ดีครับ. ผมชือนนท์นะครับ ได้ไปแอบผู้ชายคนหนึ่งตอนเรียนครับแอบนะครับผมเก็บอาการทุกอย่างไม่มีใครรู้ครับจนผมได้ลาอิกไปเพราะเหตุผลอะไรผมไม่รู้ครับ ผมก็เสียใจนิดครับทีไม่เจอกับเจาอีกครับระยะเวลาผ่านไป7ปี. ผมได้เจอเขาอีกครับ ผมก็ดีมากจนไปจอเบอร์เขาก่อนจนผมโทรไปครั้ง1ครับคุยกันแบบเพือนนะครับเพราะเจายังไม่รู้ว่าผมชอบเขาครับ. และเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยครับ และระยะเวลาผ่านไปอีก4ปี
ผมไปเจอเขาทำงานโรงบาลแห่งหนึ่งครับผมไปดูแลตาผมป่วยนะครับ และผมเองก็เข้าไปทักเองก่อนครับผมก็ดีใจมากแต่ต้องเก็บอาการครับ ผมก็ได้เจอเขามากขึ้นแต่ไม่ได้คุยนะครับแค่เดินผ่านครับ. จนตาผมดีอาการหนักจนย้ายตึกในใจผมก็ดีเหมือนกันผมได้ไปไม่เจอหน้าเขาอีก. และแล้วเรื่องไม่จบสิครับ. ผมดันไปเจอว่าเจาโดนย้ายมาทำงานตึกทีตาผมดูแลเช่นกันครับ. ใจผมเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกครับ. และแล้วผมก็บอกความในใจทีเก็บมานานบอกไปว่า
<กุชอบ> และตอบกลับมาว่าเป็นเพือนกันดีว่านะ ไอผมก็เสียใจอยู่เป็นเพือนกันก็ดีครับผมก็ไปขอไลน์เขา. เขาก็ให้และเราก็คุยกันครับ ผมไม่คิดว่าจะมีบุญอะไรจนาดนี้ได้คุยไลน์กับเขา. และอยู่มาบ้านหนึ่งเจาชวนผมไปกินข้าวบ้านเขาผมไม่เคยไปนะครับ ถึงรู้จักเขาเพราะรู้ตัวดีเขาเป็นใครเราเป็นใครครับ. ผมก็ไปครับคิดเพือนคนหนึ่งครับ. และผมก็ไปบ้านเขาครับ จนผมจะกลับแล้วก็เกิดอะไรทีผมไม่คิดว่ามันตะเกิดกับผมครับ เขาเอามือมาจับหน้าอกผมครับแบะเริ่มมีอะไรกับผม ตกใจครับทำอะไรไม่ถูก
หลังจากนั้นผมกับเขาก็ไม่ได้เจาก็ล็อกผมทุกช่วงทางครับ ครับ ผมก็เสียใจครับไม่คิดว่าเรื่องแยบนี้จะเกิดกับผมครับ. คำสุดท้ายจากปากเขาทีผมจำได้คือ โชดดีนะเพือน
จนตอนนี้ผมก็เสียใจกลัวความรักครับ
รักแท้ชายกับชายมันเจ็บปวดขนาดนี้เลยครับ สำหรับผมกลัวความรักแบบนี้ครับ
ผมควรทำงัยต่อดีครับ
เคยผิดหวังกับความรักมั้ยครับ{กับคนที่รอเขามาตลอดครับ} ความรักชกับช
ผมไปเจอเขาทำงานโรงบาลแห่งหนึ่งครับผมไปดูแลตาผมป่วยนะครับ และผมเองก็เข้าไปทักเองก่อนครับผมก็ดีใจมากแต่ต้องเก็บอาการครับ ผมก็ได้เจอเขามากขึ้นแต่ไม่ได้คุยนะครับแค่เดินผ่านครับ. จนตาผมดีอาการหนักจนย้ายตึกในใจผมก็ดีเหมือนกันผมได้ไปไม่เจอหน้าเขาอีก. และแล้วเรื่องไม่จบสิครับ. ผมดันไปเจอว่าเจาโดนย้ายมาทำงานตึกทีตาผมดูแลเช่นกันครับ. ใจผมเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกครับ. และแล้วผมก็บอกความในใจทีเก็บมานานบอกไปว่า
<กุชอบ> และตอบกลับมาว่าเป็นเพือนกันดีว่านะ ไอผมก็เสียใจอยู่เป็นเพือนกันก็ดีครับผมก็ไปขอไลน์เขา. เขาก็ให้และเราก็คุยกันครับ ผมไม่คิดว่าจะมีบุญอะไรจนาดนี้ได้คุยไลน์กับเขา. และอยู่มาบ้านหนึ่งเจาชวนผมไปกินข้าวบ้านเขาผมไม่เคยไปนะครับ ถึงรู้จักเขาเพราะรู้ตัวดีเขาเป็นใครเราเป็นใครครับ. ผมก็ไปครับคิดเพือนคนหนึ่งครับ. และผมก็ไปบ้านเขาครับ จนผมจะกลับแล้วก็เกิดอะไรทีผมไม่คิดว่ามันตะเกิดกับผมครับ เขาเอามือมาจับหน้าอกผมครับแบะเริ่มมีอะไรกับผม ตกใจครับทำอะไรไม่ถูก
หลังจากนั้นผมกับเขาก็ไม่ได้เจาก็ล็อกผมทุกช่วงทางครับ ครับ ผมก็เสียใจครับไม่คิดว่าเรื่องแยบนี้จะเกิดกับผมครับ. คำสุดท้ายจากปากเขาทีผมจำได้คือ โชดดีนะเพือน
จนตอนนี้ผมก็เสียใจกลัวความรักครับ
รักแท้ชายกับชายมันเจ็บปวดขนาดนี้เลยครับ สำหรับผมกลัวความรักแบบนี้ครับ
ผมควรทำงัยต่อดีครับ