เรื่องมันเริ่มตอนที่เราอะ ไปตรวจเลือดตอนสอบเข้ามหาลัยแห่งหนึ่ง แล้วเราก็ช็อกไปเลยตอนนั้น คือจริงๆแล้วอะ แม่เราเป็นโรคนี้ แล้วเราก็เคยถามแม่บ่อยๆว่า เออ เราเป็นมั้ย แม่ก็บอกว่า เราเคยฉีดวัคซีน hep.B ตั้งแต่เด็กๆแล้ว ไม่เป็นๆ เราก็อ่า โอเค ไม่เป็นๆ จนมาตรวจที่มหาลัย เราก็เหมือนรู้จักโรคนี้มาพอสมควรแล้วแหละ แต่คือตรงๆเลยนะ เรารู้ว่าเราผิดที่เราไม่ได้บอกเพื่อนๆที่มหาลัยว่าเราเป็น พาหะ hep.B บางทีเพื่อนก็มาขอน้ำแข็งแก้วที่เรากินไปกินบ้าง บางทีก็มาเอาน้ำที่เรากินไปกินบ้าง (เราไม่เคยไปแย่งดูดน้ำจากแก้วใคร เหมือนแก้ตัวเนอะ แต่อันนี้เราทำจริงๆ) เออ ลืมบอก คณะเรามีบังคับฉีดวัคซีน hep.b ทุกคน
จากที่เราไปศึกษาข้อมูลมาหลังจากที่เราทราบว่าเป็นพาหะ ตาม youtube ที่น่าเชื่อถือ(คลิปที่แพทย์มาให้ความรู้) บอกเหมือนกันหมดว่าไม่ติดทางน้ำลาย แต่จะติดกันได้ทางเลือดหรือการมีเพศสัมพันธุ์ อันนี้คือหาทันทีหลังจากที่รู้ว่าเป็นพาหะนะ แต่ก็คือมันก็กลัวการโดนรังเกียดอยู่เหมือนกันอะ
แต่การที่เราไม่ได้บอกปัดแบบไม่ให้กินเลย มันเหมือนไม่รู้จะเริ่มยังไงด้วยอะ มันกลัวการโดนรังเกียดว่า ถ้าแบบ เออ เรามีเชื้อนะ แล้วถ้าถูกถามมาจนถึงว่า เป็นใช่มั้ย น้ำตามันจะไหลอะ555555 มันแบบ เออ กูก็ไม่ได้อยากเป็นไง กุก็ไม่รู้จะบอกยังไงให้โอเค กุกลัว ฮือออ
แล้วก็อยากจะถามคนที่เป็นอยู่อะค่ะ ว่าถ้าเราต้องไปใช้ชีวิตร่วมกับคนที่ไม่เป็น ที่เค้าอาจจะมีภูมิหรือไม่มีภูมิก็ตามอะค่ะ คือ คณะเราตอนประมาณปี 3 ปี 4 จะต้องไปอยู่หอแน่ๆ เราต้องป้องกันไม่ให้เพื่อนเรา หรือคนที่เรารักติดเชื้อต้องทำประมาณไหนหรอคะ คือ ที่คิดมากจริงๆก็เรื่องแบบ ประจำเดือนมา(เพราะมันมีเลือดไงคะ) การล้างห้องน้ำ หรือใช้ห้องน้ำร่วมกัน ฟองน้ำล้างจานใช้ร่วมกันได้มั้ย อะไรประมาณนี้ค่ะ
สรุปให้ไม่ต้องเดา
1. เราตรวจที่ ม. รู้ว่าเราเป็นพาหะ
2. เพื่อนที่คณะ (เพื่อนสนิทเท่านั้นที่จะขอกินน้ำอะไรด้วยกัน) ฉีดวัคซีน hep.B แล้ว
3. นอกจากนี้ หาข้อมูลเพิ่มเติมพบว่าจะติดทางเลือดหรือเพศสัมพันธุ์เท่านั้น
เเต่ด้วยความที่เราอะหาข้อมูลมา เพื่อนไม่ได้หามาหรืออะไรก็ตามอะ เราคิดว่าการที่เราไม่ได้บอกเพื่อนแต่แรกว่าเราเป็นพาหะจนเพื่อนกินอะไรกับเราไปแล้วอะ มันเหมือนแบบถึงเรารู้ว่ามันไม่ติดทางน้ำลาย แต่เพื่อนอาจไม่สบายใจที่จะกินก็ได้อะถ้ารู้ว่าเราเป็นตั้งแต่แรก เรารู้ว่าเราต้องขอโทษแน่ๆ แต่จะบอกเพื่อนๆยังไงดีอะ งือออ..
พึ่งรู้ว่าเป็นพาหะ hep.B เราควรเริ่มบอกคนที่ใกล้ชิดยังไงดี แล้วควรจะใช้ชีวิตร่วมกับคนที่ไม่ได้เป็นยังไง
จากที่เราไปศึกษาข้อมูลมาหลังจากที่เราทราบว่าเป็นพาหะ ตาม youtube ที่น่าเชื่อถือ(คลิปที่แพทย์มาให้ความรู้) บอกเหมือนกันหมดว่าไม่ติดทางน้ำลาย แต่จะติดกันได้ทางเลือดหรือการมีเพศสัมพันธุ์ อันนี้คือหาทันทีหลังจากที่รู้ว่าเป็นพาหะนะ แต่ก็คือมันก็กลัวการโดนรังเกียดอยู่เหมือนกันอะ
แต่การที่เราไม่ได้บอกปัดแบบไม่ให้กินเลย มันเหมือนไม่รู้จะเริ่มยังไงด้วยอะ มันกลัวการโดนรังเกียดว่า ถ้าแบบ เออ เรามีเชื้อนะ แล้วถ้าถูกถามมาจนถึงว่า เป็นใช่มั้ย น้ำตามันจะไหลอะ555555 มันแบบ เออ กูก็ไม่ได้อยากเป็นไง กุก็ไม่รู้จะบอกยังไงให้โอเค กุกลัว ฮือออ
แล้วก็อยากจะถามคนที่เป็นอยู่อะค่ะ ว่าถ้าเราต้องไปใช้ชีวิตร่วมกับคนที่ไม่เป็น ที่เค้าอาจจะมีภูมิหรือไม่มีภูมิก็ตามอะค่ะ คือ คณะเราตอนประมาณปี 3 ปี 4 จะต้องไปอยู่หอแน่ๆ เราต้องป้องกันไม่ให้เพื่อนเรา หรือคนที่เรารักติดเชื้อต้องทำประมาณไหนหรอคะ คือ ที่คิดมากจริงๆก็เรื่องแบบ ประจำเดือนมา(เพราะมันมีเลือดไงคะ) การล้างห้องน้ำ หรือใช้ห้องน้ำร่วมกัน ฟองน้ำล้างจานใช้ร่วมกันได้มั้ย อะไรประมาณนี้ค่ะ
สรุปให้ไม่ต้องเดา
1. เราตรวจที่ ม. รู้ว่าเราเป็นพาหะ
2. เพื่อนที่คณะ (เพื่อนสนิทเท่านั้นที่จะขอกินน้ำอะไรด้วยกัน) ฉีดวัคซีน hep.B แล้ว
3. นอกจากนี้ หาข้อมูลเพิ่มเติมพบว่าจะติดทางเลือดหรือเพศสัมพันธุ์เท่านั้น
เเต่ด้วยความที่เราอะหาข้อมูลมา เพื่อนไม่ได้หามาหรืออะไรก็ตามอะ เราคิดว่าการที่เราไม่ได้บอกเพื่อนแต่แรกว่าเราเป็นพาหะจนเพื่อนกินอะไรกับเราไปแล้วอะ มันเหมือนแบบถึงเรารู้ว่ามันไม่ติดทางน้ำลาย แต่เพื่อนอาจไม่สบายใจที่จะกินก็ได้อะถ้ารู้ว่าเราเป็นตั้งแต่แรก เรารู้ว่าเราต้องขอโทษแน่ๆ แต่จะบอกเพื่อนๆยังไงดีอะ งือออ..