ทำไมเราถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กมีปัญหาทางครอบครัว

สวัสดีค่ะ คือ ทำไมเราถึงรู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาทางครอบครัว ทำไมถึงไม่มีความสุขเลย ทำไมถึงไม่มีความสุขแบบครอบครัวคนอื่นๆบ้าง เราเพิ่งอายุสิบหกค่ะ แต่ทำไมรู้สึกขาดความอบอุ่นจากครอบครัวมากๆ คือ พ่อแม่ของเราแยกทางกันตั้งแต่เราอยู่ปอสาม แต่ตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาทางครอบครัวเลย ตอนนั้นเราอยู่กับพ่อหกวันต่อสัปดาห์ อยู่กับแม่แค่หนึ่งวันต่อสัปดาห์ ตอนนั้นเราโทรหาแม่ทุกคืนแล้วก็ร้องไห้เกือบทุกคืน เพราะคิดถึงแม่มากๆ ปกติอยู่แต่กับแม่ เพราะพ่อทำงานตอนกลางคืนค่ะ ซึ่งเราได้เจอพ่อแค่วันละแปปเดียวเอง เราเลยไม่ค่อยสนิทกับพ่อ ตอนที่พ่อแม่ยังอยู่ด้วยกันคือเรารู้สึกมีความสุขมากๆ หลังจากผ่านช่วงที่พ่อแม่แยกทางกันได้ไม่นาน พ่อก็ให้เราไปอยู่กับแม่สัปดาห์ละห้าวัน และอยู่กับพ่อสัปดาห์ละสองวัน จนถึงทุกวันนี้ แต่เราก็ไม่ซีเรียส แต่ตั้งแต่เราอายุสิบห้า เราก็เริ่มเฉาลงเรื่อยๆ ไม่รู้ทำไม เราเริ่มร้องไห้ง่ายขึ้นที่โรงเรียน ปกติตอนเราเด็กๆคือเพื่อนแกล้งเท่าไหร่ก็ไม่เคยร้องไห้ แต่ยิ่งโตยิ่งอ่อนแอ เราเริ่มไม่มีความสุข เริ่มทำร้ายร่างกายตัวเอง เริ่มร้องไห้ทุกๆคืนก่อนนอน เริ่มมีความรู้สึกผิดทางครอบครัว ก่อนนอนเราจะร้องไห้เพราะความรู้สึกผิดทุกครั้ง เราเริ่มรู้สึกเป็นเด็กมีปัญหา ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เราเริ่มทะเลาะกับพ่อบ่อยขึ้นช่วงนี้ เพราะความต้องการของเรา ซึ่งไม่ว่าจะอธิบายยังไงพ่อก็ไม่เข้าใจ จนเราโมโห แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้ พ่อเราเป็นคนที่อารมณ์ร้อนมากๆ จนเราไม่กล้าพูดอะไรไม่กล้าขออะไรจากพ่อ แค่ขอเงินยังไม่ค่อยกล้า เพราะกลัวพ่อดุ เพราะพ่อเป็นแบบนี้เราเลยไม่ค่อยสนิทกับพ่อ จนเราหนีมาอยู่บ้านแม่ เพราะตอนนั้นเราสนิทกับแม่มาก ตอนแรกๆก็เหมือนว่าจะดี ไปๆมาๆแม่ก็ไม่สนใจเราไม่ใส่ใจเรา ไม่สนใจว่าเราจะกินอะไรมีอะไรกิน ไม่เคยซื้อข้าวมาบ้าน พอเราออกไปกินข้าวข้างนอกกับเพื่อน ก็อารมณ์ไม่ดี จนเรารู้สึกว่าเราใช่ลูกเขาจริงๆหรือเปล่า จริงๆเราทำได้แค่ทวิตร้องไห้ แค่นั้น พ่อแม่ก็ไม่เคยรู้เลยว่าเราเป็นอะไร ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเราร้องไห้ เราขาดความอบอุ่นหรือเปล่าคะ ทำไมเรารู้สึกไม่ดีอะไรแบบนี้ ทำไมเราถึงร้องไห้และรู้สึกผิดทุกวันคะ พอมีทางทำยังไงให้เรากล้าคุยกับพ่อแม่แบบจริงจังไหมคะ เราไม่อยากให้มันเป็นนานกว่านี้