สวัสดีค่ะเพื่อนๆ วันนี้เรามีอะไรจะมาถามและข้อความเห็นจากเพื่อนๆ ตามชื่อกระทู้เลยนะคะ อันนี้เป็นกระทู้แรกของเรา ถ้าผิดพลาดอะไร เราต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
เราขอเล่าเรื่องราวของเรากับแฟนและเหตุผลว่าทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ก่อนนะคะ
เรากับแฟนคบกันมา 4-5ปีค่ะ เริ่มคบกันตอนเรียนมหาลัยปี1ช่วงรับน้อง เขาดูแลเราตอนเราป่วยช่วงนั้นเลยได้คบกันค่ะ เรากับแฟนเรียนห้องเดียวกันนะคะ เรียนด้วยกันทุกวิชา ทำงานกลุ่มเดียวกันตลอด ไปไหนไปด้วยกันตลอด ตลอด4ปีที่เรียนเราอยู่หอห้องเดียวกันค่ะ (จะว่าเรา-็ได้ค่ะ) คือง่ายๆเรารู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้วค่ะ ไม่มีอะไรต้องอายแล้ว ตลอดเวลาที่คบเขาเป็นคนดีมากค่ะ คือเราไม่เคยทะเลาะกันเรื่องผู้หญิงเลย เพราะเขาไม่มี เราจะทะเลาะเรื่องแค่ว่าเรางี่เง่า เราชอบขุดอดีตมาทะเลาะค่ะ แล้วก็จะงี่เง่าตอนต้องห่างกันค่ะ พอเราอยู่ด้วยกันตลอด 24ชม เราเลยแทบจะไม่ได้คุยกันทางมือถือค่ะ ตอนแยกย้ายกันกลับบ้านต่างจังหวัด (เรากับแฟนอยู่คนละจังหวัด) เราจะคุยกันผ่านแชทค่ะ นานๆทีจะมีโทรเฟสค่ะ ส่วนเรื่องการคุยจากเบอร์มือถือจะคุยเฉพาะเรื่องสำคัญค่ะ พอเราอยู่ด้วยกันก็จะเหมือนเพื่อนกัน คือมันเริ่มจากเพื่อน กลุ่มเพื่อนก็จะกลุ่มเดียวกัน คือสนิทกันทั้งกลุ่ม ทั้งห้อง เรากับแฟนอยู่หอห้องนึง เพื่อนก็จะอยู่ห้องข้างๆกันค่ะ ติดๆกัน 3-4ห้อง คือช่วงที่เรียนก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ ปกติ ถามว่ารักกันดีมั้ย? ก็รักนะคะ เราเคยไปเจอครอบครัวเขา พ่อกับแม่ก็ชอบเราค่ะ เคยไปนอนค้างที่บ้านเขาที่ต่างจังหวัด (นอนแยก) ไปเป็นกลุ่มเพื่อนบ้าง ไปกันสองคนบ้าง คือเราสนิทกับแม่เขามากค่ะ แม่เขาก็เหมือนแม่เราอีกคนเลยก็ว่าได้ เขาเป็นคนดีค่ะ รักครอบครัวมาก ครอบครัวต้องมาก่อน แต่เราไม่ติดเรื่องนี้นะคะเราโอเคค่ะ พูดง่ายๆคือเขาดีมาก เขาไม่ชอบเข้าผับ แต่กินเหล้าเบียร์นะคะแบบกินที่บ้านกับเพื่อน กินที่หออะไรแบบนี้ ไม่มีเรื่องผู้หญิงให้ปวดหัวค่ะ
เรามาเข้าเรื่องที่ว่าทำไมเราถึงอยากจะเลิกกันนะคะ
คือตอนนี้ปัจจุบันนะคะ เราแยกกันทำงานค่ะ เราได้งานที่ต่างจังหวัด เขาได้งานในกทม. เราแยกกันมาเป็นแล้วค่ะ เขามาหาเราบ้างเวลามีหยุดยาว เราไปบ้างเพราะเราต้องไปทำฟันที่นั้น ก็จะนอนห้องเขาค่ะ เวลาที่เราห่างกันคือเราก็จะคุยแชทค่ะ คุยปกติ ทำไรงานเยอะมั้ย กินอะไรทั่วไปค่ะ ส่วนตอนกลางคืนก็ไม่ได้คุยกันค่ะ ต่างคนต่างนอน เพราะทำงานคือเหนื่อยแล้ว เราทำโอทีก็ทุ่มสองทุ่มเกือบทุกวัน วันหยุดเราไม่เคยตรงกันค่ะ จริงๆจะว่าเราเห็นแก่ตัวก็ได้นะคะ เราเบื่อค่ะ ตรงๆเลยค่ะคือเราเบื่อ เราไม่รู้ว่าทำไมเราถึงคิดทรยศกับคนที่รักเรา เราพยายามจะคิดว่ามันอาจจะเป็นอาการของคนที่ห่างกันมากๆหรือเปล่า แต่เวลาที่เขาบอกจะโทรเฟสมามีอะไรจะเล่าบางทีเราก็แบบไม่อยากคุยเยอะ เราก็จะหงุดหงิดเวลาคุยอ่ะค่ะ เรา
แย่เนอะ...ถ้าถามว่าเรามีคนอื่นหรือคุยกับคนอื่นต้องบอกก่อนนะคะว่าไม่มี ไม่มีเลย คนคุยก็ไม่มีค่ะ วันว่างๆก็จะอ่านนิยาย ดูยูทูป ดูหนัง แล้วก็เล่นกับแมวค่ะ เราเลี้ยงแมวตัวนึง ถามว่าเราคิดจะมีคนอื่นเหรอ ตอนนี้ยังค่ะ เราแค่เบื่อคนนี้แล้ว เรารู้สึกว่าไม่มีความสุข เราไม่อยากคุย ไม่อยากเจอ ไม่อยากกอด ไม่คิดถึง ไม่อยากมีอะไรด้วย คือตอนที่เขามาหาหรือเราไป เราจะเบี่ยงเรื่องพวกนี้ตลอดค่ะ เราไม่มีอารมณ์ร่วมค่ะบอกตรงๆเลย ต่างคนต่างนอน จนบางทีเขาก็อารมณ์เสียบ้าง แต่คนมันไม่มีอารมณ์ค่ะ บางทีเราก็โคตรหงุดหงิดเลยค่ะ วันๆคิดแต่อะไรแบบนี้ เราไม่รู้ว่าเราถึงจุดอิ่มตัวหรืออะไร คือทุกวันนี้เราทำอะไรคนเดียวอยู่แล้วค่ะ ซื้อของ แบกน้ำ ไปโรงบาลเองเวลาป่วย เดินห้างคนเดียว ดูหนังคนเดียว กินข้าวคนเดียว เดินช็อปปิ้งคนเดียว ถ้าถามอีกว่าเราไม่มีเพื่อนเหรอ ที่นี่ไม่มีค่ะ จะมีก็แต่รุ่นพี่ ต่างคนต่างใช้ชีวิตเนอะ เราว่าเราไปไหนมาไหนคนเดียวมันสบายใจกว่าค่ะ
คือเราไม่รู้ว่าเราควรจัดการความรู้สึกแบบนี้ยังไงค่ะ ใจนึงคืออยากเลิก ใจนึงก็ไม่อยาก แต่เราเบื่อค่ะ มีวิธีที่ทำให้เราเบื่อน้อยลง หรือวิธีบอกเลิก หรือเราควรบอกไปเลยว่าเราเบื่อ แบบนี้เหรอคะ จะด่าจะว่าเรา จะเตือนสติเรา ได้หมดเลยนะคะ อ่ออีกอย่าง เรายังไม่ได้รับปรญค่ะ ถ้าเลิกไป อาจจะต้องกลับไปเจอกันอีก เราดูเห็นแก่ตัวใช่มั้ยคะ
อยากเลิกกับแฟน จะพูดอย่างไรดี
เราขอเล่าเรื่องราวของเรากับแฟนและเหตุผลว่าทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ก่อนนะคะ
เรากับแฟนคบกันมา 4-5ปีค่ะ เริ่มคบกันตอนเรียนมหาลัยปี1ช่วงรับน้อง เขาดูแลเราตอนเราป่วยช่วงนั้นเลยได้คบกันค่ะ เรากับแฟนเรียนห้องเดียวกันนะคะ เรียนด้วยกันทุกวิชา ทำงานกลุ่มเดียวกันตลอด ไปไหนไปด้วยกันตลอด ตลอด4ปีที่เรียนเราอยู่หอห้องเดียวกันค่ะ (จะว่าเรา-็ได้ค่ะ) คือง่ายๆเรารู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้วค่ะ ไม่มีอะไรต้องอายแล้ว ตลอดเวลาที่คบเขาเป็นคนดีมากค่ะ คือเราไม่เคยทะเลาะกันเรื่องผู้หญิงเลย เพราะเขาไม่มี เราจะทะเลาะเรื่องแค่ว่าเรางี่เง่า เราชอบขุดอดีตมาทะเลาะค่ะ แล้วก็จะงี่เง่าตอนต้องห่างกันค่ะ พอเราอยู่ด้วยกันตลอด 24ชม เราเลยแทบจะไม่ได้คุยกันทางมือถือค่ะ ตอนแยกย้ายกันกลับบ้านต่างจังหวัด (เรากับแฟนอยู่คนละจังหวัด) เราจะคุยกันผ่านแชทค่ะ นานๆทีจะมีโทรเฟสค่ะ ส่วนเรื่องการคุยจากเบอร์มือถือจะคุยเฉพาะเรื่องสำคัญค่ะ พอเราอยู่ด้วยกันก็จะเหมือนเพื่อนกัน คือมันเริ่มจากเพื่อน กลุ่มเพื่อนก็จะกลุ่มเดียวกัน คือสนิทกันทั้งกลุ่ม ทั้งห้อง เรากับแฟนอยู่หอห้องนึง เพื่อนก็จะอยู่ห้องข้างๆกันค่ะ ติดๆกัน 3-4ห้อง คือช่วงที่เรียนก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ ปกติ ถามว่ารักกันดีมั้ย? ก็รักนะคะ เราเคยไปเจอครอบครัวเขา พ่อกับแม่ก็ชอบเราค่ะ เคยไปนอนค้างที่บ้านเขาที่ต่างจังหวัด (นอนแยก) ไปเป็นกลุ่มเพื่อนบ้าง ไปกันสองคนบ้าง คือเราสนิทกับแม่เขามากค่ะ แม่เขาก็เหมือนแม่เราอีกคนเลยก็ว่าได้ เขาเป็นคนดีค่ะ รักครอบครัวมาก ครอบครัวต้องมาก่อน แต่เราไม่ติดเรื่องนี้นะคะเราโอเคค่ะ พูดง่ายๆคือเขาดีมาก เขาไม่ชอบเข้าผับ แต่กินเหล้าเบียร์นะคะแบบกินที่บ้านกับเพื่อน กินที่หออะไรแบบนี้ ไม่มีเรื่องผู้หญิงให้ปวดหัวค่ะ
เรามาเข้าเรื่องที่ว่าทำไมเราถึงอยากจะเลิกกันนะคะ
คือตอนนี้ปัจจุบันนะคะ เราแยกกันทำงานค่ะ เราได้งานที่ต่างจังหวัด เขาได้งานในกทม. เราแยกกันมาเป็นแล้วค่ะ เขามาหาเราบ้างเวลามีหยุดยาว เราไปบ้างเพราะเราต้องไปทำฟันที่นั้น ก็จะนอนห้องเขาค่ะ เวลาที่เราห่างกันคือเราก็จะคุยแชทค่ะ คุยปกติ ทำไรงานเยอะมั้ย กินอะไรทั่วไปค่ะ ส่วนตอนกลางคืนก็ไม่ได้คุยกันค่ะ ต่างคนต่างนอน เพราะทำงานคือเหนื่อยแล้ว เราทำโอทีก็ทุ่มสองทุ่มเกือบทุกวัน วันหยุดเราไม่เคยตรงกันค่ะ จริงๆจะว่าเราเห็นแก่ตัวก็ได้นะคะ เราเบื่อค่ะ ตรงๆเลยค่ะคือเราเบื่อ เราไม่รู้ว่าทำไมเราถึงคิดทรยศกับคนที่รักเรา เราพยายามจะคิดว่ามันอาจจะเป็นอาการของคนที่ห่างกันมากๆหรือเปล่า แต่เวลาที่เขาบอกจะโทรเฟสมามีอะไรจะเล่าบางทีเราก็แบบไม่อยากคุยเยอะ เราก็จะหงุดหงิดเวลาคุยอ่ะค่ะ เรา
คือเราไม่รู้ว่าเราควรจัดการความรู้สึกแบบนี้ยังไงค่ะ ใจนึงคืออยากเลิก ใจนึงก็ไม่อยาก แต่เราเบื่อค่ะ มีวิธีที่ทำให้เราเบื่อน้อยลง หรือวิธีบอกเลิก หรือเราควรบอกไปเลยว่าเราเบื่อ แบบนี้เหรอคะ จะด่าจะว่าเรา จะเตือนสติเรา ได้หมดเลยนะคะ อ่ออีกอย่าง เรายังไม่ได้รับปรญค่ะ ถ้าเลิกไป อาจจะต้องกลับไปเจอกันอีก เราดูเห็นแก่ตัวใช่มั้ยคะ