เคยคิดว่าสู้ไหว พอถึงจุดหนึ่ง เหลือเงิน120บาทกับการดูแลคนอีก7คน

ผมอายุ41 ทำงานส่วนตัว ดูแลคนในบ้าน 6 คนแม่1 คน หลานๆเรียนป1-ปวส2 อีก5คน หลานสาวอยู่ในเรือนจำอีก1คน
ผมดูแลแบบนี้มา8ปี จนตอนนี้ มันเลยจุดว่าเหนื่อยมาแล้วครับ สถานการณ์ปัจุบัน ไม่ถึงขีดสุดนะครับ มีความหวังเรื่องงานอยู่
เพียงแค่มันสะดุดไปหมด ไม่สิ้นหวังครับ แต่แอบร้องไห้บ่อยอยู่ครับ กังวลว่าเราจะดูแลหลานๆๆกับแม่ได้ดีพอ แต่ในวันที่เราแย่ๆๆแบบนี้
กำลังใจจากผู้คนที่เราไม่รู้จักกันมาก่อน มันก็เป็นแรงผลักให้เราดำเนินชีวิตต่อไปได้ ตั้งกระทู้มาแค่อยากเล่าสู่กันฟังครับอยากมีที่ระบายออกบ้าง
เรื่องราวว้าวุ่นในจิตใจจะได้เบาบางลง