“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น พลางสองครา ด้วยแรงอันโหมลง อย่างแผ่วเบา แต่ก้องกังวาน สะท้อนลั่น ถึงเจ้าของ ประตูนี้ ตามสามัญของสัญชาต ผู้ถูกเคาะจะเลือก “เปิด” หรือ “เรียกย้อน” ตามตรึกตรอง ณ ช่วงนั้น เป็นความคิดอัน “สงสัย” หรือเป็นได้กับ “ความเชื่อ” ที่แผ่ขยายไร้เหตุผล แต่ความสงสัยนั้น ย่อมมาด้วย “การพลาดพลัน” บนเส้น ที่ไร้ซึ่ง การเห็น เอนชัน สู่การพ่าย แลต่ำ กว่าทั้งปวง หรือไม่ เป็นการย่ำ ถึงการ “เตือน” ว่าการ “เปิด” ย่อมดีกว่า การ “เรียกย้อน” บนความเชื่อที่กลุ่มขมัว แทรกซึม ปัติกัน ตรงข้ามไป.... ซึ่งเปิดรับ “จิตตรี” ผ่านสัมผัส อันอ่อนโยน และสั่นไหว ขณะพวัง บนหนทาง ความฉงวนฉงายฉงน แต่ซึ่งปลาย ที่ดี ย่อมมีชัย ของแสงไสว เรืองรองรับแลเด่นจัด กระจ่างชัด กระชับเจน ทุกสิ่ง ย่อม “ต้องการ” ความพึงใจ ล้นคิดใคร่ แลดูพินิจเห็น บางทีเผยว่าใช่หรืออาจไม่ อย่าโอนเอน เพราะแลเห็น แต่ทางตรง ไร้ขอบทาง.... จะได้รับตามสิ่ง ที่เผยไว้ ถ้าผลดี ย่อมดีตาม ตามแลเห็น สู่การเปิด บน “ความเชื่อ” อันแกร่งกล้า ไร้กังขา ความสงสัย เห็นเหตุได้ ซึ่งนำสู่ การถามหา ตระทานไป จากหายไม่ แลเห็น เอนต่ำกาย ลงสุดล้ำ เพื่อ “ถ่อมลง” เมื่อเปิดรับ จะแลเห็นสิ่งล้ำค่า มากทุกสรรพกว่าทุกสิ่งแลหนไหน พลางแสงทอ ประกาศจ้า จรดจัด จรัสจิต งามจิตใจ แม้ดวงเนตร อาจมืดใต้ เมื่อแลเห็น แสงสลัว ส่องไสว สลิวร่อง สว่างสงบ งันเงียบ โอบอ้าน บนผื่นทราย อันนุ่มนวลซึ่งดูดซับ และหยาบเคือง เป็นการเตือน ถึงความเชื่อ อันแนวแน่ ต่อเสียงเคาะ บนบาน ประตูปิดยามดึงงัน เมื่อนั้น... “จงเชื่อ แล้วจะได้รับ...”
บทความเรื่อง “จงเชื่อ แล้วจะได้รับ”