วันนี้และทุกๆวัน

ค่ะสวัสดีค่ะวันนี้ที่ได้ตั้งหัวข้อกระทู้มาก็อยากมาพูดเกี่ยวกับความรู้สึกลึกๆข้างในอยากระบายมันอึดอัดจนไม่ไหวใครที่จะว่าอะไรก็ว่าได้นะคะ เราเป็นลูกคนสุดท้องรึว่าลูกหลงยังเรียนอยู่ในช่วงมัธยมตอนนี้พี่ก็มีงานทำและครอบครัวหมดแล้ว เคยรู้สึกว่าตัวเองเคว้งก็ตอนประมาณนี้แหละมั้ง เป็นคนที่รู้สึกว่าครอบครัวไม่ใช่ที่ที่สบายใจเลย บางทีก็ไม่อยากอยู่เพราะครอบครัวโดยส่วนใหญ่ชีวิตไม่เคยสัมผัสความสุขจริงๆ พ่อหนูเป็นคนที่เข้มงวดมากหนูกลัวพ่อมาตั้งแต่เด็กๆมีปัญหาอะไรไม่เคยปรึกษาพ่อเลยเพราะพ่อชอบว่าว่าปัญหาของหนูไร้สาระ พ่อชอบคนฉลาด ชอบเล่าเกี่ยวกับคนอื่นให้ฟัง ไม่รู้หรอกว่าหนูเบื่อ เวลาจะพูดอะไรก็คิดตลอดกลัวพ่อด่าว่าโง่เพราะมันเสียใจจริงๆมันเป็นคำที่เหมือนว่าต่อให้เราพยายามอะไรสักอย่างก็ต้องมาได้ยินกับอะไรแบบนี้ แม่เป็นคนที่หนูคิดว่าจะเข้าใจหนูที่สุดแล้วแต่ก็ไม่แม่ชอบบอกว่าให้พยายามมากว่านี้ทั้งๆที่หนูก็เหนื่อย ต่อให้หนูทำดีแค่ไหนที่บ้านจะไม่มีคำชมซึ่งหนูก็ไม่ได้อะไร ยิ่งทำดีความกดดันยิ่งมากขึ้น หนูเลยเหนื่อยที่จะพยายาม นานมากๆที่หนูเลิกหวังไปกับความพยายามเพื่อพ่อแม่ หนูทำไปสิ่งที่ได้ตอบแทนมามันก็ไม่ใช่อย่างที่หนูหวังไว้ สังคมที่ทุกคนเยินยอลูกหลานตัวเองเอาเกรดมาคุยกันหนูยินดีกับทุกคนที่เก่งเพราะหนูก็ไม่สามารถทำแบบนั้นได้ แม่ชอบเอาเพื่อนที่อยู่ต่างโรงเรียนมาเปรียบเทียบอย่าว่าหนูอย่างงั้นอย่างงี้นะคะ เรียนโรงเรียนคนละที่กัน เอาเพื่อนเรามาเปรียบเทียบว่าเก่งเกรดดีไม่เข้าใจเรียนคนละที่ มาตรฐานของแต่ละโรงเรียนก็ไม่เห็นจะเหมือนกัน?ก็น้อยใจนะที่แม่ก็ยังเอาคนมาเปรียบเทียบเราพูดเป็นร้อยเป็นพันครั้งว่าจะพูดเรื่องคนอื่นทำไม พูดไปเราก็ไม่ได้จะเอาคำเปรียบอันนั้นมาทำให้ตัวเองดีขึ้นมีความพยายามขึ้นเลย เหนื่อยกับครอบครัวแบบนี้สิ่งรอบข้างความกดดัน เราจะอยู่กับความกดดันแบบนี้ไปถึงไหน ครอบครัวที่เอาหนูไปเปรียบเทียบกับคนอื่นแต่พอเราลองมองครอบครัวเพื่อนก็แอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบเหมือนกันนะ ยอมรับว่าอิจฉาเพื่อนมากๆ เพื่อนไปเรียนพิเศษพ่อแม่ทุกคนก็ดูสนับสนุนเต็มที่พอตัดมาที่ตัวเองก็อือได้แค่นี้ เองครอบครัวหนูไม่เห็นจะทำแบบครอบครัวคนอื่นบ้างเลย ไปดูหนังกินหมูกระทะกันเที่ยวเพื่อนก็ได้ไปกันตลอดแต่นี่ไม่เคยได้ไป เคยคิดอยากจะทำงานแบบไม่ต้องขอตังพ่อกับแม่แต่ก็ไม่ให้บอกว่าหนูจะเที่ยว คนเราสามารถดูถูกลูกตัวเองได้ขนาดนี้เลยหรอ มีอะไรหนูพูดตรงๆตลอดแต่พอพูดตรงๆกับครอบครัวก็ชอบโดนว่ากลับมาตลอด ซ้ำๆแบบนี้จนคิดว่าชีวิตมันจะได้มากกว่านี้อีกมั้ย ชอบบอกว่าอย่าเพิ่งมีแฟนเดี๋ยวจะเสียอนาคต หนูไม่เคยคิดเรื่องแฟนเลยในหัวไม่เคยอยากมีหนูรักอนาคตของตัวเองมากรู้ว่าทำไปอะไรจะเกิด แต่ก็ยังทำเหมือนหนูเป็นคนอย่างงั้นไป หนูจมอยู่กับครอบครัวแบบนี้ได้ไง ปัญหาของครัวครัวมันส่งผลกระทบกันหนูทุกเรื่องแต่ก็ไม่เคยมีใครสนใจความคิดหนูเลย หนูว่าหนูคิดดีแล้ว ยังไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตตัวเองต่อไปแค่คิดว่าทำยังไงให้เดือดร้อนคนอื่นน้อยที่สุด หนูก็จะเลือกทางนั้น ขอบคุณที่อ่านนะคะ วันนี้เหนื่อยมากๆเลย พ.นก็คงจะเป็นแบบนี้เหมือนเดิม เครียดมากอยากไปหาหมอแต่ไม่มีใครพาไปเหมือนเดิม5555 คนเราเกิดมาเพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวดหรอคะ มีความสุขมากที่สุดตอนไหนนะ ก็จริงเหมือนกันที่ถ้าไม่มีพรุ่งนี้ยังมีความสุขมากกว่าย้อนเวลาได้อีก