เลิกคือทางออกเดียสำหรับผม เห็นด้วยมั้ยครับ
คือผมกับแฟนเพิ่งแยกกันกันอยู่ราว 1 ปี (เพราะผมสอบได้ต้องบรรจุอีกจังหวัด ซึ่งอยู่ใกล้กัน)
แต่ผมก็ไปหาทุกเย็นวันศุกร์และกลับมาทำงานเช้าวันจันทร์ เป็นประจำ (ยกเว้นติดงานสำคัญที่ต้องร่วมพิธีต่างๆ)
ซึ่งก่อนมาประจำน่ ด้วยความที่เขาระแวง เขาพาผมไปสาบานหลายที่
เมื่ออยู่ด้วยกัน ก็เหมือนแว้งผมว่าอย่าให้จับได้นะ ว่าแอบคุยกับใคร อย่าทำให้ความไว้ใจที่เขามีต่อผมต้องพังไปนะ สงสารเขาด้วย
ซึ่งสิ่งที่เขาระแวงทีสุดคือ คิดว่าผมมีใครอยู่ด้วยกัน ซึ่งสาบานได้ว่าไม่มี
จนล่าสุด ผมไม่ได้ไปหาเขา2-3สัปดาห์ เพราะติดเลือกตั้ง ติดวิ่ง และกลับบ้าน
ทำให้เขาไม่พอใจ หาว่าผมไม่ักเหมือนเดิม หรือถึงขั้นมีคนอื่นอยู่ด้วยกัน (ผมก็ยืนยันคำเดิมว่าไม่มี)
จนกลับหาเขาเมื่อสามวันก่อน
เขาไม่เชคโทรศัพย์ผม ผมเห้นว่าผิดปกติ จึงลองเชคโทรสัพเขาดูบ้าง
ปรากฎว่า เจอรูปที่อยู่ในถังขยะที่เขาลืมลบ
คุยกับคนอื่น ถามว่างานเยอะมั้ย ยังโทรหาไม่ได้นะเพราะชารจ์แบตอยู่ เลยแคปหน้าจอที่แสดงว่าชารจ์แบตอยู่ให้เขาดู
ผลเห็นผมรีบส่งรูปนั้นเข้าเมล์ผมทันที และไปเชครายชื่อที่เขาบลอคในไลน์ ปรากฎว่าเจอคนนั้น
ผมเลยปลดล็อดแล้วส่งสติ๊กเกอร์ไป เขาตอบกลับมาทันทีว่า สะดวกคุยเหรอ
ผมจุกมาก
คนที่คอยระแวงเรา ขู่เราด้วยคำสาบาน ดูเหมือนว่าน่าสงสารเพราะเขารักเดียวใจเดียว
กลับทำสิ่งนั้นซะเอง
ผมตัดสินใจทันทีคือ เลิก
คืนนั้นผมนอนกอดเขา แต่นอนไม่หลับทั้งคืน คิดวางแผนชีวิตต่อไป
เพราะก่อนนอน ผมก็สงสัยแล้วว่า ทำไมต้องพูดว่า
ถ้าเขาจับได้ว่าผมมีใคร ขอให้ผมเดินออกไปจากชีวิตเขานะ เขาไม่อยกเจ็บ
ผมอึ้ง เลยพูดกลับไปว่า เหมื่อนกันนะ
อย่าให้เราจับได้นะว่าแอบคุยกับใคร (ทั้งๆที่รู้แล้ว)
***เหตุการณ์นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทะเลาะจะเลิกกัน เพราะตอนอยู่ด้วยกันก็มีเรื่องประมาณนี้ แต่ไม่มีหลักฐานคาตาขนาดนี้
แต่เป็นครั้งแรกที่เขานอกใจ ในช่วงแค่สองสามสัปดาห์ที่ผมไม่ไปหา
มันควรเป็นช่วงเวลาแห่งการอดทนและเชื่อใจ
******ผมตัดสินเลิก คือถูกแล้วใช่มั้ยครับ
จับได้ว่าแฟนที่คอยระแวงเรา จับผิดเราตลอกเวลา กลับแอบคุยกับคนอื่นซะเอง
คือผมกับแฟนเพิ่งแยกกันกันอยู่ราว 1 ปี (เพราะผมสอบได้ต้องบรรจุอีกจังหวัด ซึ่งอยู่ใกล้กัน)
แต่ผมก็ไปหาทุกเย็นวันศุกร์และกลับมาทำงานเช้าวันจันทร์ เป็นประจำ (ยกเว้นติดงานสำคัญที่ต้องร่วมพิธีต่างๆ)
ซึ่งก่อนมาประจำน่ ด้วยความที่เขาระแวง เขาพาผมไปสาบานหลายที่
เมื่ออยู่ด้วยกัน ก็เหมือนแว้งผมว่าอย่าให้จับได้นะ ว่าแอบคุยกับใคร อย่าทำให้ความไว้ใจที่เขามีต่อผมต้องพังไปนะ สงสารเขาด้วย
ซึ่งสิ่งที่เขาระแวงทีสุดคือ คิดว่าผมมีใครอยู่ด้วยกัน ซึ่งสาบานได้ว่าไม่มี
จนล่าสุด ผมไม่ได้ไปหาเขา2-3สัปดาห์ เพราะติดเลือกตั้ง ติดวิ่ง และกลับบ้าน
ทำให้เขาไม่พอใจ หาว่าผมไม่ักเหมือนเดิม หรือถึงขั้นมีคนอื่นอยู่ด้วยกัน (ผมก็ยืนยันคำเดิมว่าไม่มี)
จนกลับหาเขาเมื่อสามวันก่อน
เขาไม่เชคโทรศัพย์ผม ผมเห้นว่าผิดปกติ จึงลองเชคโทรสัพเขาดูบ้าง
ปรากฎว่า เจอรูปที่อยู่ในถังขยะที่เขาลืมลบ
คุยกับคนอื่น ถามว่างานเยอะมั้ย ยังโทรหาไม่ได้นะเพราะชารจ์แบตอยู่ เลยแคปหน้าจอที่แสดงว่าชารจ์แบตอยู่ให้เขาดู
ผลเห็นผมรีบส่งรูปนั้นเข้าเมล์ผมทันที และไปเชครายชื่อที่เขาบลอคในไลน์ ปรากฎว่าเจอคนนั้น
ผมเลยปลดล็อดแล้วส่งสติ๊กเกอร์ไป เขาตอบกลับมาทันทีว่า สะดวกคุยเหรอ
ผมจุกมาก
คนที่คอยระแวงเรา ขู่เราด้วยคำสาบาน ดูเหมือนว่าน่าสงสารเพราะเขารักเดียวใจเดียว
กลับทำสิ่งนั้นซะเอง
ผมตัดสินใจทันทีคือ เลิก
คืนนั้นผมนอนกอดเขา แต่นอนไม่หลับทั้งคืน คิดวางแผนชีวิตต่อไป
เพราะก่อนนอน ผมก็สงสัยแล้วว่า ทำไมต้องพูดว่า
ถ้าเขาจับได้ว่าผมมีใคร ขอให้ผมเดินออกไปจากชีวิตเขานะ เขาไม่อยกเจ็บ
ผมอึ้ง เลยพูดกลับไปว่า เหมื่อนกันนะ
อย่าให้เราจับได้นะว่าแอบคุยกับใคร (ทั้งๆที่รู้แล้ว)
***เหตุการณ์นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทะเลาะจะเลิกกัน เพราะตอนอยู่ด้วยกันก็มีเรื่องประมาณนี้ แต่ไม่มีหลักฐานคาตาขนาดนี้
แต่เป็นครั้งแรกที่เขานอกใจ ในช่วงแค่สองสามสัปดาห์ที่ผมไม่ไปหา
มันควรเป็นช่วงเวลาแห่งการอดทนและเชื่อใจ
******ผมตัดสินเลิก คือถูกแล้วใช่มั้ยครับ