ที่เขียนก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากระบายความรู้สึกเฉยๆ เพราะว่าเล่าให้คนอื่นฟังคงไม่มีใครเข้าใจ
คือตอนเด็กๆจำความได้ว่า เป็นคนกลัวคน ขี้อายสุดๆ จำได้ว่าไปหาอากง อากงให้ตัง 100฿ ทุกครั้งที่ไป แต่ก็ไม่เคยรับ
อาให้ของเล่นตอนเด็ก เด็กมากเป็นเซตตุ๊กตา ก็ไม่กล้าไปเอาอีก เพราะอาย กลัว (ไม่รู้เหมือนกันว่ากลัวอะไร)
พ่อกะแม่ก็... (ไม่ได้อคตินะ แต่มันรู้สึกแบบนี้จริงๆ) พ่อก็เป็นคนเงียบๆ ไม่คุย หน้าตาดุๆ ตอนเด็กจะร้องไห้ทุกครั้งโดนพ่อสั่งสอน เขาไม่ได้ด่าหรือพูดอะไรให้เจ็บนะ น้ำตามันก็ไหลออกมาเอง แล้วเราก็รุ้สึกกลัวเขาเพราะหน้าตาดุ และเราก็ไม่กล้าคุยกะเขาตั้งแต่เด็กๆ
พอโตมาก็เลยเป็นคนเงียบๆ คนในครอบครัวเราฝั่งพ่อเราแทบจะไม่ค่อยคุยกัน เพราะขี้อายแต่เด็ก บวกกะพ่อไม่ค่อยพูด เราก็ถามคำตอบคำ ไม่ค่อยชวนคุย
พ่อนี่ไม่ค่อยสนใจอะไรเราเลย ก็จะมีแต่แม่ค่อยถามไถ่อยู่ตลอด พอแม่ย้ายไปทำงานตจว ก็อยู่กะพ่อ ก็ไม่ค่อยคุยกันเหมือนเดิม แค่ครั้งคราว แต่ตอนพ่อเมาจะคุยมากหน่อย
พอโตขึ้นมาอยู่มหาลัย อยู่ห้องเดียวกันแคบๆ ไม่เคยคุยกันเลยนับครั้งได้ เขาก็ไม่เคยถามว่าเป็นไง
ตอนนี้แต่งงานมาอยุ่ตปท พ่อเราไม่เคยโทรหาเราเลย ไม่เคยเลย มีแต่เราโทรไป แม้แต่ข้อความก็ไม่เคยเขียน ไม่เคยอยากรู้ว่าเราเป็นไง ทำไรอยู่ อยู่ยังไง
เราเคยบอกว่าคิดถึงนะ ส่งสติ๊กเกอร์ไลน์มาว่า โอเค บางทีเค้าก็สงสติ๊กเกอร์ไลน์มาว่า ห่วงนะ เรานี่ไม่รุ้ว่าห่วงจริงรึเปล่า
......
พอมาวันนึงแม่แฟนไปตจว พ่อแฟนทำกับข้าวไม่เป็น เราก็ไม่รู้ว่าเขากินยังไงอยู่ยังไง วันแรกที่แม่แฟนไม่อยู่เราเลยให้แฟนบอกพ่อแฟนว่ามากินข้าวด้วยกันไหม แต่เขาบอกไม่หิว หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยไม่ได้เจอพ่อแฟนมาเกือบ 10วัน อยู่มาวันนึงในช่วงที่แม่แฟนไม่อยุ่ แฟนเล่าว่า พ่อแฟนบอกว่า “เขา(ลูกสะไภ้ คือเราเอง) เขาคิดถึงฉันไหม ทำไมเขาไม่โทรหาฉันเลย” พอเราได้ยินก็รุ้สึกเสียใจเหมือนกันว่าเราก็ดูแลเขาไม่ดีเหมือนที่เขาดูแลเรา
เราแค่รู้สึกว่าที่บ้านเราที่ไทยมันไม่เป็นแบบนี้ ไม่มีใครโทรหาเราถามเทคแคร์ความห่วงไง ป้า น้า อา ไม่เคยถามถึงเรา เราก็เลยเฉยๆ ขนาดเราส่งภาพว่าไปเที่ยวภูเขาหิมะสวยๆ มีน้อยคนมาในกลุ่มแฟมมิลี่จะพูดถึงภาพที่เราส่ง เราก็รู้สึกเหมือนไม่มีใครเรสปอนเรา เราเลยเฉยๆ เขาไม่สนใจเรา เราเลยไม่สนใจเขา
อาจจะเข้าใจยากหน่อย หรืองงๆ ก้ไม่รู้เหมือนกันจะเล่ายังไง ในใจมันมีมากกว่านี้อีก
แบบนี้เรียกปมด้อยไหม
คือตอนเด็กๆจำความได้ว่า เป็นคนกลัวคน ขี้อายสุดๆ จำได้ว่าไปหาอากง อากงให้ตัง 100฿ ทุกครั้งที่ไป แต่ก็ไม่เคยรับ
อาให้ของเล่นตอนเด็ก เด็กมากเป็นเซตตุ๊กตา ก็ไม่กล้าไปเอาอีก เพราะอาย กลัว (ไม่รู้เหมือนกันว่ากลัวอะไร)
พ่อกะแม่ก็... (ไม่ได้อคตินะ แต่มันรู้สึกแบบนี้จริงๆ) พ่อก็เป็นคนเงียบๆ ไม่คุย หน้าตาดุๆ ตอนเด็กจะร้องไห้ทุกครั้งโดนพ่อสั่งสอน เขาไม่ได้ด่าหรือพูดอะไรให้เจ็บนะ น้ำตามันก็ไหลออกมาเอง แล้วเราก็รุ้สึกกลัวเขาเพราะหน้าตาดุ และเราก็ไม่กล้าคุยกะเขาตั้งแต่เด็กๆ
พอโตมาก็เลยเป็นคนเงียบๆ คนในครอบครัวเราฝั่งพ่อเราแทบจะไม่ค่อยคุยกัน เพราะขี้อายแต่เด็ก บวกกะพ่อไม่ค่อยพูด เราก็ถามคำตอบคำ ไม่ค่อยชวนคุย
พ่อนี่ไม่ค่อยสนใจอะไรเราเลย ก็จะมีแต่แม่ค่อยถามไถ่อยู่ตลอด พอแม่ย้ายไปทำงานตจว ก็อยู่กะพ่อ ก็ไม่ค่อยคุยกันเหมือนเดิม แค่ครั้งคราว แต่ตอนพ่อเมาจะคุยมากหน่อย
พอโตขึ้นมาอยู่มหาลัย อยู่ห้องเดียวกันแคบๆ ไม่เคยคุยกันเลยนับครั้งได้ เขาก็ไม่เคยถามว่าเป็นไง
ตอนนี้แต่งงานมาอยุ่ตปท พ่อเราไม่เคยโทรหาเราเลย ไม่เคยเลย มีแต่เราโทรไป แม้แต่ข้อความก็ไม่เคยเขียน ไม่เคยอยากรู้ว่าเราเป็นไง ทำไรอยู่ อยู่ยังไง
เราเคยบอกว่าคิดถึงนะ ส่งสติ๊กเกอร์ไลน์มาว่า โอเค บางทีเค้าก็สงสติ๊กเกอร์ไลน์มาว่า ห่วงนะ เรานี่ไม่รุ้ว่าห่วงจริงรึเปล่า
......
พอมาวันนึงแม่แฟนไปตจว พ่อแฟนทำกับข้าวไม่เป็น เราก็ไม่รู้ว่าเขากินยังไงอยู่ยังไง วันแรกที่แม่แฟนไม่อยู่เราเลยให้แฟนบอกพ่อแฟนว่ามากินข้าวด้วยกันไหม แต่เขาบอกไม่หิว หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยไม่ได้เจอพ่อแฟนมาเกือบ 10วัน อยู่มาวันนึงในช่วงที่แม่แฟนไม่อยุ่ แฟนเล่าว่า พ่อแฟนบอกว่า “เขา(ลูกสะไภ้ คือเราเอง) เขาคิดถึงฉันไหม ทำไมเขาไม่โทรหาฉันเลย” พอเราได้ยินก็รุ้สึกเสียใจเหมือนกันว่าเราก็ดูแลเขาไม่ดีเหมือนที่เขาดูแลเรา
เราแค่รู้สึกว่าที่บ้านเราที่ไทยมันไม่เป็นแบบนี้ ไม่มีใครโทรหาเราถามเทคแคร์ความห่วงไง ป้า น้า อา ไม่เคยถามถึงเรา เราก็เลยเฉยๆ ขนาดเราส่งภาพว่าไปเที่ยวภูเขาหิมะสวยๆ มีน้อยคนมาในกลุ่มแฟมมิลี่จะพูดถึงภาพที่เราส่ง เราก็รู้สึกเหมือนไม่มีใครเรสปอนเรา เราเลยเฉยๆ เขาไม่สนใจเรา เราเลยไม่สนใจเขา
อาจจะเข้าใจยากหน่อย หรืองงๆ ก้ไม่รู้เหมือนกันจะเล่ายังไง ในใจมันมีมากกว่านี้อีก