กลอนหนึ่งตำลึง กับ หนึ่งบทเพลง

ความทรงจำ  เหมือนอ้อมแขน ที่ไม่เคยปล่อยให้ใจ ได้มีโอกาสไขว่คว้าหาสิ่งใหม่ ๆ อีกเลย

๏ เปิดสมุดบันทึกหน้าสุดท้าย

ความทรงจำนอนหงายอยู่ตรงหน้า 

ตัวอักษรขีดเส้นใต้เตะสายตา

เขียนไว้ว่า..เธอไม่รักต้องหักใจ

๏ แต่เวลาเนิ่นนานที่ผ่านโลก

สุขหรือโศกยังลืมเธอไม่ได้

และมิอาจลืมเธอตลอดไป

ทั้งคำที่ขีดเส้นใต้..ก็ไม่ลืม ๚ะ๛ 


.