ปลงและทำใจกับการชอบเพื่อน

เริ่มเรื่องเลยนะคะ เรากับแฟนอายุห่างกันมากค่ะ เขาเป็นผู้ใหญ่กว่า นิสัยก็เหมือนผู้ใหญ่ ไม่ได้มาใส่ใจอะไรเรามาก คุยโทรศัพท์กันวันละครั้ง ครั้งละไม่กี่นาที แล้วเขาก็จะขอวางก่อนตลอด เหมือนโทรมาพอเป็นพิธี

แม่เราเป็นโรคจิตเภท มาเป็นสิบปีแล้ว รักษายังไงก็ไม่หาย ไปโรงพยาบาลมาหลายที่ เสียค่าใช้จ่ายไปเยอะมาก บางทีก็คิไปทางไสยศาสตร์ว่าโดนของก็พาไปรักษามาหลายที่ สุดท้ายก็เหมือนเดิม แม่เคยหนีออกจากบ้านไป ไม่ติ

เราบอกชอบเค้าไปสามเดือน เค้าบอกให้เป็นแค่เพื่อนกัน เรายังตัดใจไม่ได้ วันนี้เค้าเปิดตัวแฟนในเฟสบุค ผญ คนนั้นน่ารักมาก เข้าใจเลยว่าหน้าตาสำคัญจริงๆ แต่คือเราก็เป็นเพื่อนกับเค้ายังต้องเจอกัน ยังต้องฟังคน

ตอนนี้รู้สึกทุกข์มาก อยากลืม ไม่อยากคิดถึง ไม่อยากรักเขาอีก เพราะเขาตัดสินใจเลือกคนใหม่ ที่แอบคุยกันมา3-4 เดือน และเพิ่งแอบคบกัน ได้ 1 เดือน ทั้งๆที่มีเรา และเพิ่งมาบอกเลิกเราได้จะครบเดือน เขาก็ยังบอก

ผมอายุ 22 ที่เป็นออทิสติก พูดน้อย มีแนวคิดต่อต้านใช้ชีวิตโสดโดดเดี่ยว ผมเริ่มสิ้นหวังในชีวิตจนเกือบจะคิดสั้นแล้ว ผมจะเลือกคบหญิงชาติไหนดี ไทยหรือเวียดนาม การตัดสินใจนี้จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของผม ปล. คนท

สวัสดีค่ะ นี้เป็นกระทู้แรก เพราะมีเศร้าใจ ทุกข์ใจ ท้อมากเลยค่ะ เขาให้เหตุผลว่าควรจะหยุดอยู่แค่นี้  ปัญหาที่ทะเลาะเขาบอกว่าเราเป็นคนทำความรู้สึกของเค้าพัง ความรู้สึกของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เราทะเลาะกับเเฟนบ่อยๆจนเค้าพูดคำว่ารำคาญเเละขอเเยกกันอยู่บอกว่าเผื่ออะไรมันจะดีขึ้นน้อยใจทุกครั้งที่ต้องร้องไห้คนเดียวโดยที่เค้าไม่สนใจ รู้สึกว่าตัวเองร้องไห้บ่อยมากทั้งเหนื่อยทั้งท้ออยากเปลี่ยนวิธีคิ

ไม่อยากเป็นชู้. ไม่อยากพบอยากเจอ แต่ใจถวิลหา ได้แต่ห่วงอย่างห่างๆ ใครเคยเป็นบ้างค่ะ ขอวิธีทำใจตัดใจที