สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เราจะมาเล่าเรื่องราวความรักของเราเอง
เริ่มเรื่องคือเรารู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งผ่านทางการแนะนำของเพื่อนเราเอง เราอายุเท่ากัน อยู่ในช่วงใกล้จบพอดี เราเริ่มคุยกัน เริ่มสนิทกัน จนถึงขั้นนัดเจอกัน และความสัมพันธ์ของเราตอนนั้นมันดีมากๆ เราเริ่มมีการคุยกันเรื่องอนาคตบ้างแล้ว ในขณะที่สถานะของเราก็ยังคงเดิม คือคำว่า friend zone ทุกอย่างมันเริ่มมาจากความรู้สึกของเราที่มากขึ้น ในขณะที่ความรู้สึกของเขาลดลง แต่เราก็ยังเจอกันทุกอาทิตย์ ไปกินข้าวกัน จนทุกอย่างมันล้ำเส้นของคำว่าเพื่อนไปหมดแล้ว แต่ยิ่งเขารู้ว่าเรารักเขามากเท่าไหร่ มันเหมือนกับเรายิ่งทำลายความรู้สึกของเรามากขึ้นเท่านั้น ทั้งการแอบคุยกับคนอื่น หนีเที่ยว บลาๆๆๆ มีหมด เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเรารู้เรื่องพวกนี้ เพราะเราไม่พูด ไม่ถามด้วยค่ะ เพราะสำหรับเราแล้ว ราคิดว่ามันสามารถวัดว่าเราสามารถไว้ใจเขาได้ไหม ตอนนี้เรารู้ว่าเขาเปลี่ยนไป จากที่คุยก็เริ่มไม่คุย เราได้คุยกัยแค่เฉพาะตอนเจอกันอาทิตย์ละวัน วันละ 1-2 ชั่วโมง แชทของเราแทบจะไม่มีคำตอบของเขา จากที่เคยไปไหนมาไหนด้วยกันก็ไม่เคยไดเไปอีกเลย มันเป็นแบบนี้มาตลอดเพราะคำว่ายอมของเราเอง หลายครั้งที่เราคิดจะเดินออกมาแต่ต้องยอมกับคำพูดของเขาไม่กี่คำ ยอมกลับไปอยู่แบบไม่มีตัวตนข้างๆเขา จนวันนี้ เราตัดสินใจแล้วค่ะ ว่าเราควรจะเดินออกมา
ถ้าเขาได้เข้ามาอ่านกระทู้นี้ ถ้าเขายังรัก หรือแคร์เราบ้าง แค่อยากจะบอกเขาว่าที่เราเลือกเดินออกมาไม่ใช่ว่าเราไม่รักเขา เราแค่รักตัวเองมากขึ้น เราไม่เคยเสียใจที่ได้รู้จักเธอ ขอให้เขาเจอแต่คนที่ดี
รักถึงแม้จะไม่มีสิทธิ์อะไรก็ตาม
เมื่อฉันต้องกลับมารักตัวเอง
เริ่มเรื่องคือเรารู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งผ่านทางการแนะนำของเพื่อนเราเอง เราอายุเท่ากัน อยู่ในช่วงใกล้จบพอดี เราเริ่มคุยกัน เริ่มสนิทกัน จนถึงขั้นนัดเจอกัน และความสัมพันธ์ของเราตอนนั้นมันดีมากๆ เราเริ่มมีการคุยกันเรื่องอนาคตบ้างแล้ว ในขณะที่สถานะของเราก็ยังคงเดิม คือคำว่า friend zone ทุกอย่างมันเริ่มมาจากความรู้สึกของเราที่มากขึ้น ในขณะที่ความรู้สึกของเขาลดลง แต่เราก็ยังเจอกันทุกอาทิตย์ ไปกินข้าวกัน จนทุกอย่างมันล้ำเส้นของคำว่าเพื่อนไปหมดแล้ว แต่ยิ่งเขารู้ว่าเรารักเขามากเท่าไหร่ มันเหมือนกับเรายิ่งทำลายความรู้สึกของเรามากขึ้นเท่านั้น ทั้งการแอบคุยกับคนอื่น หนีเที่ยว บลาๆๆๆ มีหมด เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเรารู้เรื่องพวกนี้ เพราะเราไม่พูด ไม่ถามด้วยค่ะ เพราะสำหรับเราแล้ว ราคิดว่ามันสามารถวัดว่าเราสามารถไว้ใจเขาได้ไหม ตอนนี้เรารู้ว่าเขาเปลี่ยนไป จากที่คุยก็เริ่มไม่คุย เราได้คุยกัยแค่เฉพาะตอนเจอกันอาทิตย์ละวัน วันละ 1-2 ชั่วโมง แชทของเราแทบจะไม่มีคำตอบของเขา จากที่เคยไปไหนมาไหนด้วยกันก็ไม่เคยไดเไปอีกเลย มันเป็นแบบนี้มาตลอดเพราะคำว่ายอมของเราเอง หลายครั้งที่เราคิดจะเดินออกมาแต่ต้องยอมกับคำพูดของเขาไม่กี่คำ ยอมกลับไปอยู่แบบไม่มีตัวตนข้างๆเขา จนวันนี้ เราตัดสินใจแล้วค่ะ ว่าเราควรจะเดินออกมา
ถ้าเขาได้เข้ามาอ่านกระทู้นี้ ถ้าเขายังรัก หรือแคร์เราบ้าง แค่อยากจะบอกเขาว่าที่เราเลือกเดินออกมาไม่ใช่ว่าเราไม่รักเขา เราแค่รักตัวเองมากขึ้น เราไม่เคยเสียใจที่ได้รู้จักเธอ ขอให้เขาเจอแต่คนที่ดี
รักถึงแม้จะไม่มีสิทธิ์อะไรก็ตาม