ผมรู้จักคนอยู่คนนึงนะครับนานวันเข้า ก็แปลกใจสงสัย และมีความรำคาญ เข้ามา
คนคนนี้จะต้องแต่งตัวด้วยแบรนเนมเท่านั้น จนถึงถุงเท้า กางเกงใน
ในขณะที่คนเงินเดือนแบบ เราๆ สองหมื่นกว่าบาท เฮ้ยยย ไหวเหรอ
เขาจะตอบว่า บ้านเขารวยอยุ่แล้ว มาทำงานงั้นๆ เงินเดือน ไม่ต้องเลี้ยงใคร ใช้คนเดียว ซื้ออะไรก็ได้
แต่ผมว่านานไป เต็มไปด้วยความดัดจริต(ผู้ชาย) เพราะจะกินข้าว จะเข้าร้านหรูท่าเดียว คือเอาจริงหรูไม่มากหรอก ก็เงินไม่ถึง แต่ตลาดนี่ไม่เอาเลย ไปนั่งกินบ่น จะเป็นจะตาย สกปรกบ้าง ร้อนบ้าง
จานช้อนแก้วน้ำ บ่นๆๆๆไม่กล้ากิน กล้าใช้ สกปรก เห็นแม่ค้าทำแบบนี้รับไม่ได้สกปรก แล้วจะพยายามไม่ให้คนอื่นกินด้วยแล้วบ่นว่ากินกันลงได้อย่างไร
จะกินในห้าง หยากนั่งร้านหรู หยากกินของแพงๆ หยากดูของแบรนเนม
กางเกงเสื้อผ้า รองเท้าเข้าทุกร้าน ถึงไม่ซื้อขอให้ได้เข้าไปลอง เข้าไปจับ ไปคุยไปถามแต่ไม่ซื้อหรอก ซึ่งเข้าบ่อยจนร้านเขาจะจำได้แล้ว มาทุกวัน
เราอย่าถามนะว่าไม่เอาเหรอ เขาจะโกรษทันที เหมือนดูถูกเขา เขาเอาแน่เขาซื้อแน่ เดี้ยวใส่มาให้ดูซื้อมาให้ดู
คือหยากรู้ว่าคนประเภทนี้ เป็นโรคจิตด้วยหรือเปล่า
รสนิยมสูง คือ โรคชนิดหนึ่งหรือเปล่า
คนคนนี้จะต้องแต่งตัวด้วยแบรนเนมเท่านั้น จนถึงถุงเท้า กางเกงใน
ในขณะที่คนเงินเดือนแบบ เราๆ สองหมื่นกว่าบาท เฮ้ยยย ไหวเหรอ
เขาจะตอบว่า บ้านเขารวยอยุ่แล้ว มาทำงานงั้นๆ เงินเดือน ไม่ต้องเลี้ยงใคร ใช้คนเดียว ซื้ออะไรก็ได้
แต่ผมว่านานไป เต็มไปด้วยความดัดจริต(ผู้ชาย) เพราะจะกินข้าว จะเข้าร้านหรูท่าเดียว คือเอาจริงหรูไม่มากหรอก ก็เงินไม่ถึง แต่ตลาดนี่ไม่เอาเลย ไปนั่งกินบ่น จะเป็นจะตาย สกปรกบ้าง ร้อนบ้าง
จานช้อนแก้วน้ำ บ่นๆๆๆไม่กล้ากิน กล้าใช้ สกปรก เห็นแม่ค้าทำแบบนี้รับไม่ได้สกปรก แล้วจะพยายามไม่ให้คนอื่นกินด้วยแล้วบ่นว่ากินกันลงได้อย่างไร
จะกินในห้าง หยากนั่งร้านหรู หยากกินของแพงๆ หยากดูของแบรนเนม
กางเกงเสื้อผ้า รองเท้าเข้าทุกร้าน ถึงไม่ซื้อขอให้ได้เข้าไปลอง เข้าไปจับ ไปคุยไปถามแต่ไม่ซื้อหรอก ซึ่งเข้าบ่อยจนร้านเขาจะจำได้แล้ว มาทุกวัน
เราอย่าถามนะว่าไม่เอาเหรอ เขาจะโกรษทันที เหมือนดูถูกเขา เขาเอาแน่เขาซื้อแน่ เดี้ยวใส่มาให้ดูซื้อมาให้ดู
คือหยากรู้ว่าคนประเภทนี้ เป็นโรคจิตด้วยหรือเปล่า