เรากับแฟนคบกันมา 6 ปีแล้วค่ะ เราอายุห่างจากแฟน 4 ปี ตั้งแต่แรกคบจนถึงปัจจุบันเราเคยเลิกกันไปแล้ว 1 ครั้ง ด้วยเหตุผลเดิมๆ คือเขาไม่ค่อยกระตือรือร้น ชอบทำอะไรเดิมๆ นิ่งๆ สำหรับบางคนมันเป็นปัญหาที่เล็กน้อยมาก (เล็กน้อยที่สะสมมานาน) แต่สุดท้ายเราก็กลับมาคบกันใหม่ เพราะเขาขอโอกาสแก้ตัว อาจจะด้วยความผูกพันธ์หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเราเป็นรักแรกกันทั้งคู่ และเราก็รักเขา แฟนเราเป็นคนดีคนนึงเลยค่ะ เป็นคนไม่ค่อยคิดมากหรือพูดอะไรจุกจิก แต่การเป็นคนไม่คิดหรือพูดอะไรแบบแฟนเรามันก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป ปัญหานี้มันคือจุดบอดของแฟนเราเลย มีช่วงนึงที่เราเริ่มคุยเรื่องการหางานใหม่ของแฟนค่ะ เพราะงานปัจจุบันที่แฟนเราทำมันไม่ได้ทำให้แฟนเราสุขสบายขึ้นเลย มันกลับแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ มีแต่การเอาเปรียบกัน แฟนเรามักจะบ่นกับเราบ่อยๆ เราสงสารเขา เพราะสุขภาพเขาไม่ค่อยดี เรามองว่าด้วยประสบการณ์และความสามารถของแฟนเรานั้นถือว่าเป็นคนเก่งคนนึงเลย ทำงานเก่งและมีความอดทนสูงกว่าเราด้วยซ้ำ เราก็เลยแนะนำให้เขาลองสมัครงานที่อื่นดูไหม น่าจะหางานได้ไม่ยาก แรกๆเขาก็บอกเดี๋ยวจะลองดู แต่คำว่าเดี๋ยวของเขาคือไม่เคยดูเลย ไม่ใส่ใจ คุยกันไปคุยกันมามันเริ่มไม่ดีขึ้น สุดท้ายแล้วเขาก็พูดออกมาว่า
"เธอเข้าใจไหม เราไม่อยากออกจาก Comfort Zone เราพอใจกับตรงนี้ เราอยากอยู่ตรงนี้" แล้วเขาก็ถามเราว่าเรารังเกลียดเขาหรอ ซึ่งมันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่คุยกันเลย เราได้ฟังก็อึ้งเหมือนกัน เราเลยตอบไปว่าถ้าเรารังเกลียดเขาเขาคงไม่ได้อยู่ตรงนี้หรอก เหมือนเขาพาลไปเรื่อย เราเข้าใจว่าทุกคนมี Comfort Zone กันทุกคน แต่เราหวังดีกับเขา เราอยากให้เขาได้เจอกับอะไรใหม่ๆตามที่เขาบอกว่าอยากทำอยากเรียนรู้ พอเขาพูดออกมาแบบนี้เราก็หมดกำลังใจแล้วค่ะ กลับกลายเป็นเราที่พยายามอยู่คนเดียว การคบกันของเราทั้งคู่มันไม่ได้สวยงามเรียบง่ายเลย เรายอมฝ่าอะไรมามากมายเพื่อคบกับเขา เราใช้เวลาเป็นตัวพิสูจน์มาตลอดหลายปีว่าเรารักและคบกันไปได้ด้วยดี มันผิดมากไหมที่เราอยากจะสร้างอนาคตไปกับเขา ร้องไห้กับปัญหาเดิมๆทุกครั้ง ในวันนี้เรายอมรับว่าเหนื่อยจริงๆค่ะ ยิ่งเรากอดเขาแน่นเท่าไรตัวเรายิ่งมีบาดแผลเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น
จนมันทำให้เราคิดอยากจะหนีไปไกลๆไปในที่เงียบๆให้ไกลจากตัวเขา เราคงจะเป็นคนที่ใจร้ายมากใช่ไหมคะถ้าทำแบบนั้น
#ขออภัยถ้าแท็กกระทู้ผิดนะคะ เราแค่อยากพูดในสิ่งที่เก็บไว้มานานบ้าง
แฟนบอกกับเราว่าไม่อยากออกจาก Comfort Zone
"เธอเข้าใจไหม เราไม่อยากออกจาก Comfort Zone เราพอใจกับตรงนี้ เราอยากอยู่ตรงนี้" แล้วเขาก็ถามเราว่าเรารังเกลียดเขาหรอ ซึ่งมันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่คุยกันเลย เราได้ฟังก็อึ้งเหมือนกัน เราเลยตอบไปว่าถ้าเรารังเกลียดเขาเขาคงไม่ได้อยู่ตรงนี้หรอก เหมือนเขาพาลไปเรื่อย เราเข้าใจว่าทุกคนมี Comfort Zone กันทุกคน แต่เราหวังดีกับเขา เราอยากให้เขาได้เจอกับอะไรใหม่ๆตามที่เขาบอกว่าอยากทำอยากเรียนรู้ พอเขาพูดออกมาแบบนี้เราก็หมดกำลังใจแล้วค่ะ กลับกลายเป็นเราที่พยายามอยู่คนเดียว การคบกันของเราทั้งคู่มันไม่ได้สวยงามเรียบง่ายเลย เรายอมฝ่าอะไรมามากมายเพื่อคบกับเขา เราใช้เวลาเป็นตัวพิสูจน์มาตลอดหลายปีว่าเรารักและคบกันไปได้ด้วยดี มันผิดมากไหมที่เราอยากจะสร้างอนาคตไปกับเขา ร้องไห้กับปัญหาเดิมๆทุกครั้ง ในวันนี้เรายอมรับว่าเหนื่อยจริงๆค่ะ ยิ่งเรากอดเขาแน่นเท่าไรตัวเรายิ่งมีบาดแผลเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น
จนมันทำให้เราคิดอยากจะหนีไปไกลๆไปในที่เงียบๆให้ไกลจากตัวเขา เราคงจะเป็นคนที่ใจร้ายมากใช่ไหมคะถ้าทำแบบนั้น
#ขออภัยถ้าแท็กกระทู้ผิดนะคะ เราแค่อยากพูดในสิ่งที่เก็บไว้มานานบ้าง