ขอกำลังใจหน่อยครับ อดทนต่อดีมั้ย?

ผมมีโอกาสได้มาทำงานก่อสร้างช่วงปิดเทรม( แถวบางเขน )โดยเป็นลูกมือชั่ง ผมคิดว่าสบายก็เลยตัดสินใจนั่งรถยนต์กับลุงจากต่างจังหวัดมา. แต่พอมาถึงก็บอกเลยว่าหนักแย่ที่พักเป็นเพียงตู้คอนเทรนเนอร์เรียงติดกัน แคบๆแออัดมากครับ ซึ่งต่างจากอยู่ที่บ้าน! งานไม่ได้หนักอะไรหรอกครับ แต่เราไม่มีความสุข เพื่อนร่วมงานก็ปาก**** ผมอายุ 17 น้อยสุดต้องทำงานกับคนวัยทำงาน30+ โดนตอกย้ำ โดนด่าดังๆทำให้เราอาย ล้อเราว่าเราทำอะไรไม่เป็นทั้งที่อายุ17 แล้ว ทำงานไม่สมกับตัวเลย ผมอยากร้องไห้มากน้ำตานี้พร้อมจะออกมามาก แต่พยายามเก็บอาการ ร้องไห้อายเขา ผมทำงานวันนี้วันที่2. แล้วจะบอกอยากออกก็เกรงใจเขา ผมควรอดทนมั้ยทั้งที่คนทำงานกับเราก็เป็นลุงกับน้าแท้ๆ (ลุงเป็นหัวหน้างาน)ผมทำไงดีอยากไปอยู่ทำงานกับพี่เเถวพระราม 2 อยากให้เค้าไปส่งก็เกรงใจ จะอยู่ต่อก็ไม่มีความสุข ไม่อยากให้เค้าว่าเราได้ ไม่ไหวอ่ะ มันไม่ได้หนักใจกับงานแต่กับคนมากกว่า เพราะเรารู้จักสนิทเลยๆไม่อยากให้เค้าผิดหวัง
บางทีก็อยากโดดตึกลงมาเรื่องจะได้จบๆ ไม่อยากโทรหาแม่ไม่อยากให้แม่รู้ว่าเราอ่อนแอ เพราะมาทำเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระค่าเทรม จะร้องงงงงง