สวัสดีค่ะ วันนี้จขกท.จะมาเล่าเหตุการณ์ชีวิตของตัวเอง ปัจจุบันจขกท.เรียนจบม.ปลายแล้วนะคะ อายุ 18 ปี ย้อนกลับไปเมื่อช่วง 3 ปีที่แล้ว ช่วงที่สอบเข้ารร.ในอำเภอ รร.นี้ก็ถือว่าเป็นรร.ที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างค่ะ เพราะเป็นอันดับ 4 ของจังหวัดแต่ตัวรร.อยู่ไกลจากอำเภอเมืองของจังหวัดมากค่ะ ด้วยการสอบวัดต่างๆ ได้สูงมากกว่ารร.ในเมืองจึงพอมีชื่อเสียงมาก ซึ่งจขกท.ก็สอบติดรร.นี้ค่ะ ตอบสอบเข้าจขกท.ได้อันดับที่ 33 จาก 150 คนค่ะ แต่พอเข้าไปเรียนจริงๆ เรียนไม่ค่อยรู้เรื่องค่ะ เพราะพื้นฐานเราไม่มีมาหมือนเด็กที่เรียนที่รร. นี้อยู่แล้ว เกรดที่ออกมาก็ค่อนข้างแย่ ไม่ได้ดีเหมือนตอนที่เราเรียนที่อื่น แต่ก็ไม่ได้แย่มากนะคะ ก็ได้ประมาณ 2 กว่าๆ เทอมแรกห้องจขกท. ไม่มีใครถึงเกรด 3 เลย ฮ่าๆ มันก็เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ค่ะ เกรดก็ไม่ถึง 3 สักเทอม แต่มันก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่ไม่ดีเลย แต่ที่บ้านจขกท.ก็ค่อนข้างจะพูดให้เสียใจหน่อยค่ะ ประมาณว่ายิ่งโตก็ยิ่งแย่ เลี้ยงคนหรือเลี้ยงควายอะไรประมาณนั้นอ่ะค่ะ ช่วงที่จขกท.พูดว่าหนูเก่งวิชานี้นะ แต่หนูไม่เก่งภาษาอังกฤษเลย ได้คณิตเกรด 4 แหนะ พ่อกับแม่ก็พูดประมาณว่าไม่ต้องมาพูดให้ฟังหรอกไม่อยากรู้ หรือบางทีก็เงียบใส่แต่สีหน้ามันแสดงออกว่าผิดหวังอ่ะค่ะ ตัวจขกท.เองก็เลยไม่เคยพูดอีกเลย เวลาจขกท.ไม่สบายหรือเป็นอะไร ก็มักจะบอกว่าโตแล้วก็หายากินเอง ไปหาหมอเองสิ จขกท.เคยไปหาหมอเพราะเจ็บตรงบริเวณอกข้างซ้ายค่ะ คุณหมอก็ถามว่าได้บอกพ่อกับแม่มั้ย ให้เขาพาไปตรวจเฉพาะทาง จขกท.ก็ไม่รู้จะตอบยังไง ก็ได้แค่ยิ้มตอบไปว่าไม่ได้บอกค่ะ เขาไม่ได้สนใจอยู่แล้ว บอกให้ดูแลตัวเอง เหมือนบ้านจขกท.จะเลี้ยงแบบให้โตใช่มั้ยคะ แต่ความเป็นจริงคือพูดกับเราเสมอว่าเรียนจบแล้วก็ไม่ต้องไปทำงานที่ไหนหรอก อยู่บ้านเลี้ยงน้อง ทำไร่ ก่อนอื่นก็ต้องบอกก่อนว่าน้องของจขกท.เป็นโรคออทิสติกค่ะ สาเหตุน่าจะมาจากแม่มีลูกตอนช่วงอายุ30กว่าๆ แล้วห่างจากจขกท.15ปีเลยค่ะ แล้วงานที่ไร่ก็ไม่ได้มีอะไรอย่างที่ทุกคนคิดหรอกค่ะ จขกท.ตอนช่วงจบใหม่ๆ ก็ไปทำงานค่ะ แต่ก็ต้องออกมาเพราะว่าต้องพาน้องไปรร.เด็กพิเศษ เพราะพ่อก็ไม่ว่าง แม่ก็มือชาง่ายเวลาขับรถค่ะ แล้วที่บ้านของจขกท.เนี่ยเป็นหนี้หลายแสนเลยค่ะ แล้วที่บ้านมีแค่พ่อคนเดียวที่ทำงาน แล้วกลายเป็นว่าค่าใช้จ่ายเยอะกว่ารายได้ ก็ต้องกู้ยืมมาใช้ก่อนไม่สิ้นสุด จขกท.เลยคิดว่าอยากจะไปทำงานจะได้พอมีมาช่วยบ้าง แต่งานที่จะไปทำอยุ่ที่กรุงเทพค่ะ แฟนของจขกท.ทำอยู่ ขาดคนนึงพอดี พอจขกท.พูดกับแม่ก็บอกว่าถ้าจขนาดนั้นก็ให้มาขอจขกท.แต่งก่อน ซึ่งจขกท.พูดหลายครั้งแล้วว่ายังไม่อยากแต่งในตอนนี้ ที่จขกท.เลือกที่ยากจะไปทำกับแฟนไม่ใช่เพราะว่าอยากไปอยู่กับแฟนเลยมีข้ออ้างนะคะ ถ้าอยากไปจริงๆ ไม่ต้องรอจนทุกวันนี้ก็ได้ค่ะ เงินเดือนที่นั่นค่อนข้างสูงเลยค่ะ เพราะงานมันค่อนข้างเหนื่อย ดูแลเว็บไซตลอดเวลา จขกท.มีความคิดว่าถ้าทำได้ก็จะได้มีเงินส่งมาให้ ดีกว่าจะมาอยู่เฉยๆ แบบไม่มีอะไร อยู่ไปวันๆ แต่ด้วยอายุของจขกท.เองก็ไม่กล้าที่จะพูดเถียงอะไร 
ปล.ที่บ้านจขกท. ไม่ได้ว่าแค่ที่เล่านะคะ เคยพูดแรงมากจนคิดว่านี่คือคำพูดของคนเป็นแม่หรอ ทั้งๆ ที่จขกท.เองก็ไม่ได้ทำตัวแหลกเหลวอะไร
ปล.ตอนนี้จขกท.กลายเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ ด้วยสภาวะเครียดเรื่องต่างๆ เก็บกดมานาน จนทุกวันนี้ไม่มีความสุขกับสิ่งที่ทำสักอย่าง คิดอยากตายตลอดเวลา เหนื่อยกับทุกอย่าง ต้องมารับรู้อะไรต่างๆ นาๆ แต่ก็พอพุดไปก็ไม่มีใครฟัง เหนื่อยมากเลยค่ะ ถ้าจขกท.เลือกที่จะไปโดยที่เขาไม่ยินยอม จะผิดมั้ยคะ อายุแค่นี้ตัดสินใจเองได้มั้ย