อาการอยากอยู่บ้าน ไม่อยากย้ายบ้าน

เคยมีอาการแบบนี้มั้ยคะ เรามีบ้าน2หลังซึ่งถ้าขับรถยนต์ก็ไปหากันประมาณ2ชั่วโมง บ้านหลังหนึ่งเราชอบมากเพราะเราอยู่ในเมืองนี้ตั้งแต่เกิด มีความสะดวกสบายพร้อมมาก แต่อีกหลังเรารู้สึกไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ พ่อเราย้ายที่ทำงาน พ่อเราก็เลยสร้างหลังที่2ขึ้น ทำให้ครอบครัวเราต้องไปอยู่ที่นั้น แต่ด้วยความที่ว่าเรายังไม่จบม.6 เราเลยต้องอยู่บ้านหลังเดิมไปก่อนและแม่ก็คอยเทียวไปๆมาๆบ้าน2หลังนี้ เพราะต้องอยู่กับลูกและพ่อเราด้วย และพอเราจบม.6 เราต้องไปบ้านหลังที่2เลย ซึ่งเราไม่ค่อยชอบมันไม่ค่อยสะดวกสบาย ไม่ค่อยเจริญเท่าไหร่ เราจึงหาเหตุผลที่จะอยู่บ้านที่เราชอบต่อ เช่นอ้างนู้นนี่ว่างานอยู่รร.ยังไม่เสร็จนะต้องอยู่ที่นี่ก่อน ส่วนมากพ่อก็มาหาครอบครัวที่บ้านเวลาว่างส-อ เราว่ามันโอเคที่ให้พ่อมาหามากกว่า คือที่ที่เราอยู่มันโอเคมากกว่าอ่ะ บ้านเมืองเจริญ บรรยากาศดี สิ่งแวดล้อมดี เราก็อยากให้พ่อมาหามากกว่า แต่บางครั้งท่านก็มีงานทำให้มาหาได้ แม่ก็จะพาเราไปหา ซึ่งในใจเราไม่อยากไปเลย จะว่าเราติดบ้านก็ได้เพราะที่นั้นไม่มีอะไรให้รู้สึกว่าน่าอยู่เลย แต่เป็นแบบนี้ไปๆมาๆ จนวันหนึ่งเรารู้สึกไม่อยากไปมากๆ เราแค่อยากอยู่บ้าน นี่มันบ้านเรานะ ไม่อยากไปอยู่บ้านนั้นเลยไม่รู้ทำไมเหมือนกันแค่ไม่อยากไปอยู่ อาจเป็นเพราะสังคมเราไม่คุ้นชินรึเปล่า แต่เราก็คิดถึงพ่อนะ แต่ไม่อยากไปหาที่บ้านหลังนั้น จนกระทั่งตอนที่แม่จะพาเราไปบ้านหลังที่2 เราร้องไห้บอกแม่ว่าไม่อยากไป ร้องไห้หนักมาก แบบอารมณ์อยากอยู่บ้านหลังนี้ไม่อยากไปไหนจนแม่ให้เราอยู่บ้านหลังนี้ บอกให้ดูแลตัวเองดีๆ
ละเราก็มานั่งคิด ทำไมเราไม่อยากไป ทำไมเราอยากอยู่บ้านหลังนี้ขนาดนั้น สิ่งที่เราทำมันทำให้พ่อแม่เป็นห่วงรึเปล่า กังวลรึเปล่า ทำให้พ่อแม่เสียใจรึเปล่า เราไม่รู้จะทำยังไง ถ้าอยู่พ่อแม่ก็จะเป็นห่วง ถ้าไปเราก็จะรู้สึกทุกข์แทน
***ที่พูดมาทั้งหมดเราแค่อยากระบาย
***ใครมีคำแนะนำหรืออยากช่วยอะไรขอเป็นคำสุภาพนะคะ
***อาจจะเขียนงงๆนิดนึงใครไม่เข้าใจขอโทษด้วยนะคะ