ปลงและทำใจกับการชอบเพื่อน

เริ่มเรื่องเลยนะคะ เรากับแฟนอายุห่างกันมากค่ะ เขาเป็นผู้ใหญ่กว่า นิสัยก็เหมือนผู้ใหญ่ ไม่ได้มาใส่ใจอะไรเรามาก คุยโทรศัพท์กันวันละครั้ง ครั้งละไม่กี่นาที แล้วเขาก็จะขอวางก่อนตลอด เหมือนโทรมาพอเป็นพิธี

แม่เราเป็นโรคจิตเภท มาเป็นสิบปีแล้ว รักษายังไงก็ไม่หาย ไปโรงพยาบาลมาหลายที่ เสียค่าใช้จ่ายไปเยอะมาก บางทีก็คิไปทางไสยศาสตร์ว่าโดนของก็พาไปรักษามาหลายที่ สุดท้ายก็เหมือนเดิม แม่เคยหนีออกจากบ้านไป ไม่ติ

เราบอกชอบเค้าไปสามเดือน เค้าบอกให้เป็นแค่เพื่อนกัน เรายังตัดใจไม่ได้ วันนี้เค้าเปิดตัวแฟนในเฟสบุค ผญ คนนั้นน่ารักมาก เข้าใจเลยว่าหน้าตาสำคัญจริงๆ แต่คือเราก็เป็นเพื่อนกับเค้ายังต้องเจอกัน ยังต้องฟังคน

ตอนนี้รู้สึกทุกข์มาก อยากลืม ไม่อยากคิดถึง ไม่อยากรักเขาอีก เพราะเขาตัดสินใจเลือกคนใหม่ ที่แอบคุยกันมา3-4 เดือน และเพิ่งแอบคบกัน ได้ 1 เดือน ทั้งๆที่มีเรา และเพิ่งมาบอกเลิกเราได้จะครบเดือน เขาก็ยังบอก

"การภาวนา คือ... การพิจารณา รู้เท่าตามที่เป็นจริงของมัน ความสงสัย ก็ไม่มี ทุกข์ที่จะเกิด ก็ไม่มี เขาจะเรียกถ้วย เราก็สบาย เรียกหม้อ ก็สบาย เพราะเราใช้ไปตามสภาวะของมัน วิมุตติ...มันจึงเกิดตรงน

คือตอนเเรกๆที่คบกับก็รู้สึกดีมากๆไปไหนมาไหนด้วยกันตอนนั้นเราอยู่จังหวัดเดียวกันเเต่พอผมเข้ามาเรียนในกรุงเทพมันก็ยิ่งห่างกันไปเรื่อยๆไม่ค่อยสนใจกันผมอาจเจอสังคมใหม่ๆเที่ยวปาร์ตี้ต่างจากที่รักกันตอนนี้ย

ผมมีเพื่อนอยู่คนนึง แบบว่าแต่ก่อนเราก็คุยกันบ่อย ช่วยกันเรียน มีปัญหาไรก็ช่วยกัน ปรึกษากัน แต่แรกผมก็ไม่เคยคิดอะไรกับเค้าเกินเพื่อนธรรมดา แต่นานวันเข้าความรู้สึกของผมมันก็กลายเป็นว่าไปชอบเค้า ประมาณว

เขาคือคนที่เคยคุยกันทุกวันแบบไม่มีสถานะ แล้วเลิกคุยกัน เพราะมารู้ว่าเขากำลังจีบคนอื่นอยู่ เราเลยหยุดคุยไป เพราะไม่อยากให้ใครมองเราสองคนไม่ดี ช่วงที่ไม่ได้คุย ไม่ได้เจอ เราก็มีคิดถึงบ้าง อยากคุยบ้างแต