เรากับแฟนอยู่กันคนละที่ แฟนเราอยู่ต่างประเทศ เราเจอเขาในเน็ตแล้วก็คุยกันมาเรื่อยๆ จนคบกันมาเกือบจะ2ปี รักกันมากค่ะ
ภายในเกือบ2ปีนี้มีอะไรเกิดขึ้นเยอะมาก ร้องไห้ด้วยกัน ดีใจด้วยกัน ผูกพันกันมากเลยเลย
มีครั้งที่ทะเลาะกันจนจะเลิกกันก็แล้วแต่ก็ดีกัน ครั้งสุดท้ายที่ทะเลาะกัน สัญญากันว่า''ถ้าเกิดมีแบบนี้เกิดขึ้นอีก เราจะพอแล้ว''
ประโยคนี้แฟนเราเป็นคนพูดค่ะ จนมาตอนเดือนมกราคมที่ผ่านมา เรากับแฟนได้ห่างกันไปนิดๆ เพราะแฟนไม่ว่างและเวลาไม่ตรงกัน
มันเหมือนเป็นช่วงเวลาที่เราได้มานั่งคิดทบทวนตัวเองดู เราก็มองเห็นข้อเสียของเขา ไม่รู้ตอนนั้นเราหน้ามืดอะไร เราขอเลิกกับเขา โดยที่ข้อเสียของเขามันก็นิดเดียว แต่เรากลับเห็นว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ จนไม่ได้มองข้อดีของเขาเลย
ตอนนั้นก็เลิกกันเลยค่ะ โดยที่เขาไม่ฟังเหตุผลเราก่อนเลยว่าขอเลิกเพราะอะไร ตอนหลังเราได้มานั่งคิดทบทวนตัวเองหลังจากเลิกกับเขาไป
เรารู้สึกแย่มากที่ทำแบบนั้น เหมือนกับคำคมที่อ่านเจอบ่อยๆประมาณ ''พออะไรสำคัญหายไปแล้วก็พึ่งมาเห็นค่า'' ประมาณนี้เลยค่ะ
เราควรทำยังไงดีคะ เรากลัวการกลับไปเหมือนกัน แต่เรารักเขามาก ;)
เลิกกับแฟน แต่ลืมเขาไม่ได้เลย ช่วยหน่อยค่ะT T