สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นขอขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้ ขอแทนตัวเองว่าmส่วนน้องสาวkนะคะ
เรื่องของเรื่องคือเราและน้องสาวอาศัยกันที่บ้านของตาและยาย(ยายตายแล้ว)ตั้งแต่เล็กค่ะไม่ค่อยได้เจอแม่พ่อเท่าไหร่ เวลาได้เจอก็จะดีใจมาก ในตอนเด็กๆเรารักพ่อแม่เท่ากันเลยค่ะแต่คือเราก็รู้ว่าพ่อกับแม่มีประวัติไม่ดี ไม่ใช่หมายถึงติดคุกติดตารางนะคะ เราเป็นลูกคนแรกค่ะที่เกิดจากความผิดพลาด ด้วยเหตุนั้นมันเลยทำให้ญาติฝ่ายแม่พากันเกลียดพ่อค่ะ เรียกว่าไม่อยากให้ยุ่งกันเลย ขอโยงไปอีกเรื่องนะคะแม่มีพี่ชายอีกสองคนค่ะคือเรื่องๆที่เป็นประเด็นมันอยู่ตรงนี้แหละค่ะ
ตั้งแต่เราจำความได้ตอนขึ้นป.1เราเป็นคนที่หัวช้ามาก(แม่เคยเล่าว่าตอนเราเกิดเราต้องนอนโรงพยาบาลเพราะมีอาการอะไรไม่รู้ค่ะเหมือนจะเป็นไข้มั้งจำไม่ได้แล้วส่วนย่าบอกว่าเกี่ยวกับสมอง อันนี้ไม่แน่ใจค่ะ)ในตอนนั้นเราสอบแล้วคือเราดันไปเผลอมองของเพื่อนไง มันก็พูดขึ้นว่า"ครูคะmลอกค่ะ"ซึ่งตอนนั้นคำว่าลอกคือไรยังไม่รู้เลย จะบอกว่าโง่ก็ได้ค่ะ ในการสอบครั้งแรกเราได้ที่17ของห้องอันนี้จำได้แม่น ในช่วงนั้นลุงคนแรกบวชอยู่ค่ะ(น่าจะใช่)ส่วนลุงคนที่สองเหมือนจะทำงานแถวๆบ้าน มีอยู่ตอนนึงที่เราจำได้คือ เราซ้อนรถกับใครสักคนนี่แหละค่ะแล้วลุง2ถามว่าได้ที่เท่าไหร่เราก็ตะโกนไปว่าที่17 เท่านั้นแหละคำว่าเดี๋ยวโดนลอยมาเลย เราก็งงเราผิดอะไร พอกลับบ้านเราอาบน้ำอยู่ลุง2ก็บ่นเรื่องการเรียนเราค่ะเราก็ได้แต่งงอย่างงั้นแหละค่ะ คนมันโง่อ่ะช่วยไม่ได้ มาประเด็นต่อไปเป็นช่วงที่เราจดจำได้แม่นสุดๆในตอนนั้นเราอยู่ประถมค่ะแต่จำไม่ได้นะว่าประถมอะไรน่าจะ3 เรางอแงค่ะอยากไปเซเว่น(บ้านเราบ้านนอกค่ะไม่ค่อยได้เข้าเมือง)เราเลยตามเค้าไปที่แถวๆแม่น้ำที่เค้าชอบตกปลากันค่ะ แต่เราไม่ได้เข้าไปหาแค่ยืนดู สักพักเหมือนลุง2จะเห็นเราแล้วค่ะเค้าเลยมาหาเรา เราก็ดันคิดไงคะว่าจะพาไปเซเว่น ที่ไหนได้ตีไม่ยั้งค่ะ เราจำได้ว่าเราร้องไห้ไปเดินกลับบ้านไปด้วยแต่พอถึงบ้านมันไม่ได้แค่นั้นค่ะ เราทำเราแรงมากกว่าเดิมเหมือนจะชกที่หูซ้ายค่ะ เจ็บมากตอนนั้นก็ยังเด็กด้วย น้องก็นอนหลับแถวๆนั้นค่ะ เราเริ่มกลัวเราเลยขยับไปแอบแถวมุมทีวีเราจำได้ว่าเค้า ไปหยิบมีดในครัวมาแล้วง้างเหมือนจะฟันค่ะ เราหลับตาปี๋เรากลัวมากแต่เค้าก็ไม่ทำนะคะตอนนั้นเราไปนอนในห้องมืดๆพอตกเย็นเราเห็นเลือดที่หูออกมาเปื้อนหมอนด้วย เราก็คิดนะว่าอืมเราคงผิดจริงๆแหละ ประเด็นต่อไปค่ะมาถึงช่วงม.บ้างช่วงที่หนักสุดดูเหมือนจะเป็นม.2-3ค่ะ(ตอนนี้เราจะขึ้นม.4)ยังไม่จบกับลุง2ค่ะ เป็นช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิต เราเคยคิดนะคะว่าจะฆ่าตัวตายแต่ไม่ทำเพราะเรายังอยากมีอนาคตเรายังอยากอยู่กับแม่ค่ะ ในช่วงชีวิตนรกนี้บางคนอาจคิดว่ามันดูเบๆแต่มันทุกข์ใจเรามากจริงๆ เราเคยไปเรียนที่กำแพงเพชรช่วงม.1เทอมหนึ่งค่ะ แต่แล้วแม่ก็ให้ย้ายมาอยู่ที่เดิมอยู่เป็นเพื่อนตาเราก็เข้าใจนะคะว่าตาคงเหงามากเราเลยตัดสินใจมาอยู่ตากที่เดิมค่ะ ชีวิตเราเริ่มแย่ตั้งแต่ม.2 ลุง2เค้าดูเหมือนว่าจะไม่ได้ทำงานค่ะ เค้าเลยมาอยู่บ้าน โดยปกติเค้าจะชอบกินเหล้าค่ะและอารมณ์ร้ายรุนแรงอ่านจากต้นๆน่าจะรู้ เค้ายับยั้งใจตัวเองไม่ได้เลยค่ะ ตอนที่อยู่ที่นี่เรารู้สึกไม่ปลอดภัย เเละเป็นช่วงที่ร้องไห้บ่อยมากๆ มากจริงๆเวลาเมาเค้าจะทำร้ายเราและน้องด้วยคำพูดด้วยการกระทำ บางครั้งถึงขั้นจะพังประตูเข้ามาเพื่อทำร้ายกันเลยค่ะ เราบอกแม่หลายครั้งแล้ว(ผ่านเมจเสจ)ว่าขอย้ายร.รไม่อยากอยู่ทรมานมากๆ แต่สิ่งที่แม่บอกมาคือ'ทน'เราได้แต่คิดว่ายังทนไม่พออีกหรอเราก็ได้แต่ตัดพ้อไปเพราะยังไงก็ทำอะไรไม่ได้ มันเป็นอย่างนี้มาจนเราม.3เทอม2ตลอดหลายวันหลายสีปดาห์หลายเดือนเราทุกข์ใจมากจริงๆ บางครั้งเราก็ตอบโต้เค้าแต่สิ่งที่ได้มาคือเจ็บตัวและ"อย่ามาแสดงกับกู"เราเสียใจมากค่ะ เราได้แต่คิดว่าเราทำอะไรผิดนักหนาเรากับน้องอยู่เฉยๆก็โดนด่า ทั้งฤทธิ์เหล้าอดีตของแม่และพ่อมันลงที่เราหมดบางครั้งเราเห็นน้องเจ็บเราก็เจ็บใจตาม ตลอดเวลาตั้งแต่ม.2จนตอนนี้เราพยายามที่จะพาน้องไปอยู่สังคมดีๆ เราพยายามติดต่อแม่ขอเป็นสิบสิบรอบก็ได้คำตอบเดิม เราหมดหนทางค่ะ อยากฆ่าตัวตายแต่ทำไม่ได้เพราะอยากอยู่กับแม่อยากเรียนอยากได้ใบปริญญา เราอยากมีชีวิตที่ดีกับเค้าบ้าง ไม่อยากทนกับอะไรแบบนี้ ตอนนี้เราจะขึ้นม.4เรายื่นใบสมัครที่ร.รปัจจุบันที่เรียนอยู่ตากไปแล้วค่ะ เราได้ไลน์ย่าที่กำแพงมาและพ่อก็ติดต่อมาด้วยเราเลยอยากถามทุกคนว่า เราจะทำยังไงดี เรากลัวว่าถ้าขอย่ากลับไปที่กำแพงแล้วถ้าแม่รู้แม่จะเกลียดเรา แล้วเราจะทำให้เรื่องมันเงียบไปหรือว่าแจ้งตำรวจดี ถ้ายื่นใบสมัครแล้วจะยังสมัครเรียนที่อื่นได้มั้ย
สุดท้ายนี้เราขอขอบคุณถ้ามีคอมเมนต์ให้กำลังใจ แนะนำมา ต้องขอบคุณจริงๆค่ะ
ป.ลเราย้ายไปเรียที่กำแพงในตอนม.1ได้แค่เทอมเดียวค่ะแล้วก็กลับมาเรียนที่ตาก เวลาความสุขมันสั้นจริงๆ
คำไหนพิมพ์ผิดพิมพ์ตกหล่นต้องขอโทษด้วยค่ะ
แก้ปัญหายังไงดี?
เรื่องของเรื่องคือเราและน้องสาวอาศัยกันที่บ้านของตาและยาย(ยายตายแล้ว)ตั้งแต่เล็กค่ะไม่ค่อยได้เจอแม่พ่อเท่าไหร่ เวลาได้เจอก็จะดีใจมาก ในตอนเด็กๆเรารักพ่อแม่เท่ากันเลยค่ะแต่คือเราก็รู้ว่าพ่อกับแม่มีประวัติไม่ดี ไม่ใช่หมายถึงติดคุกติดตารางนะคะ เราเป็นลูกคนแรกค่ะที่เกิดจากความผิดพลาด ด้วยเหตุนั้นมันเลยทำให้ญาติฝ่ายแม่พากันเกลียดพ่อค่ะ เรียกว่าไม่อยากให้ยุ่งกันเลย ขอโยงไปอีกเรื่องนะคะแม่มีพี่ชายอีกสองคนค่ะคือเรื่องๆที่เป็นประเด็นมันอยู่ตรงนี้แหละค่ะ
ตั้งแต่เราจำความได้ตอนขึ้นป.1เราเป็นคนที่หัวช้ามาก(แม่เคยเล่าว่าตอนเราเกิดเราต้องนอนโรงพยาบาลเพราะมีอาการอะไรไม่รู้ค่ะเหมือนจะเป็นไข้มั้งจำไม่ได้แล้วส่วนย่าบอกว่าเกี่ยวกับสมอง อันนี้ไม่แน่ใจค่ะ)ในตอนนั้นเราสอบแล้วคือเราดันไปเผลอมองของเพื่อนไง มันก็พูดขึ้นว่า"ครูคะmลอกค่ะ"ซึ่งตอนนั้นคำว่าลอกคือไรยังไม่รู้เลย จะบอกว่าโง่ก็ได้ค่ะ ในการสอบครั้งแรกเราได้ที่17ของห้องอันนี้จำได้แม่น ในช่วงนั้นลุงคนแรกบวชอยู่ค่ะ(น่าจะใช่)ส่วนลุงคนที่สองเหมือนจะทำงานแถวๆบ้าน มีอยู่ตอนนึงที่เราจำได้คือ เราซ้อนรถกับใครสักคนนี่แหละค่ะแล้วลุง2ถามว่าได้ที่เท่าไหร่เราก็ตะโกนไปว่าที่17 เท่านั้นแหละคำว่าเดี๋ยวโดนลอยมาเลย เราก็งงเราผิดอะไร พอกลับบ้านเราอาบน้ำอยู่ลุง2ก็บ่นเรื่องการเรียนเราค่ะเราก็ได้แต่งงอย่างงั้นแหละค่ะ คนมันโง่อ่ะช่วยไม่ได้ มาประเด็นต่อไปเป็นช่วงที่เราจดจำได้แม่นสุดๆในตอนนั้นเราอยู่ประถมค่ะแต่จำไม่ได้นะว่าประถมอะไรน่าจะ3 เรางอแงค่ะอยากไปเซเว่น(บ้านเราบ้านนอกค่ะไม่ค่อยได้เข้าเมือง)เราเลยตามเค้าไปที่แถวๆแม่น้ำที่เค้าชอบตกปลากันค่ะ แต่เราไม่ได้เข้าไปหาแค่ยืนดู สักพักเหมือนลุง2จะเห็นเราแล้วค่ะเค้าเลยมาหาเรา เราก็ดันคิดไงคะว่าจะพาไปเซเว่น ที่ไหนได้ตีไม่ยั้งค่ะ เราจำได้ว่าเราร้องไห้ไปเดินกลับบ้านไปด้วยแต่พอถึงบ้านมันไม่ได้แค่นั้นค่ะ เราทำเราแรงมากกว่าเดิมเหมือนจะชกที่หูซ้ายค่ะ เจ็บมากตอนนั้นก็ยังเด็กด้วย น้องก็นอนหลับแถวๆนั้นค่ะ เราเริ่มกลัวเราเลยขยับไปแอบแถวมุมทีวีเราจำได้ว่าเค้า ไปหยิบมีดในครัวมาแล้วง้างเหมือนจะฟันค่ะ เราหลับตาปี๋เรากลัวมากแต่เค้าก็ไม่ทำนะคะตอนนั้นเราไปนอนในห้องมืดๆพอตกเย็นเราเห็นเลือดที่หูออกมาเปื้อนหมอนด้วย เราก็คิดนะว่าอืมเราคงผิดจริงๆแหละ ประเด็นต่อไปค่ะมาถึงช่วงม.บ้างช่วงที่หนักสุดดูเหมือนจะเป็นม.2-3ค่ะ(ตอนนี้เราจะขึ้นม.4)ยังไม่จบกับลุง2ค่ะ เป็นช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิต เราเคยคิดนะคะว่าจะฆ่าตัวตายแต่ไม่ทำเพราะเรายังอยากมีอนาคตเรายังอยากอยู่กับแม่ค่ะ ในช่วงชีวิตนรกนี้บางคนอาจคิดว่ามันดูเบๆแต่มันทุกข์ใจเรามากจริงๆ เราเคยไปเรียนที่กำแพงเพชรช่วงม.1เทอมหนึ่งค่ะ แต่แล้วแม่ก็ให้ย้ายมาอยู่ที่เดิมอยู่เป็นเพื่อนตาเราก็เข้าใจนะคะว่าตาคงเหงามากเราเลยตัดสินใจมาอยู่ตากที่เดิมค่ะ ชีวิตเราเริ่มแย่ตั้งแต่ม.2 ลุง2เค้าดูเหมือนว่าจะไม่ได้ทำงานค่ะ เค้าเลยมาอยู่บ้าน โดยปกติเค้าจะชอบกินเหล้าค่ะและอารมณ์ร้ายรุนแรงอ่านจากต้นๆน่าจะรู้ เค้ายับยั้งใจตัวเองไม่ได้เลยค่ะ ตอนที่อยู่ที่นี่เรารู้สึกไม่ปลอดภัย เเละเป็นช่วงที่ร้องไห้บ่อยมากๆ มากจริงๆเวลาเมาเค้าจะทำร้ายเราและน้องด้วยคำพูดด้วยการกระทำ บางครั้งถึงขั้นจะพังประตูเข้ามาเพื่อทำร้ายกันเลยค่ะ เราบอกแม่หลายครั้งแล้ว(ผ่านเมจเสจ)ว่าขอย้ายร.รไม่อยากอยู่ทรมานมากๆ แต่สิ่งที่แม่บอกมาคือ'ทน'เราได้แต่คิดว่ายังทนไม่พออีกหรอเราก็ได้แต่ตัดพ้อไปเพราะยังไงก็ทำอะไรไม่ได้ มันเป็นอย่างนี้มาจนเราม.3เทอม2ตลอดหลายวันหลายสีปดาห์หลายเดือนเราทุกข์ใจมากจริงๆ บางครั้งเราก็ตอบโต้เค้าแต่สิ่งที่ได้มาคือเจ็บตัวและ"อย่ามาแสดงกับกู"เราเสียใจมากค่ะ เราได้แต่คิดว่าเราทำอะไรผิดนักหนาเรากับน้องอยู่เฉยๆก็โดนด่า ทั้งฤทธิ์เหล้าอดีตของแม่และพ่อมันลงที่เราหมดบางครั้งเราเห็นน้องเจ็บเราก็เจ็บใจตาม ตลอดเวลาตั้งแต่ม.2จนตอนนี้เราพยายามที่จะพาน้องไปอยู่สังคมดีๆ เราพยายามติดต่อแม่ขอเป็นสิบสิบรอบก็ได้คำตอบเดิม เราหมดหนทางค่ะ อยากฆ่าตัวตายแต่ทำไม่ได้เพราะอยากอยู่กับแม่อยากเรียนอยากได้ใบปริญญา เราอยากมีชีวิตที่ดีกับเค้าบ้าง ไม่อยากทนกับอะไรแบบนี้ ตอนนี้เราจะขึ้นม.4เรายื่นใบสมัครที่ร.รปัจจุบันที่เรียนอยู่ตากไปแล้วค่ะ เราได้ไลน์ย่าที่กำแพงมาและพ่อก็ติดต่อมาด้วยเราเลยอยากถามทุกคนว่า เราจะทำยังไงดี เรากลัวว่าถ้าขอย่ากลับไปที่กำแพงแล้วถ้าแม่รู้แม่จะเกลียดเรา แล้วเราจะทำให้เรื่องมันเงียบไปหรือว่าแจ้งตำรวจดี ถ้ายื่นใบสมัครแล้วจะยังสมัครเรียนที่อื่นได้มั้ย
สุดท้ายนี้เราขอขอบคุณถ้ามีคอมเมนต์ให้กำลังใจ แนะนำมา ต้องขอบคุณจริงๆค่ะ
ป.ลเราย้ายไปเรียที่กำแพงในตอนม.1ได้แค่เทอมเดียวค่ะแล้วก็กลับมาเรียนที่ตาก เวลาความสุขมันสั้นจริงๆ
คำไหนพิมพ์ผิดพิมพ์ตกหล่นต้องขอโทษด้วยค่ะ