สวัสดีครับทุกๆคน ผมเป็นเจ้าของกระทู้และก็พึ่งจะอกหัก อยากมาเราประสบการณ์การอกหักของผมให้ฟัง(อยากระบายTT)
เรื่องมีอยู่ว่า
ผมกับแฟนคบกันมา 4 ปี ตอนอยู่ในมหาลัย แฟนผมเป็นพี่ผม 1 ปี และก็ดันเป็นพี่รหัสกับน้องรหัสกันอีก ในตอนแรกที่เราครบกัน 1 ปีกว่า เราไม่เคยทะเลาะกันเลย Happy ตลอด พอมาช่วงหลังๆเริ่มมีงอลกันบ้างแต่ก็ยังดีกันได้แฟนผมเป็นคนที่ชอบชวนผมเที่ยวอยู่บ่อยๆแบบไปเดินห้างไปเดินตลาดแล้วก็ต้องพาไปส่งที่บ้าน(ไม่ทุกวัน)บ้านผมอยู่แถวบางแคแต่บ้านแฟนผมอยู่แถวเคหะบางบัวทองเราอินเลิฟกันสุดๆจนเพื่อนและอาจารย์ก็แอบแซวเล็กน้อยว่าเมื่อไหร่จะแจกการ์ด555แฟนผมบอกกับผมว่าผมคือคนแรกที่เค้าพาไปเจอครอบครัวเค้าหมดเลยผมก็ดีใจสุดๆเลยผมได้ไปเที่ยวกับครอบครัวเค้าอยู่บ่อยๆเวลาครอบครัวเค้าพาไปเที่ยวต่างจังหวัดแฟนผมนี่จะชวนผมไปตลอดถ้าไม่ไปนี่มีน้อยใจสุดๆบางครั้งผมก็ไปได้บางครั้งผมก็ไม่ได้ไปเพราะผมก็เกรงใจพ่อกับแม่แฟนว่าเค้าอาจจะไปเที่ยวกันแบบครอบครัวก็ได้ผมมีความสุขมากๆเวลาได้ไปส่งแฟนถึงบ้านช่วยทำงานบ้านล้างถาดกระต่ายไปตัดหญ้าให้กระต่ายน้อยและก็ช่วยแฟนทำกับข้าวกล่องขายในที่ทำงาน วันเสาร์-อาทิตย์ บางทีก็ไปนะชอบสุดๆไปช่วยซักผ้าตากผ้านั่งกินก๋วยเตี๋ยวดูเคโดโระปิดเทอมนี่อย่าพูดถึงไปแถบทุกวันเลยเพราะไปช่วยทำกับข้าวกล่องขายบ้างและก็ทำขนมกินเองบ้างเรื่องมันแย่ลงตอนที่ผมฝึกงานอยู่ปี 4 แฟนผมได้จบออกไปทำงานแล้วซึ่งช่วงแรกๆก็ยังไม่มีปัญหาอะไรแต่เริ่มเที่ยวกันน้อยลงและเจอกันน้อยลงผมก็โอเครนะเพราะคิดว่าแฟนผมก็เข้าสู่ช่วงวัยทำงานก็อาจจะเจอน้อยลงแต่ก็ยังได้เจอกันอย่างน้อยเดือนนึงก็ 2-3 ครั้งเรื่องมันเริ่มเลวร้ายก็คือช่วงที่ผมฝึกงานจบมันเป็นช่วงที่แฟนผมเปลี่ยนที่ทำงานพอดีแฟนผมได้ไปทำงานในวิทยาลัยแถวๆนนทบุรีเป็นอาจารย์การเงินตรงนี้ละจุดเปลี่ยนเลยพอผมฝึกงานจบผมก็อยากเจอแฟนแต่แฟนบอกกับผมว่าไม่อยากเจอไม่อยากให้มาหาแฟนผมบอกว่าเราเหนื่อยซึ่งมันทำให้ผมสงสัยเลยว่ามันคืออะไรจู่ๆเป็นแบบนี้ได้ยังไงแต่ก่อนตอนเรียนนี่อยากให้มาหาและต้องเจอเพื่อจะไปเที่ยวกันกลายเป็นว่าหลังๆนี่เดือนนึงได้เจอกัน 1 ครั้ง บางครั้งไม่เจอเลยก็มีผมรู้สึกเริ่มสงสัยแต่ก็คิดว่าคงมาทำงานใหม่ๆยังไม่ลงตัวละมั่งกับเวลาและเรื่องมันก็ยิ่งเลวร้ายขึ้นเมื่อผมได้งานทำแล้วผมทำงานโรงแรมเปิดใหม่แถวพระราม8 แฟนผมก็ยังเป็นอาจารย์การเงินอยู่มันเป็นช่วงที่ผมเริ่มจะเครียดหน่อยๆแล้วแฟนผมได้หยุดเสาร์และอาทิตย์ครึ่งวันส่วนผมเหอะๆงานโรงแรมอย่าหวังจะได้หยุดเลย เสาร์-อาทิตย์(ลืมบอกไปตอนเรียนเราเรียนสาขาการโรงแรมกัน)คือผมทำงานมาเหนื่อยๆก็เลยอยากเจอแฟนเลยนัดกันไปเจอเวสเกตแต่แฟนผมทำตัวแปลกๆแฟนผมบอกว่าไม่อยากไปเราเหนื่อยผมจึงบอกว่างั้นเราไปหาเอาไหมแฟนผมก็ตอบกลับมาว่าจะมาทำไมไม่ต้องมามันทำให้ผมเริ่มคิดละว่าเค้ามีคนอื่นรึเปล่าแต่ก็ยังไม่กล้าพูดออกมาเพราะผมก็ยังเชื่อใจเค้าอยู่ผมทำงานโรงแรมไปได้สักพักก็เริ่มไม่ไหวเพราะเริ่มคิดมากผมคิดอยู่ในใจทำไมเจอกันไม่ได้สักวันเลยหรอที่ทำงานก็อยู่ระแหวกบ้านเวสเกตก็ใกล้บ้านแฟนแต่ก่อนก็ยังไปเที่ยวด้วยกันได้อยู่เลยผมเริ่มสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดไรมันเป็นช่วงที่เราต้องเจอกันผ่านทางFacebookเท่านั้นเลยตอนนี้คุยกันทางนี้อย่างเดียวเท่านั้นและในที่สุดเหมือนโชคจะเข้าข้างผมผมได้เปลี่ยนวันหยุดกับพี่ที่ทำงานและได้หยุดวันเสาร์ซึ่งเป็นวันที่แฟนผมหยุดพอดีผมเลยทักไปหาแฟนว่าวันเสาร์นี้เราไปหานะแต่แฟนผมกับตอบมาว่าจะมาทำไมได้หยุดก็พักไปเราเหนื่อยเราอยากอยู่คนเดียวมันเลยทำให้ผมเริ่มสงสัยและเริ่มโมโหผมถามกลับไปว่าทำไมเดี๋ยวนี้รู้สึกไม่ค่อยอยากจะไปไหนกับเราเลยไม่อยากให้มาหาด้วยแอบไปมีกิ๊กรึเปล่าแฟนผมก็พูดแบบเดิมว่าเราเหนื่อยเราแค่อยากอยู่คนเดียวผมก็เครียดแต่ก็ต้องยอมทำไงได้ละเราเป็นแฟนก็ต้องเชื่อใจกันแฟนผมทำตัวแปลกมากๆตั้งแต่ผมฝึกงานจบมันอาจฟังดูบ้าๆนะตั้งแต่ผมฝึกงานจบเวลาผมลงรูปผมในเฟสบุ๊คแฟนผมไม่เข้ามากดLikeให้เลยแล้วก็วันครบรอบผมลงรูปคู่นะติดแท็คแฟนไปแฟนผมก็ไม่กดLikeนะ แล้วแต่ก่อนวันครบรอบแฟนผมมักจะลงรูปคู่ติดแท็คแล้วเขียนข้อความหวานๆแต่ตอนนี้ลงแค่รูปคู่ติดแท็คเขียนชื่อผมตามวันที่ครบรอบเท่านั้นเลยๆที่แย่ไปกว่านั้นก็วันเกิดผมพักหลังๆแฟนผมเริ่มส่งคำอวยพรมาทางข้อความนะอย่างเดียวเลยแต่วันเกิดคนอื่นๆแฟนผมจะติดแท็คติดรูปและคำอวยพรผมคิดหนักมากๆแต่ก็ปล่อยไปจนชินไปละๆพอเข้าเดือนที่2ของการทำงานรู้สึกว่ามันดีขึ้นเพราะว่ามันเป็นช่วงวันเกิดแฟนผมพอดีเราก็เลยได้เจอกันในวันเกิดเย้ๆแต่แล้วหลังจากวันเกิดผมก็ไปหาแฟนที่บ้านนะเพราะผมเป็นเล็บขบแถวบ้านแฟนมีร้านตัดเล็บที่ผมและแฟนรู้จักกับเจ้าของร้านพอไปถึงบ้านแฟนเราก็คุยเล่นกันตามปกติจนแฟนผมเข้าห้องน้ำผมก็เลยเอาโทรศัพท์แฟนขึ้นมาเล่น(เราสามารถเล่นโทรศัพท์กันได้เลยโดยไม่ต้องขอ)ผมเจอรูปแฟนผมจับมือกับใครไม่รู้อยู่ในรถจังหวะนั้นผมมือสั่นต้องรีบปิดแล้วทำเป็นไม่รู้เพราะผมยังไม่เชื่อว่านั้นจะเป็นมือแฟนผมพอแฟนออกจากห้องน้ำเราก็ไปร้านตัดเล็บกันในช่วงที่ผมเอาเล็บขบออกผมเห็นแฟนผมเล่นโทรศัพท์แล้วก็ยิ้มผมกลัวว่าสิ่งที่ผมเจอมันจะใช่รึเปล่าๆผมทนไม่ไหวตัดเล็บเสร็จออกจากร้านผมก็ถามแฟนเลยนะว่าเราดูแลเจ้าไม่ดีหรอเราไม่มีรถขับใช่ป่ะเราเห็นรูปเจ้าจับมือกับใครอยู่ในรถแฟนผมก็บอกว่าไม่มีไรเป็นลูกศิษย์ที่รู้จักกันๆผมก็เชื่อใจนะลูกศิษย์ก็ลูกศิษย์
แต่ต่อมาผมเห็นในFacebookแฟนผมนะไอเจ้าลูกศิษย์คนนี้มากดถูกใจรูปแฟนผมและทำไมแฟนผมถึงมีเฟสลูกศิษย์คนนี้ได้ๆผมเข้าไปดูเฟสลูกศิษย์คนนี้นะผมเห็นมีทั้งสเตตัสที่ตั้งแนบๆแฟนผมเยอะเลยแล้วก็มีรูปคู่ที่ถ่ายแนบๆแขนใครก็ไม่รู้หลายรูปมากแต่ผมจำการแต่งตัวและแขนได้ว่ามันคุ้นๆนะมันเหมือนกับแฟนผมมากๆผมทำงานอยู่ในโรงแรมตอนนั้นขวัญเริ่มเสียละๆถ่ายรูปแล้วส่งไปให้แฟนดูแล้วถามตรงๆเลยว่าคนนี่เป็นใครทำไมเจ้าถึงมีเค้าเป็นเพื่อนแค่คนเดียวทั้งๆที่วิทยาลัยก็มีเด็กนักเรียนตั้งหลายคนและทำไมถึงต้องตั้งสเตตัสแบบนี้กดถูกใจเจ้าทุกรูปทันทีที่แฟนผมเห็นก็ตอบกลับมาว่าไม่ใช่เค้าผมฟังแล้วก็สบายใจขึ้นมาหน่อยๆแต่ก็เอะใจอยู่หลังจากนั้นประมาณ 15 นาที ผมเข้าไปดูเฟสลูกศิษย์ใหม่เอาสเตตัสทุกอย่างที่อยู่ในรูปออกหมดเลยมันก็เลยทำให้ผมเริ่มคิดหนักอีกละๆในช่วงกลางๆเดือนของเดือนที่ 2 ทุกอย่างมันก็ดีขึ้นลูกศิษย์คนนั้นก็หายไปแต่กลับมีพนักงานเข้ามาใหม่เป็นผู้หญิงแต่เป็นเสลเบี้ยนซึ่งในช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมทำงานแบบเครียดเอาเป็นเอาตายเลยเพราะแฟนผมสนิทกับพี่คนที่เข้ามาใหม่ที่เป็นเลสเบี้ยนมากๆไปไหนไปกันเค้าชวนเที่ยวแฟนผมไปเลยแต่ผมกลับเริ่มคิดมากทำไมเราชวนไม่ไปแต่พี่คนนี้ชวนเธอไปเลยช่วงนี้เป็นช่วงที่แฟนผมติดพี่คนนี้มากๆอะไรก็พี่คนนี้ๆแต่ในตอนนี้ทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนไปแฟนผมไม่เรียนผมว่า แฟน ที่รักอีกแล้วจะใช่คำว่าอ้วนอย่างเดียวเลยและเวลาคุยกันในFaceBookจะใช้คำพูดแบบทักมาตอบไปกับผมเลยจะไม่อินเลิฟเหมือนแต่ก่อนละๆในตอนเนี้ยผมกลัวมากแถบจะเป็นบ้าเลยเหมือนแฟนผมสนใจพี่คนนี้มากกว่าผมเริ่มมีการบอกคิดถึงบอกเป็นห่วงผมกลัวว่าแฟนผมจะเป็นเสลเบี้ยนรึเปล่าเพราะว่าพี่คนที่เป็นเลสเคยชวนแฟนผมไปบ้านพี่เค้าไปจัดห้องตอนนี้นผมแถบช็อคจะเป็นแบบที่เราคิดไหมเนี่ยในตอนเนี่ยทำงานแบบในคาบน้ำตาเลยทนไม่ไหวทักไปหาแฟนผมเลยและถามตรงๆว่าสรุปเจ้ากับพี่เค้าเป็นอะไรทำไมดูสนิทกันมากเวลาเค้าชวนไปไหนเจ้าก็ไปแต่พักหลังๆเราชวนเจ้าไปเที่ยวเจ้าบอกว่าเจ้าเหนื่อยเจ้าไม่อยากไป แฟนผมก็เริ่มโมโหละเริ่มพูดว่าจะเอายังไงมันตั้งแต่ที่เจ้าสงสัยเรากับลูกศิษย์คนนั้นแล้วนะเราจะบอกเจ้าไวเลยนะว่าเรากับพี่เค้าเป็นพี่น้องกันผมร้องไห้อยู่ก็ตอบว่าโอเครเราเชื่อใจเจ้าพี่น้องก็พี่น้องตอนนี้ต่างคนต่างทำงานปกติจนกระทั่งวันนึงผมก็ได้ออกจากงานโรงแรมผมคิดว่างานนี้มันเริ่มไม่ใช่ตัวผม(อันนี้เหตุผลบ้าๆเลยนะผมอยากหางานที่หยุดเสาร์-อาทิตย์เพราะผมเครียดที่แฟนผมทำตัวแปลกด้วยละผมเลยอยากหาเวลาหยุดที่มันตรงกันๆ)ผมจึงออกมาแต่ก็ดีใจที่จู่ๆออกจากงานมาได้แฟนผมก็ชวนมาบ้านๆผมนี่ดีใจสุดๆแฟนชวนเลยนะนั่นผมก็ไปตามปกติก็ไปช่วยเค้าตากผ้าซักผ้าผมก็มีความสุขนะ(แต่มันเริ่มแปลกขึ้นๆเวลาไปบ้านแฟนแฟนผมจะให้อยู่ข้างล่างอย่างเดียวละไม่ยอมให้ผมขึ้นห้องแฟนเลยจากแต่ก่อนผมขึ้นไปนอนเล่นได้นะแล้วเดี๋ยวนี้เวลาคุยกันในเฟสแฟนผมจะคุยแค่มุมเดิมๆจะไม่แพลนกล้องไปไหนเลยผมขอขึ้นไปนะพักหลังๆแต่แฟนผมบอกไม่ต้องขึ้นมา)คราวนี้ถึงจุดพีคหนักแล้วผมหางานไม่ได้แล้วอยู่บ้าน 6 เดือนเต็มๆ ตั้งแต่เดือน ตุลา 61 ถึง มีนา 62 เพราะว่าพ่อกับแม่ผมกำลังล้มสถานะทางการเงินผมเลยต้องเลือกงานที่ใกล้บ้านอยากได้งานแบบออฟฟิตเพราะช่วงนี้พ่อกับแม่ยิมเงินผมบ่อยมากๆ 5000 4000 10000 ก็มีเอาไปจ่ายค่าเทอมน้อง ผมก็เครียดที่หางานไม่ได้แต่แฟนผมก็พยายามส่งงานมาให่ผมนะแต่งานที่แฟนผมส่งมามันไกลบ้านทั้งนั้นแล้วก็เลยดึกด้วยซึงผมอยากได้งานใกล้บ้านไว้ก่อนต้องเงินมาดูแลครอบครัวก่อนถ้าฝืนใจไปทำที่ไกลๆมันไม่คุ้มหรอกค่ารถก็หมดแล้วๆ แฟนผมก็เหมือนอารมณ์ดี อารมณ์ร้ายนะ ตอนแรกผมจำใจบอกว่าฐานะทางบ้านกำลังแย่ แต่แฟนผมบอกว่าสู้ๆไม่เป็นไรเราจะอยู่ข้างเจ้าเสมอ เราจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหนๆ เราเป็นพี่เจ้านะถ้าเราดูแลเจ้าไม่ได้ก็ไม่รู้อะไรแล้วๆ ซึ่ง 6 เดือนที่ผมหยุดอยู่บ้าน ก็พยายามหางานนะ แต่ส่วนมากแถวบ้านมีแต่จะรับเฉพาะจบตรงสาย ผมหางานจะได้โซน จตุจักร บางนา สมุทรปราการสะส่วนใหญ่ หลังจากออกจากงานมาก็หางานทำนะไปเป็นแคสชวลตามโรงแรมต่างๆ ออกมาช่วยงานพ่อแม่ผมบ้าง มาอ่านแล้วสอบเป็นตัวแทนประกันให้พ่อแม่ และพักร่างกายไป 2 เดือน เพราะเครียดหนักที่ต้องรู้ความจริงว่าสถานะที่บ้านล้ม ต่อมามันเริ่มหนักขึ้นๆเพราะแฟนผมก็ทำแบบเดิมๆไม่อยากให้ผมมาหาไม่อยากไปเที่ยวกับผมผมขอไปหาถึงที่ทำงานก็ยังไม่ให้ผมไปเลยนะแต่จะไปหาได้ก็ต่อเมื่อแฟนผมเป็นคนนัดผมเองเท่านั้นๆละต่อมาแฟนกำลังจะเปลี่ยนงานอีกแล้วหลังจากทำที่วิทยาลัยได้ 1 ปี แฟนผมก็ทำตัวแปลกๆผมจับท่าทางแฟนผมได้เพราะมีอยู่วันนึงเราคุยกันผ่านทาง Facebook แฟนผมเริ่มทำหน้าทำตาบึงตึงใส่เริ่มพูดแบบขอไปที่ผมก็เลยตัดบทเลยเพราะผมไม่ชอบที่อยู่ดีๆจะมาทำแบบนี้ใส่ทำไม (ซึ่งในช่วงเวลานั้นผมถามแฟนตลอดว่ามีอะไรหนักใจรึเปล่าถ้ามีอย่ากับไว้คนเดียวบอกผมมาได้ถ้าไม่บอกผมก็ควรจะบอกพ่อแม่เค้าก็ดื้อดึงไม่ยอมบอก)ผมก็กดว่างไปเลย จู่ๆแฟนผมก็โทรกลับมาหาผมแล้วบอกว่าอยากรู้ใช่ป่ะว่ามีอะไรแฟนผมบอกว่าวันนี้เราซื้อบุหรี่มาสูบ ผมฟังแล้วผมช็อคเลย แฟนผมไม่เคยเป็นแบบนี้ไม่ชอบคนสูบบุหรี่ด้วยซ้ำ ผมร้องไห้เพ้อหนักมาก และหลังจากวันนั้นผมไปหาแฟนถึงที่ทำงานเลยโดยไม่สนใจมาเค้าจะให้มารึเปล่าพอผมเจอเค้ากับมองบนมองแรงแล้วพูดว่าจะมาทำไมซึ่งวันนั้นผมเดินตามแฟนแบบไร้วิญญาณเลยแฟนผมไม่คุยไม่เล่นอะไรด้วยเลยแล้วก็ไร้ผมกลับบ้านอีกต่างหากๆ และอีกวันเป็นงานแต่งเพื่อนแฟนผม ตอนแรกแฟนผมชวนผมไปด้วยแต่มาบอกตอนหลังว่าไม่ต้องมาผมก็เริ่มเอะใจแล้วว่าทำไมไม่ให้ไปผมด้วยแล้วบังเอิญไอวันที่ผมเดินตามแฟนอ่ะตอนที่ผมนั่งรถกลับมีเด็กจากในวิทยาลัยแอดมาหาผมแล้วส่งข้อความมาผมเปิดอ่านผมช็อคมากๆเพราะว่านักเรียนคนที่แอดมาบอกกับผมว่าแฟนคุณนอกใจคุณอยู่นะคุณโดนเค้าสวมเขามาปีกว่าละ นักเรียนส่งหลักฐานมาให้ดูอ้าวนี่มันลูกศิษย์ที่ชอบมากดถูกใจรูปแฟนผมนิ แล้วผมก็คิดหนักเลยอ่อสรุปที่ไม่ให้ผมไปเพราะเอาลูกศิษย์ไปใช่ไหมๆ วันนี้ผมทักไปหาแฟนผมเลยแล้วก็บอกทำนองว่าเรามันเป็นของตายของเธอแล้วละแฟนผมก็ไม่อยากคุยเลยส่งให้เพื่อนคุยผมก็เลยถามเพื่อนเค้าว่าสรุปยังไงๆเพื่อนเค้าตอบผมมาว่าแฟนผมกับลูกศิษย์ไม่ได้คบกันมานานแล้วเพราะทางโรงเรียนรู้ว่าเป็นลูกศิษย์กับอาจารย์มันดูไม่ดีผมนี่อึงเลยผมโดนบอกเลิกวันนั้นเลยแฟนผมก็เล่าความจริงว่าเราแอบคบกันจริงๆหลังจากวันนั้นผมกับแฟนก็ยังคุยกันอยู่เพระาแฟนผมกำลังจะเปลี่ยนงานผมก็ถามแฟนว่าไปสมัครงานที่ไหนในตอนเช้านะแฟนผมก็บอกว่าแถวปื่นเกล้าตอนพอตอนเย็นทักไปใหม่แฟนผมก็อยู่กัยแฟนใหม่ไปที่เรียบร้อยแล้ว
แชร์ประสบการณ์อกหัก ในวัน 28 มีนาคม 2562 รักมากก็เจ็บมาก TT
เรื่องมีอยู่ว่า
ผมกับแฟนคบกันมา 4 ปี ตอนอยู่ในมหาลัย แฟนผมเป็นพี่ผม 1 ปี และก็ดันเป็นพี่รหัสกับน้องรหัสกันอีก ในตอนแรกที่เราครบกัน 1 ปีกว่า เราไม่เคยทะเลาะกันเลย Happy ตลอด พอมาช่วงหลังๆเริ่มมีงอลกันบ้างแต่ก็ยังดีกันได้แฟนผมเป็นคนที่ชอบชวนผมเที่ยวอยู่บ่อยๆแบบไปเดินห้างไปเดินตลาดแล้วก็ต้องพาไปส่งที่บ้าน(ไม่ทุกวัน)บ้านผมอยู่แถวบางแคแต่บ้านแฟนผมอยู่แถวเคหะบางบัวทองเราอินเลิฟกันสุดๆจนเพื่อนและอาจารย์ก็แอบแซวเล็กน้อยว่าเมื่อไหร่จะแจกการ์ด555แฟนผมบอกกับผมว่าผมคือคนแรกที่เค้าพาไปเจอครอบครัวเค้าหมดเลยผมก็ดีใจสุดๆเลยผมได้ไปเที่ยวกับครอบครัวเค้าอยู่บ่อยๆเวลาครอบครัวเค้าพาไปเที่ยวต่างจังหวัดแฟนผมนี่จะชวนผมไปตลอดถ้าไม่ไปนี่มีน้อยใจสุดๆบางครั้งผมก็ไปได้บางครั้งผมก็ไม่ได้ไปเพราะผมก็เกรงใจพ่อกับแม่แฟนว่าเค้าอาจจะไปเที่ยวกันแบบครอบครัวก็ได้ผมมีความสุขมากๆเวลาได้ไปส่งแฟนถึงบ้านช่วยทำงานบ้านล้างถาดกระต่ายไปตัดหญ้าให้กระต่ายน้อยและก็ช่วยแฟนทำกับข้าวกล่องขายในที่ทำงาน วันเสาร์-อาทิตย์ บางทีก็ไปนะชอบสุดๆไปช่วยซักผ้าตากผ้านั่งกินก๋วยเตี๋ยวดูเคโดโระปิดเทอมนี่อย่าพูดถึงไปแถบทุกวันเลยเพราะไปช่วยทำกับข้าวกล่องขายบ้างและก็ทำขนมกินเองบ้างเรื่องมันแย่ลงตอนที่ผมฝึกงานอยู่ปี 4 แฟนผมได้จบออกไปทำงานแล้วซึ่งช่วงแรกๆก็ยังไม่มีปัญหาอะไรแต่เริ่มเที่ยวกันน้อยลงและเจอกันน้อยลงผมก็โอเครนะเพราะคิดว่าแฟนผมก็เข้าสู่ช่วงวัยทำงานก็อาจจะเจอน้อยลงแต่ก็ยังได้เจอกันอย่างน้อยเดือนนึงก็ 2-3 ครั้งเรื่องมันเริ่มเลวร้ายก็คือช่วงที่ผมฝึกงานจบมันเป็นช่วงที่แฟนผมเปลี่ยนที่ทำงานพอดีแฟนผมได้ไปทำงานในวิทยาลัยแถวๆนนทบุรีเป็นอาจารย์การเงินตรงนี้ละจุดเปลี่ยนเลยพอผมฝึกงานจบผมก็อยากเจอแฟนแต่แฟนบอกกับผมว่าไม่อยากเจอไม่อยากให้มาหาแฟนผมบอกว่าเราเหนื่อยซึ่งมันทำให้ผมสงสัยเลยว่ามันคืออะไรจู่ๆเป็นแบบนี้ได้ยังไงแต่ก่อนตอนเรียนนี่อยากให้มาหาและต้องเจอเพื่อจะไปเที่ยวกันกลายเป็นว่าหลังๆนี่เดือนนึงได้เจอกัน 1 ครั้ง บางครั้งไม่เจอเลยก็มีผมรู้สึกเริ่มสงสัยแต่ก็คิดว่าคงมาทำงานใหม่ๆยังไม่ลงตัวละมั่งกับเวลาและเรื่องมันก็ยิ่งเลวร้ายขึ้นเมื่อผมได้งานทำแล้วผมทำงานโรงแรมเปิดใหม่แถวพระราม8 แฟนผมก็ยังเป็นอาจารย์การเงินอยู่มันเป็นช่วงที่ผมเริ่มจะเครียดหน่อยๆแล้วแฟนผมได้หยุดเสาร์และอาทิตย์ครึ่งวันส่วนผมเหอะๆงานโรงแรมอย่าหวังจะได้หยุดเลย เสาร์-อาทิตย์(ลืมบอกไปตอนเรียนเราเรียนสาขาการโรงแรมกัน)คือผมทำงานมาเหนื่อยๆก็เลยอยากเจอแฟนเลยนัดกันไปเจอเวสเกตแต่แฟนผมทำตัวแปลกๆแฟนผมบอกว่าไม่อยากไปเราเหนื่อยผมจึงบอกว่างั้นเราไปหาเอาไหมแฟนผมก็ตอบกลับมาว่าจะมาทำไมไม่ต้องมามันทำให้ผมเริ่มคิดละว่าเค้ามีคนอื่นรึเปล่าแต่ก็ยังไม่กล้าพูดออกมาเพราะผมก็ยังเชื่อใจเค้าอยู่ผมทำงานโรงแรมไปได้สักพักก็เริ่มไม่ไหวเพราะเริ่มคิดมากผมคิดอยู่ในใจทำไมเจอกันไม่ได้สักวันเลยหรอที่ทำงานก็อยู่ระแหวกบ้านเวสเกตก็ใกล้บ้านแฟนแต่ก่อนก็ยังไปเที่ยวด้วยกันได้อยู่เลยผมเริ่มสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดไรมันเป็นช่วงที่เราต้องเจอกันผ่านทางFacebookเท่านั้นเลยตอนนี้คุยกันทางนี้อย่างเดียวเท่านั้นและในที่สุดเหมือนโชคจะเข้าข้างผมผมได้เปลี่ยนวันหยุดกับพี่ที่ทำงานและได้หยุดวันเสาร์ซึ่งเป็นวันที่แฟนผมหยุดพอดีผมเลยทักไปหาแฟนว่าวันเสาร์นี้เราไปหานะแต่แฟนผมกับตอบมาว่าจะมาทำไมได้หยุดก็พักไปเราเหนื่อยเราอยากอยู่คนเดียวมันเลยทำให้ผมเริ่มสงสัยและเริ่มโมโหผมถามกลับไปว่าทำไมเดี๋ยวนี้รู้สึกไม่ค่อยอยากจะไปไหนกับเราเลยไม่อยากให้มาหาด้วยแอบไปมีกิ๊กรึเปล่าแฟนผมก็พูดแบบเดิมว่าเราเหนื่อยเราแค่อยากอยู่คนเดียวผมก็เครียดแต่ก็ต้องยอมทำไงได้ละเราเป็นแฟนก็ต้องเชื่อใจกันแฟนผมทำตัวแปลกมากๆตั้งแต่ผมฝึกงานจบมันอาจฟังดูบ้าๆนะตั้งแต่ผมฝึกงานจบเวลาผมลงรูปผมในเฟสบุ๊คแฟนผมไม่เข้ามากดLikeให้เลยแล้วก็วันครบรอบผมลงรูปคู่นะติดแท็คแฟนไปแฟนผมก็ไม่กดLikeนะ แล้วแต่ก่อนวันครบรอบแฟนผมมักจะลงรูปคู่ติดแท็คแล้วเขียนข้อความหวานๆแต่ตอนนี้ลงแค่รูปคู่ติดแท็คเขียนชื่อผมตามวันที่ครบรอบเท่านั้นเลยๆที่แย่ไปกว่านั้นก็วันเกิดผมพักหลังๆแฟนผมเริ่มส่งคำอวยพรมาทางข้อความนะอย่างเดียวเลยแต่วันเกิดคนอื่นๆแฟนผมจะติดแท็คติดรูปและคำอวยพรผมคิดหนักมากๆแต่ก็ปล่อยไปจนชินไปละๆพอเข้าเดือนที่2ของการทำงานรู้สึกว่ามันดีขึ้นเพราะว่ามันเป็นช่วงวันเกิดแฟนผมพอดีเราก็เลยได้เจอกันในวันเกิดเย้ๆแต่แล้วหลังจากวันเกิดผมก็ไปหาแฟนที่บ้านนะเพราะผมเป็นเล็บขบแถวบ้านแฟนมีร้านตัดเล็บที่ผมและแฟนรู้จักกับเจ้าของร้านพอไปถึงบ้านแฟนเราก็คุยเล่นกันตามปกติจนแฟนผมเข้าห้องน้ำผมก็เลยเอาโทรศัพท์แฟนขึ้นมาเล่น(เราสามารถเล่นโทรศัพท์กันได้เลยโดยไม่ต้องขอ)ผมเจอรูปแฟนผมจับมือกับใครไม่รู้อยู่ในรถจังหวะนั้นผมมือสั่นต้องรีบปิดแล้วทำเป็นไม่รู้เพราะผมยังไม่เชื่อว่านั้นจะเป็นมือแฟนผมพอแฟนออกจากห้องน้ำเราก็ไปร้านตัดเล็บกันในช่วงที่ผมเอาเล็บขบออกผมเห็นแฟนผมเล่นโทรศัพท์แล้วก็ยิ้มผมกลัวว่าสิ่งที่ผมเจอมันจะใช่รึเปล่าๆผมทนไม่ไหวตัดเล็บเสร็จออกจากร้านผมก็ถามแฟนเลยนะว่าเราดูแลเจ้าไม่ดีหรอเราไม่มีรถขับใช่ป่ะเราเห็นรูปเจ้าจับมือกับใครอยู่ในรถแฟนผมก็บอกว่าไม่มีไรเป็นลูกศิษย์ที่รู้จักกันๆผมก็เชื่อใจนะลูกศิษย์ก็ลูกศิษย์
แต่ต่อมาผมเห็นในFacebookแฟนผมนะไอเจ้าลูกศิษย์คนนี้มากดถูกใจรูปแฟนผมและทำไมแฟนผมถึงมีเฟสลูกศิษย์คนนี้ได้ๆผมเข้าไปดูเฟสลูกศิษย์คนนี้นะผมเห็นมีทั้งสเตตัสที่ตั้งแนบๆแฟนผมเยอะเลยแล้วก็มีรูปคู่ที่ถ่ายแนบๆแขนใครก็ไม่รู้หลายรูปมากแต่ผมจำการแต่งตัวและแขนได้ว่ามันคุ้นๆนะมันเหมือนกับแฟนผมมากๆผมทำงานอยู่ในโรงแรมตอนนั้นขวัญเริ่มเสียละๆถ่ายรูปแล้วส่งไปให้แฟนดูแล้วถามตรงๆเลยว่าคนนี่เป็นใครทำไมเจ้าถึงมีเค้าเป็นเพื่อนแค่คนเดียวทั้งๆที่วิทยาลัยก็มีเด็กนักเรียนตั้งหลายคนและทำไมถึงต้องตั้งสเตตัสแบบนี้กดถูกใจเจ้าทุกรูปทันทีที่แฟนผมเห็นก็ตอบกลับมาว่าไม่ใช่เค้าผมฟังแล้วก็สบายใจขึ้นมาหน่อยๆแต่ก็เอะใจอยู่หลังจากนั้นประมาณ 15 นาที ผมเข้าไปดูเฟสลูกศิษย์ใหม่เอาสเตตัสทุกอย่างที่อยู่ในรูปออกหมดเลยมันก็เลยทำให้ผมเริ่มคิดหนักอีกละๆในช่วงกลางๆเดือนของเดือนที่ 2 ทุกอย่างมันก็ดีขึ้นลูกศิษย์คนนั้นก็หายไปแต่กลับมีพนักงานเข้ามาใหม่เป็นผู้หญิงแต่เป็นเสลเบี้ยนซึ่งในช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมทำงานแบบเครียดเอาเป็นเอาตายเลยเพราะแฟนผมสนิทกับพี่คนที่เข้ามาใหม่ที่เป็นเลสเบี้ยนมากๆไปไหนไปกันเค้าชวนเที่ยวแฟนผมไปเลยแต่ผมกลับเริ่มคิดมากทำไมเราชวนไม่ไปแต่พี่คนนี้ชวนเธอไปเลยช่วงนี้เป็นช่วงที่แฟนผมติดพี่คนนี้มากๆอะไรก็พี่คนนี้ๆแต่ในตอนนี้ทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนไปแฟนผมไม่เรียนผมว่า แฟน ที่รักอีกแล้วจะใช่คำว่าอ้วนอย่างเดียวเลยและเวลาคุยกันในFaceBookจะใช้คำพูดแบบทักมาตอบไปกับผมเลยจะไม่อินเลิฟเหมือนแต่ก่อนละๆในตอนเนี้ยผมกลัวมากแถบจะเป็นบ้าเลยเหมือนแฟนผมสนใจพี่คนนี้มากกว่าผมเริ่มมีการบอกคิดถึงบอกเป็นห่วงผมกลัวว่าแฟนผมจะเป็นเสลเบี้ยนรึเปล่าเพราะว่าพี่คนที่เป็นเลสเคยชวนแฟนผมไปบ้านพี่เค้าไปจัดห้องตอนนี้นผมแถบช็อคจะเป็นแบบที่เราคิดไหมเนี่ยในตอนเนี่ยทำงานแบบในคาบน้ำตาเลยทนไม่ไหวทักไปหาแฟนผมเลยและถามตรงๆว่าสรุปเจ้ากับพี่เค้าเป็นอะไรทำไมดูสนิทกันมากเวลาเค้าชวนไปไหนเจ้าก็ไปแต่พักหลังๆเราชวนเจ้าไปเที่ยวเจ้าบอกว่าเจ้าเหนื่อยเจ้าไม่อยากไป แฟนผมก็เริ่มโมโหละเริ่มพูดว่าจะเอายังไงมันตั้งแต่ที่เจ้าสงสัยเรากับลูกศิษย์คนนั้นแล้วนะเราจะบอกเจ้าไวเลยนะว่าเรากับพี่เค้าเป็นพี่น้องกันผมร้องไห้อยู่ก็ตอบว่าโอเครเราเชื่อใจเจ้าพี่น้องก็พี่น้องตอนนี้ต่างคนต่างทำงานปกติจนกระทั่งวันนึงผมก็ได้ออกจากงานโรงแรมผมคิดว่างานนี้มันเริ่มไม่ใช่ตัวผม(อันนี้เหตุผลบ้าๆเลยนะผมอยากหางานที่หยุดเสาร์-อาทิตย์เพราะผมเครียดที่แฟนผมทำตัวแปลกด้วยละผมเลยอยากหาเวลาหยุดที่มันตรงกันๆ)ผมจึงออกมาแต่ก็ดีใจที่จู่ๆออกจากงานมาได้แฟนผมก็ชวนมาบ้านๆผมนี่ดีใจสุดๆแฟนชวนเลยนะนั่นผมก็ไปตามปกติก็ไปช่วยเค้าตากผ้าซักผ้าผมก็มีความสุขนะ(แต่มันเริ่มแปลกขึ้นๆเวลาไปบ้านแฟนแฟนผมจะให้อยู่ข้างล่างอย่างเดียวละไม่ยอมให้ผมขึ้นห้องแฟนเลยจากแต่ก่อนผมขึ้นไปนอนเล่นได้นะแล้วเดี๋ยวนี้เวลาคุยกันในเฟสแฟนผมจะคุยแค่มุมเดิมๆจะไม่แพลนกล้องไปไหนเลยผมขอขึ้นไปนะพักหลังๆแต่แฟนผมบอกไม่ต้องขึ้นมา)คราวนี้ถึงจุดพีคหนักแล้วผมหางานไม่ได้แล้วอยู่บ้าน 6 เดือนเต็มๆ ตั้งแต่เดือน ตุลา 61 ถึง มีนา 62 เพราะว่าพ่อกับแม่ผมกำลังล้มสถานะทางการเงินผมเลยต้องเลือกงานที่ใกล้บ้านอยากได้งานแบบออฟฟิตเพราะช่วงนี้พ่อกับแม่ยิมเงินผมบ่อยมากๆ 5000 4000 10000 ก็มีเอาไปจ่ายค่าเทอมน้อง ผมก็เครียดที่หางานไม่ได้แต่แฟนผมก็พยายามส่งงานมาให่ผมนะแต่งานที่แฟนผมส่งมามันไกลบ้านทั้งนั้นแล้วก็เลยดึกด้วยซึงผมอยากได้งานใกล้บ้านไว้ก่อนต้องเงินมาดูแลครอบครัวก่อนถ้าฝืนใจไปทำที่ไกลๆมันไม่คุ้มหรอกค่ารถก็หมดแล้วๆ แฟนผมก็เหมือนอารมณ์ดี อารมณ์ร้ายนะ ตอนแรกผมจำใจบอกว่าฐานะทางบ้านกำลังแย่ แต่แฟนผมบอกว่าสู้ๆไม่เป็นไรเราจะอยู่ข้างเจ้าเสมอ เราจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหนๆ เราเป็นพี่เจ้านะถ้าเราดูแลเจ้าไม่ได้ก็ไม่รู้อะไรแล้วๆ ซึ่ง 6 เดือนที่ผมหยุดอยู่บ้าน ก็พยายามหางานนะ แต่ส่วนมากแถวบ้านมีแต่จะรับเฉพาะจบตรงสาย ผมหางานจะได้โซน จตุจักร บางนา สมุทรปราการสะส่วนใหญ่ หลังจากออกจากงานมาก็หางานทำนะไปเป็นแคสชวลตามโรงแรมต่างๆ ออกมาช่วยงานพ่อแม่ผมบ้าง มาอ่านแล้วสอบเป็นตัวแทนประกันให้พ่อแม่ และพักร่างกายไป 2 เดือน เพราะเครียดหนักที่ต้องรู้ความจริงว่าสถานะที่บ้านล้ม ต่อมามันเริ่มหนักขึ้นๆเพราะแฟนผมก็ทำแบบเดิมๆไม่อยากให้ผมมาหาไม่อยากไปเที่ยวกับผมผมขอไปหาถึงที่ทำงานก็ยังไม่ให้ผมไปเลยนะแต่จะไปหาได้ก็ต่อเมื่อแฟนผมเป็นคนนัดผมเองเท่านั้นๆละต่อมาแฟนกำลังจะเปลี่ยนงานอีกแล้วหลังจากทำที่วิทยาลัยได้ 1 ปี แฟนผมก็ทำตัวแปลกๆผมจับท่าทางแฟนผมได้เพราะมีอยู่วันนึงเราคุยกันผ่านทาง Facebook แฟนผมเริ่มทำหน้าทำตาบึงตึงใส่เริ่มพูดแบบขอไปที่ผมก็เลยตัดบทเลยเพราะผมไม่ชอบที่อยู่ดีๆจะมาทำแบบนี้ใส่ทำไม (ซึ่งในช่วงเวลานั้นผมถามแฟนตลอดว่ามีอะไรหนักใจรึเปล่าถ้ามีอย่ากับไว้คนเดียวบอกผมมาได้ถ้าไม่บอกผมก็ควรจะบอกพ่อแม่เค้าก็ดื้อดึงไม่ยอมบอก)ผมก็กดว่างไปเลย จู่ๆแฟนผมก็โทรกลับมาหาผมแล้วบอกว่าอยากรู้ใช่ป่ะว่ามีอะไรแฟนผมบอกว่าวันนี้เราซื้อบุหรี่มาสูบ ผมฟังแล้วผมช็อคเลย แฟนผมไม่เคยเป็นแบบนี้ไม่ชอบคนสูบบุหรี่ด้วยซ้ำ ผมร้องไห้เพ้อหนักมาก และหลังจากวันนั้นผมไปหาแฟนถึงที่ทำงานเลยโดยไม่สนใจมาเค้าจะให้มารึเปล่าพอผมเจอเค้ากับมองบนมองแรงแล้วพูดว่าจะมาทำไมซึ่งวันนั้นผมเดินตามแฟนแบบไร้วิญญาณเลยแฟนผมไม่คุยไม่เล่นอะไรด้วยเลยแล้วก็ไร้ผมกลับบ้านอีกต่างหากๆ และอีกวันเป็นงานแต่งเพื่อนแฟนผม ตอนแรกแฟนผมชวนผมไปด้วยแต่มาบอกตอนหลังว่าไม่ต้องมาผมก็เริ่มเอะใจแล้วว่าทำไมไม่ให้ไปผมด้วยแล้วบังเอิญไอวันที่ผมเดินตามแฟนอ่ะตอนที่ผมนั่งรถกลับมีเด็กจากในวิทยาลัยแอดมาหาผมแล้วส่งข้อความมาผมเปิดอ่านผมช็อคมากๆเพราะว่านักเรียนคนที่แอดมาบอกกับผมว่าแฟนคุณนอกใจคุณอยู่นะคุณโดนเค้าสวมเขามาปีกว่าละ นักเรียนส่งหลักฐานมาให้ดูอ้าวนี่มันลูกศิษย์ที่ชอบมากดถูกใจรูปแฟนผมนิ แล้วผมก็คิดหนักเลยอ่อสรุปที่ไม่ให้ผมไปเพราะเอาลูกศิษย์ไปใช่ไหมๆ วันนี้ผมทักไปหาแฟนผมเลยแล้วก็บอกทำนองว่าเรามันเป็นของตายของเธอแล้วละแฟนผมก็ไม่อยากคุยเลยส่งให้เพื่อนคุยผมก็เลยถามเพื่อนเค้าว่าสรุปยังไงๆเพื่อนเค้าตอบผมมาว่าแฟนผมกับลูกศิษย์ไม่ได้คบกันมานานแล้วเพราะทางโรงเรียนรู้ว่าเป็นลูกศิษย์กับอาจารย์มันดูไม่ดีผมนี่อึงเลยผมโดนบอกเลิกวันนั้นเลยแฟนผมก็เล่าความจริงว่าเราแอบคบกันจริงๆหลังจากวันนั้นผมกับแฟนก็ยังคุยกันอยู่เพระาแฟนผมกำลังจะเปลี่ยนงานผมก็ถามแฟนว่าไปสมัครงานที่ไหนในตอนเช้านะแฟนผมก็บอกว่าแถวปื่นเกล้าตอนพอตอนเย็นทักไปใหม่แฟนผมก็อยู่กัยแฟนใหม่ไปที่เรียบร้อยแล้ว