ตั้งแต่เข้ามหา’ลัยผมมีปัญหาข้องใจเรื่องเพื่อนตลอด ผมรู้สึกว่าตอนมัธยมผมค่อนข้างเกเร สร้างปัญหาให้คนอื่นๆ ก็ตามประสาเด็กน่ะแหละ พอเข้ามหา’ลัยก็เลยอยากเป็นที่พึ่งให้คนอื่นและตั้งใจเรียนบ้าง เกรดผมอยู่ในเกณฑ์ดีแบบกลางๆ แต่ก็ดีกว่าเพื่อนบางคนในกลุ่ม กลุ่มผมมี 7 คน แบ่งเป็นสองกลุ่มย่อยอีกคือกลุ่ม (ค่อนข้าง) หัวโจก 3 คน และกลุ่มผม 4 คน กลุ่มหัวโจกไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่เพราะผมไม่ได้ตามใจเขามากเท่าเพื่อนคนอื่น เป็นคนเฉยชาเรื่อยๆ จะสนเฉพาะเรื่องที่ตัวเองอยากสนเท่านั้น แล้วนิสัยผมก็ไปทางเดียวกับอีกกลุ่มมากกว่าด้วย
ความที่มี 4 คนเหมือนจะครบคู่แต่เปล่าเลย มีคนหนึ่งขอแทนว่า A แล้วกัน เขาเป็นคนที่เพื่อนแคร์มาก ต้องคอยเอาใจเพราะคนนี้เพื่อนเยอะ เฟรนด์ลี่ เสียสละ มีความเป็นผู้นำ บลาๆ พื้นฐานเขาก็นิสัยดีไม่ได้ข่มคนอื่นโจ่งแจ้งเหมือนหัวโจกในกลุ่ม 3 คนนะครับ แต่เขาเป็นคนขี้น้อยใจ เซนซิทีฟอย่างมาก เขาเคยงอนผมครั้งหนึ่งโดยผมไม่รู้สาเหตุ ผลคืออีก 2 คนในกลุ่มเทผมไปหาเขาหมดเลย พอเขาดีกับผมพวกนั้นถึงดีด้วย เวลามีงานกลุ่มที่คนเกินผมนี่จะโดนเขี่ยกระเด็นไปอยุ่กลุ่มอื่นทุกที โดยจะมี B เป็นคนออกตัวแรง ส่วน C ก็เงียบๆ ไม่พูดไม่จา ขอแค่ตัวเองไม่เดือดร้อนก็พอ ถ้าเลือกได้ก็จะไม่ยืนข้างผมแน่ๆ ทุกคนทำนิสัยแปลกๆ เหมือนพยายามเอาตัวรอด ไม่อยากมีปัญหา ตกที่นั่งลำบากแบบผม (หัวโจกไม่ถูกกับผมคนเดียว) ทั้งที่ผมให้ใจพวกเขาอย่างเต็มที่แต่เขาจะไม่เสี่ยงมาอยู่ข้างผมเด็ดขาด
เวลาเพื่อนถามงาน ปรึกษาปัญหาชีวิต ขอให้ช่วยนั่นนี่ ผมไม่เคยบ่น พร้อมช่วยเต็มที่เสมอ อะไรเสียสละได้ผมก็ทำถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรง ผมเป็นคนรักเพื่อนมากถ้าผมโอเคกับพวกเขา แต่ผลที่ได้คือการถูกละเลย ไม่มีความเกรงใจ ผมรู้สึกว่าเพื่อนไม่ได้โอเคกับผมขนาดนั้น กลับกันเขาไปให้ความสำคัญกับ A มากกว่าทั้งที่ A ก็ขอความช่วยเหลือจากผมบ่อยเหมือนกันนะ สองคนนี้สามารถทำร้ายคนอื่นได้แค่ A พอใจอะ (คิดว่าพวกมันคงกลัวตัวเองโดนบ้าง) ง่ายๆ คือ เรื่องน้ำใจกับผลประโยชน์นี่ทุกคนแย่งชิงผมน่าดู ส่วนเรื่องที่เฮฮา ชวนไปเที่ยว กินข้าว ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยชวนผม เดินไม่เคยรอ ที่นั่งไม่จอง ทุกอย่างต้องมีการกำชับว่าทำเผื่อส่วนของผมด้วยเขาถึงจะทำกัน (ส่วนนี้ทุกคนต้องกำชับกันหมดไม่งั้นไม่มีใครสนใจ) เอาเปรียบกันชัดๆ
ผมล่ะไม่เข้าใจจริงๆ พยายามเป็นเพื่อนที่ดีจนตัวเองไม่มีค่า หลายครั้งรู้สึกแย่มากจนผมคิดว่าตัวเองถึงขีดจำกัดแล้วล่ะ ไม่อยากดีด้วยมากเท่าเดิมแล้ว ผมขอเบลอพวกเขาบ้าง แต่พอจะทำอะไรแบบนี้ใจมันรู้สึกผิดทุกที - - เทียบกับตอนมัธยมผมก็นิสัยแบบนี้แหละ (แค่จะมีช่วงเกเร เช่น กินเหล้า โดดเรียน บ้าง) แต่เพื่อนก็ให้ความสำคัญกับผมอย่างเท่าเทียมกันทุกคน ไม่เคยทิ้ง ผมน่ะดีด้วยเพราะอยากดีนะต่อให้ไม่ดีกลับมาแต่อย่าเลวใส่กันก็พอ แต่เพื่อนมหา’ลัยผมนี่นอกจากไม่ดียังชอบสร้างปัญหา เทผมเก่งอีก ยอมจริงๆ ชีวิต ผมไม่รู้ต้องวางตัวยังไงแล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นคนดีน้อยลงก็ไม่พอใจกันอีก เฮ้อ
หรือเพื่อนแบบผมนี่น่าอึดอัดเกินไป? ผมตั้งใจเรียนแต่ไม่ใช่คนเนิร์ดนะ ก็พูดเก่ง เล่นเหมือนเด็กๆ เป็นคนฮาๆ ทั่วไป ใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้บ้างครับแล้วพวกคุณรับมือกันยังไง? หลักๆ อยากเลิกคิดมากและตัดความรู้สึกผิดออกไปอะครับ T_T
มีวิธีไหนที่เพื่อนจะเห็นความดีเราจริงๆ บ้างครับ