ผมขอระบายหน่อยนะครับผมออกเรียนตอนม.6 เพราะผมไปไม่ไหวเวลาทำการบ้านไม่ค่อยมีแล้วเรียนวิท คณิต งานมาเยอะมากทั้งผมต้องทำงานช่วยที่บ้านมีน้องสองคน ลืมบอกไปตอนนี้ผมอายุ 23 ปีน้องคนแรกอายุหายจากผม 5 ปี คนที่สอง 10ปี ตอนนั้นผมอายุ 17 ปีตอนที่ตัดสินใจออกเรียน ตัดสินใจจะเข้ากรุงเทพไปทำงานแต่แม่บอกใช่งานบ้านที่บ้านนี้ละ ด้วยความทีว่าสงสารแม่ ผมก็เลยอยู่บ้านต่อแต่มันก็เป็นเหตุการเดิมๆผมต้องทำงานคนเดียวน้องสองคนนอนดูทีวีผมนั้งล่างจานอยู่หลังบ้านคนเดียวที่สี่ห้าร้อยใบ นั่งตั้งแต่ 4โมงเย็นถึงสองสามทุ้มก็มีผมเดินไม่บอกให้แม่บอกน้องให้มาช่วยผมหน่ยแก่ก็บอกเดียวมันก็ไปเองละ ผมเป็นลูกคนโตไง เสียสละได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ไม่ได้เปิดร้านอาหารละ แม่ติดหนี้รายวันเยอะเลยหนี ย้ายทีอยู่ แม่ผมเป็นคนทำธุรกิจไม่คำนวนทุน ใช่เงินหนัก นี้คืออีกเหตุผลที่ผมออกเรียนเดียว แต่ผมโดนยายว่าผมขี้เกียจเรียน ผมเลยบอกไปว่าผมอยากเรียนจะตายแต่มันไปไม่ไหว ให้ทำยังไง แต่ผมไปสมัครเรียน กศน.แล้วผมไม่บอกใครเลย แต่ผมบอกตอนนี้เลยว่าใบปริญญามันไม่ได้มีค่ากับตัวผมมากนัก เพราะผมทำธุรกิจส่วนตัว ก็ค่าขายละครับไปได้ด้วยดี ไม่ได้พึ่งแม่กับพ่อเลี้ยงแล้ว มีอยู่เรียนเดียวทีผมยังโดนดูถูกดูแคลนโดนว่าแล้วผมต้องร้องไห้ทุกทีก็เรื่องเรียนนี้ละ แจ่ผมจะลบคำดูถูกด้วยใบปริญญาเอามาโยนลงเรื่องดังๆเลยว่ากูจบแล้ว ผมเป็นคนหนึ่งทีเคยคิดจะฆ่าตัวตายมาก่อน นะบอกเลย แต่ตอนนี้ผมไม่คิดแล้วเพราะผมมีรถขับก็ด้วยแรงตัวเอง ผมไม่มีพ่อนะ พ่อตายตอนผม7ขวบ ระบายเท่านี้ละครับ คุยกันได้น่ะครับ ด่าได้ให้กำลังใจผมก็ได้ครับ หรือจะปรึกษาผมเรื่องอะไรยินดีให้คนปรึกษาครับ.... .... ....
เราอยากเรียนแทบตาย แต่คนในบ้านมาว่าเราคี่เกลียดเรียน