มีใครเคยเจอปัญหาแบบนี้ไหมคะ

พ่อแม่เราหย่าร้างกันตั้งแต่เราเด็กๆ เราอยู่กับยาย ย่าเลี้ยงเรามาจนถึงอายุ12 ย่าเราก็เสียไป ที่นี่เราก็ย้ายมาอยู่กับแม่จนตอนนี้อายุ18แล้วกำลังจะเข้ามหาลัยเราตัดสินใจจะไปเรียนต่างหวัดเราอยากหนีกับสิ่งเป็นอยู่ คือตลอดระยะเวลาที่เราอยู่กับแม่แม่เลี้ยงเราดีนะ คนอื่นมองว่าดีแหละ มีข้าวกินมีรถมอไซต์ไปรร. แต่ในด้านความรู้สึกเราเจ็บปวดมากๆ แม่เราไม่ค่อยเข้าใจเราสักเท่าไหร่ คือแม่คิดว่าปัญหาที่เราเจอมาในเรื่องเรียน เรื่องอื่นในชีวิต ไม่เท่ากับสิ่งที่แม่เจอ พอเราอยากจะพูดระบายกับสิ่งที่เตอแม่เคยหังเราเลย เอาแต่พูดว่าแม่ลำบากกว่า แม่ก็เล่าชีวิตแม่ตลอด...ทุกครั้งจะเป็นแบบนี้ มันทำให้เราไม่อยากพูดอะไรเลย พอเราไม่พูดแม่ก็บอกว่าติดผช.ติดโทรศัพท์ อ้าว! ทุกครั้งที่เราจะพูดจะอะไรแม่เคยฟัง แต่กับพี่สาวพี่ชาย(คนละพ่อ) แม่ฟังทุกอย่าง คือเข้าใจทุกอย่างจริงๆ เราอิจฉามาก อยากให้แม่สนใจเราบ้าง พอมาวันนึงเรามีธุระที่ต้องจัดการที่รร. แม่เราชวนไปซื้อของ แต่เราไปไม่ได้ เราบอกธุระต้องจัดการวันนี้เลย แม่ก็ไม่เข้าใจอีกบอกว่าพอวัยรุ่นชวนไปไหนก็ไม่ไป แล้วก็สันธยายความดีของพี่มาแบบยาวเหยียดพร้อมดูถูกเรา เรานี่แบบอ้าว! แล้วทุกครั้งที่แม่ชวนไปแม่ก็ไปกับหนูไม่ใช่หรอ คือเหมือนเราทำผิดครั้งเดียวแม่จำอันนั้นอันเดียว ต่อว่าเรานิสัยไม่ดีเหมือนพ่อ เราร้องไห้ทุกคืนเลย มันเจ็บปวดมาก เราไปไหนไม่ได้เลย ต่อหน้าคนอื่นแม่พูดอวยเราอย่างนั้นอย่างนี้ เราเหนื่อยมากๆ เจ็บมากๆจริง หลายคนเคยบอกถ้าเป็นคนอื่นเจอปัญหาครอบครัวพ่อแม่แยกทางพ่อไม่รู้ไปไหนคงเป็นเด็กใจแตกแล้วแน่  หลายครั้งที่เราเรียรได้เกรดดีแม่เหมือนไม่อยากรับรู้ คือพูดให้เราเรียนจบมีงานแล้วกลับมาเลี้ยงแม่  เราไม่เคยได้รับกำลังใจจากครอบครัวเลย  😭