ในวัน open house ของจุฬาใน แผนกวิศวะถึงวันนี้ ทำให้ผมนอนไม่หลับเลยซักคืน มันเป็นเรื่องคาใจโค๊ด(โค-ร) ก่อนนอนผมต้องพยายามคิดถึงให้เก็บไปฝันเพื่อที่จะได้เห็นหน้า คน คนนึง คือ ในวันนั้นอ่ะ (open house jula62) เวลาประมาณ 4โมง ผมไปเจอแม่กับลูก(ผู้หญิง)คน นึง ลูกน่าจะอายุประมาณ 14-16 ปี เเล้วลูกเขา หน้าตาน่ารักมากๆ เขาไม่ได้น่ารักแบบ ดาราแต่เเบบ
คือน่ารักอ่ะไม่รู้จะบอกไงดีก็หน้าตาแบบ....ไว้หน้าม้าไม่ยาวมาก ไม่เต่อผมหางม้ามีเขี้ยวด้วย(~_~)
สูง ประมาณ 160 เเต่งตัวธรรมดา มากๆ คิ้วเข้มๆ ตาซึมๆ หน่อย อืมมมม... เเล้วก็ ไม่ผอมเเห้ง ไม่อ้วน น่าจะเป็นคนขี้อาย มากๆเเล้วก็ดูไม่ค่อยสนใจความสวยเช่น เเต่งตัว เเต่งหน้าอ่ะ คือน่ารักมากๆๆๆๆๆๆ พอผมเจอ ตอนนั้น ก็นั่งมอง ตั้งนาน เค้าก็มองๆมาทาง(นี้)บ่อยครั้งเหมือนกัน เเต่คงไม่มองผมมั้ง ผมไม่ได้หน้าตาดีขนาดนั้น(เฮ้อ)...เศร้า เออ นั่นเเหละ หลังจากผม เจอ ประมาณ 2ชั่วโมงต่อมา ผมก็ลืมหน้าเค้าไปหมดเลย!!(ถึง ผมจะสาธยายเยอะขนาดนี้ก็เหอะ) ทำให้ผมโคตรคาใจ เเต่บางครั้งความจำอันงี่เง่าของผมก็ทำดีกับผมโดยเเว๊บหน้าผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาในหัวทำให้จำหน้าได้(2วิ)เเล้วก็ลืมเหมือนเดิม ทำให้ผมยิ่งอยากเห็นหน้าเค้าอีกรอบ ---ปกติก็เรียนที่สยามเห็น ผู้หญิงหลายๆเเบบ สวยหลายคนเเต่ปกติ ผมเเค่มองๆผ่านๆไป เข้าเรื่องต่อนะ.. คืออยากจะเห็นหน้าอีกรอบ จะได้หายคาใจหรือไม่ก็ไปติดตาม ตามsocialอ่าาา บอกไว้ก่อนผมไม่ใช่โรคจิตน้า จนถึงวันนี้ผมก็ยังคาใจมากๆ อ่ะไม่รู้ว่าดีใจหรือเสียใจที่เจอในวันนั้น ถ้าผม ไม่เจอคงไม่ต้องมานั่งคิดอะไร เละเทะอย่างงี้ มีใครมีวิธีลืมบ้างขอคำเเนะนำหน่อย จะบ้าตาย T T///เพ้อเจ้อ
-เรื่องที่เกิดขึ้นมันยาวเเละผมจำเหตุการณ์ได้มากกว่านี้เเต่เล่าได้เเค่นี้เพราที่เหลือมันจะดูไม่ให้เกียรติ์เค้ายังไงๆ อะไรประมาณนั้น
-ขอโทดไว้ก่อน สำหรับอะไรที่เขียนผิดพลาดหรือทำให้ ไม่พอใจในขณะที่อ่าน เเล้วก็เรื่อง เเท็ก ผิดนะฮับแล้วก็.....
ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวเเละช่วยตอยปัญหาของผมนะครับ บายๆ
จำหน้าไม่ได้!
สูง ประมาณ 160 เเต่งตัวธรรมดา มากๆ คิ้วเข้มๆ ตาซึมๆ หน่อย อืมมมม... เเล้วก็ ไม่ผอมเเห้ง ไม่อ้วน น่าจะเป็นคนขี้อาย มากๆเเล้วก็ดูไม่ค่อยสนใจความสวยเช่น เเต่งตัว เเต่งหน้าอ่ะ คือน่ารักมากๆๆๆๆๆๆ พอผมเจอ ตอนนั้น ก็นั่งมอง ตั้งนาน เค้าก็มองๆมาทาง(นี้)บ่อยครั้งเหมือนกัน เเต่คงไม่มองผมมั้ง ผมไม่ได้หน้าตาดีขนาดนั้น(เฮ้อ)...เศร้า เออ นั่นเเหละ หลังจากผม เจอ ประมาณ 2ชั่วโมงต่อมา ผมก็ลืมหน้าเค้าไปหมดเลย!!(ถึง ผมจะสาธยายเยอะขนาดนี้ก็เหอะ) ทำให้ผมโคตรคาใจ เเต่บางครั้งความจำอันงี่เง่าของผมก็ทำดีกับผมโดยเเว๊บหน้าผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาในหัวทำให้จำหน้าได้(2วิ)เเล้วก็ลืมเหมือนเดิม ทำให้ผมยิ่งอยากเห็นหน้าเค้าอีกรอบ ---ปกติก็เรียนที่สยามเห็น ผู้หญิงหลายๆเเบบ สวยหลายคนเเต่ปกติ ผมเเค่มองๆผ่านๆไป เข้าเรื่องต่อนะ.. คืออยากจะเห็นหน้าอีกรอบ จะได้หายคาใจหรือไม่ก็ไปติดตาม ตามsocialอ่าาา บอกไว้ก่อนผมไม่ใช่โรคจิตน้า จนถึงวันนี้ผมก็ยังคาใจมากๆ อ่ะไม่รู้ว่าดีใจหรือเสียใจที่เจอในวันนั้น ถ้าผม ไม่เจอคงไม่ต้องมานั่งคิดอะไร เละเทะอย่างงี้ มีใครมีวิธีลืมบ้างขอคำเเนะนำหน่อย จะบ้าตาย T T///เพ้อเจ้อ
-เรื่องที่เกิดขึ้นมันยาวเเละผมจำเหตุการณ์ได้มากกว่านี้เเต่เล่าได้เเค่นี้เพราที่เหลือมันจะดูไม่ให้เกียรติ์เค้ายังไงๆ อะไรประมาณนั้น
-ขอโทดไว้ก่อน สำหรับอะไรที่เขียนผิดพลาดหรือทำให้ ไม่พอใจในขณะที่อ่าน เเล้วก็เรื่อง เเท็ก ผิดนะฮับแล้วก็.....
ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวเเละช่วยตอยปัญหาของผมนะครับ บายๆ