็นคนพูดน้อยอ่านยากมาเลย
แต่จากที่เราสังเกตุเขาในเรื่องการทำงาน เป็นคนรับผิดชอบต่องานที่ทำได้ดีมาก เมาแค่ไหนก็ทำงานได้ ไม่ขาดงาน สร้างยอดขายใหร้านได้ดี ถือว่าเป็นลูกน้องที่ดีของเจ้านายเลยค่ะ
คุณป้าของเขาอยากลงทุนให้เขาทำธุระกิจแต่ ต้องการเห็นความเปลี่ยนแปลงของหลานชายโดยบอกเราว่าให้ เราช่วยแนะนำสิ่งที่คิดว่าดี และช่วยให้หลานของเขา เบาๆเรื่องเหล้า เรื่องบุหรี่ เรื่องติดเพื่อนและที่สำคัญช่วยหลานให้ของเขาทำตัวให้เขาเชื่อใจว่าหลานเขาที่เปลี่ยนแปลงตัวเองไม่เป็นคนพลัดวันประกันพรุ่งแบบที่เคย
เราบอกเรื่องนี้กับพี่เขาไป ว่าป้าเขารักเขามากแค่ไหนและอยากช่วยเรื่องการลงทุน แค่ทำให้ป้าเห็นและเชื่อใจ พี่เขาขอบใจเรา และขอให้เราช่วยเตือนเขาในวันที่เขาเผลอทำไม่ดี ค่อยแนะนำเขาว่าอันไหนควรไม่ควร
(ใจเราไม่อยากไปยุ่งเลยค่ะ แต่คนคนนี้คือคนที่เราชอบเรา เราไม่รุ้จะทำยังไง) เราช่วยพี่เขา เราเว้นระยะไม่ไปสร้างความกดดันเขามากไป แต่เอาเข้าจริงมันยากมากเลยค่ะ
เรา ต้องเจอกับความรู้สึกที่ว่า คำพูดเรามันไม่เข้าหูหรือไม่มีความหมายเลยใช่ไหม? เราต้องน้อยใจอยู่เรื่อยๆ ล่าสุดเราไปหาพี่เค้าที่บ้านในวันหยุดของพี่เขา กะว่าจะชวนเก็บกวาดบ้านให้คุณป้าเขาบ้าง แต่เราไปถึงพี่เขาขึ้นไปบนดาดฟ้า แอบกินเหล้า เมาพูดจาเลอะเทอะ เราดูสภาพเหมือเราคุยกับเด็กเลย เราเสียใจ เราไม่สามารถระบายให้ป้าของพี่เขารับรู้ได้เลยว่าเราไม่อยากทำตามที่ป้าขอเเล้ว
ใครพอจะมีวิธีแนะนำจัดการกับคนประเภทนี้ไหมคะ
เจอคนที่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง จะทำยังไง