สวัสดีค่ะ กระทู้แรกที่อยากจะระบายความในใจ (เจ้าของกะทู้ คือ เอ นะคะ)
เกริ่นก่อน ...เจ้าของกะทู้ เป็นสาวโสดอายุไม่เกิน 30 ปีค่ะ มีงานทำทั่วไป นิสัยดีไม่ได้แย่ หน้าตาไม่ได้ขี้เหร่
เป็นสาวที่ไม่ค่อยสมหวังในความรัก เคยมีแฟนมาแล้วแต่โดนเท โดนนอกใจตลอด จนไม่ค่อยเชื่อว่ายังมีคนดีๆ หลงเหลือแยู่มั้ย
เข้าเรื่อง.. .....คือมาวันนึงเพื่อนของเจ้าของกระทู้ ได้แนะนำเพื่อนของตัวเอง ให้รู้จักกับเจ้าของกระทู้ ( จะแทนว่า เอ นะ )
เพื่อนอยากให้เอ รู้จักคนดีๆ บ้าง (ยังมีผู้ชายดีๆ หลงเหลือในโลกใบนี้)
เอ เพื่อน และ เพื่อนของเพื่อน (สมมติว่า บี)
เกริ่นสั่นๆ เกี่ยวกับ บี ---> บี เป็นผู้ชายหน้าตาปานกลาง น่ารัก คุยเก่ง และเป็นคนขยัน ทำงานเก่ง
พวกเรา มีพบปะ ชวนกินข้าว เม้ามอยกันหอยสังตามประสา
(เอ กับ บี เจอกันครั้งแรก)
หลังจากพบปะกัน เราก็ใช้ชีวิตกันปกติ แต่ไม่ได้มีการเมมเบอร์ แอดไลน์ หรือแอดเฟสแต่อย่างใด
จนผ่านไปซักพัก บี แอดเฟรน เอ มา เราก็เลยคุยกันตามปะสาเพื่อนใหม่ ยินดีที่ได้รู้จัก
ทั้ง เอ กับ บี อกหักมาทั้งคู่ สถานะคนโสด เราก็คุยกันทุกวัน เพราะต่างคนต่างไม่มีคนคุยอื่น
เราไม่ได้พูดจาหวานใส่กันนะ ไม่ได่จีบกัน เราคุยเรื่องทั่วๆไป บางทีก็ปรับทุกข์ เรื่องงาน เอเวอรี่ติงจิงกะเบล
แต่คุยทุกวัน ตลอดเวลาที่ว่างจากงานของทั้งคู่
คุยชนิดที่ว่า ถ้าคนนึงหายไปจากแชท อีกคนก็ต้องทักไป
(คุยในที่นี้ คือคุยแค่ในแชทอย่างเดียว ไม่เคยโทรศัพท์ คุยกัน คือไม่มีเบอร์)
...
...
...
คุยกันไปเรื่อยๆ ได้สักพัก เหมือนมันมีอาการหวั่นไหว (อาจจะรู้สึกทั้งคู่ มั้ง คิดไปเองเปล่าหว่าาาา)
ทั้งที่ไม่ได้คุยจีบ รักๆใคร่ๆเลย ไม่มีโหมดหวานใดๆ
...
...
หลังๆ เอ เริ่มอยากรู้ ชีวิตส่วนตัว ของบี เวลาที่บีหายไปจากแชท ไปทำธุระ
คืออยากจะถามว่าไปกับใครเหรอออออ
มีแบบอารมฉุนเฉียวบ้าง เวลาบีพูดถึงคนเก่าๆ แต่มาคิดได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่หว่าาา
...
...
ผ่านไประยะใหญ่ๆ
ทีนี้ละ... เอ เริ่มรวบรวมความกล้า ตะล่อมถามคำถามที่อยากรู้ (บ้าง)
เอ :: นอกจากเอ บีคุยกับใครบ้างเหรอ .... บีตอบ ...คุยกับเอคนเดียว ถึงมีคนอื่นมาคุยบ้างบางครั้งก็คุยแปบๆ
อะ ผ่านไป 1 คำถาม ... คุยต่อๆ....
..
..
ผ่านไปสักระยะ ความหวั่นไหวมันมากขึ้น จน รุ้สึกว่า เห้ย เราคุยกันมากไปแล้ว เราเป็นไรกันวะ
คืออยากรู้สถานะ
บี จีบ เอ ไหม รู้สึกอะไรรึเปล่า (แต่ไม่ได้ถามนะ คิดในใจ)
...
...
มาๆๆๆๆๆๆๆ
บทสนทนาทดสอบความกล้าของเอ
เอ ... รวบรวมความกล้า ตีมึน ปนกล้าๆกลัวๆ ถาม บีไปว่า " ถ้า เอ เกิดไป ชอบ บีละ ขึ้นมาละ "
บี... ตอบเอ ว่า " กลัวจะชอบเอเหมือนกัน แต่เราอยู่ไกลกันนะ เราคุยกันแบบเพื่อน ไม่ปิดกั้นกันดีกว่า"
เอ รู้สึก นกเบาๆ แต่ ก็รู้สึกว่า เหมือนบีก็รู้สึกดีๆ กับเอ แต่แค่เราอยู่ไกลกัน
#จริงๆบทสนทนานี้ออกแนวทีเล่นทีจริงไม่ได้บอกชอบจริงจัง
แต่จริงๆ คือ ฉันชอบเค้าาาาาา
.
.
เกิดคำถาม ....... อีก
......... ถ้าไม่ได้อยู่ไกลกัน จะมีโอกาสคุยให้มากกว่าเป็นเพื่อนใช่มั้ย
หรือ เอ ควรจะหยุดสถานะทุกอย่างไว้เพียงแค่นี้ แค่เพื่อนกัน และคุยกันให้น้อยลงกว่านี้มากๆ
(คือก่อนหน้านี้ เอเคยลองคุยกับบีกันน้อยลง แบบอยู่ดีๆก็หาย แต่เหมือนมีพลังความกดดัน เกิดขึ้น เหมือนบีจะนอยเอเลย
เอ ใจจริงก็อยากคุยกับ บี ก็เลยกลับมาคุยใหม่)
ทำไงดีคะ ถ้าเพื่อนๆ ตกอยู่ในตำแหน่งของเอ เพื่อนๆ คิดว่า บีรู้ไหมว่าเอชอบบีจริงๆนะ
แล้วเพื่อนๆ จะทำยังไงต่อ
เปิดใจ ถามไปว่าตกลงเราเป็นอะไรกัน...!?!?! หรือๆๆๆๆๆๆๆ( สับสน)
เพื่อนๆ จะทำยังไง ถ้าเผลอไปชอบคนที่อยู่ไกลกัน จะพัฒนาไปเป็นแฟนกันได้ไหม
เกริ่นก่อน ...เจ้าของกะทู้ เป็นสาวโสดอายุไม่เกิน 30 ปีค่ะ มีงานทำทั่วไป นิสัยดีไม่ได้แย่ หน้าตาไม่ได้ขี้เหร่
เป็นสาวที่ไม่ค่อยสมหวังในความรัก เคยมีแฟนมาแล้วแต่โดนเท โดนนอกใจตลอด จนไม่ค่อยเชื่อว่ายังมีคนดีๆ หลงเหลือแยู่มั้ย
เข้าเรื่อง.. .....คือมาวันนึงเพื่อนของเจ้าของกระทู้ ได้แนะนำเพื่อนของตัวเอง ให้รู้จักกับเจ้าของกระทู้ ( จะแทนว่า เอ นะ )
เพื่อนอยากให้เอ รู้จักคนดีๆ บ้าง (ยังมีผู้ชายดีๆ หลงเหลือในโลกใบนี้)
เอ เพื่อน และ เพื่อนของเพื่อน (สมมติว่า บี)
เกริ่นสั่นๆ เกี่ยวกับ บี ---> บี เป็นผู้ชายหน้าตาปานกลาง น่ารัก คุยเก่ง และเป็นคนขยัน ทำงานเก่ง
พวกเรา มีพบปะ ชวนกินข้าว เม้ามอยกันหอยสังตามประสา
(เอ กับ บี เจอกันครั้งแรก)
หลังจากพบปะกัน เราก็ใช้ชีวิตกันปกติ แต่ไม่ได้มีการเมมเบอร์ แอดไลน์ หรือแอดเฟสแต่อย่างใด
จนผ่านไปซักพัก บี แอดเฟรน เอ มา เราก็เลยคุยกันตามปะสาเพื่อนใหม่ ยินดีที่ได้รู้จัก
ทั้ง เอ กับ บี อกหักมาทั้งคู่ สถานะคนโสด เราก็คุยกันทุกวัน เพราะต่างคนต่างไม่มีคนคุยอื่น
เราไม่ได้พูดจาหวานใส่กันนะ ไม่ได่จีบกัน เราคุยเรื่องทั่วๆไป บางทีก็ปรับทุกข์ เรื่องงาน เอเวอรี่ติงจิงกะเบล
แต่คุยทุกวัน ตลอดเวลาที่ว่างจากงานของทั้งคู่
คุยชนิดที่ว่า ถ้าคนนึงหายไปจากแชท อีกคนก็ต้องทักไป
(คุยในที่นี้ คือคุยแค่ในแชทอย่างเดียว ไม่เคยโทรศัพท์ คุยกัน คือไม่มีเบอร์)
...
...
...
คุยกันไปเรื่อยๆ ได้สักพัก เหมือนมันมีอาการหวั่นไหว (อาจจะรู้สึกทั้งคู่ มั้ง คิดไปเองเปล่าหว่าาาา)
ทั้งที่ไม่ได้คุยจีบ รักๆใคร่ๆเลย ไม่มีโหมดหวานใดๆ
...
...
หลังๆ เอ เริ่มอยากรู้ ชีวิตส่วนตัว ของบี เวลาที่บีหายไปจากแชท ไปทำธุระ
คืออยากจะถามว่าไปกับใครเหรอออออ
มีแบบอารมฉุนเฉียวบ้าง เวลาบีพูดถึงคนเก่าๆ แต่มาคิดได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่หว่าาา
...
...
ผ่านไประยะใหญ่ๆ
ทีนี้ละ... เอ เริ่มรวบรวมความกล้า ตะล่อมถามคำถามที่อยากรู้ (บ้าง)
เอ :: นอกจากเอ บีคุยกับใครบ้างเหรอ .... บีตอบ ...คุยกับเอคนเดียว ถึงมีคนอื่นมาคุยบ้างบางครั้งก็คุยแปบๆ
อะ ผ่านไป 1 คำถาม ... คุยต่อๆ....
..
..
ผ่านไปสักระยะ ความหวั่นไหวมันมากขึ้น จน รุ้สึกว่า เห้ย เราคุยกันมากไปแล้ว เราเป็นไรกันวะ
คืออยากรู้สถานะ
บี จีบ เอ ไหม รู้สึกอะไรรึเปล่า (แต่ไม่ได้ถามนะ คิดในใจ)
...
...
มาๆๆๆๆๆๆๆ
บทสนทนาทดสอบความกล้าของเอ
เอ ... รวบรวมความกล้า ตีมึน ปนกล้าๆกลัวๆ ถาม บีไปว่า " ถ้า เอ เกิดไป ชอบ บีละ ขึ้นมาละ "
บี... ตอบเอ ว่า " กลัวจะชอบเอเหมือนกัน แต่เราอยู่ไกลกันนะ เราคุยกันแบบเพื่อน ไม่ปิดกั้นกันดีกว่า"
เอ รู้สึก นกเบาๆ แต่ ก็รู้สึกว่า เหมือนบีก็รู้สึกดีๆ กับเอ แต่แค่เราอยู่ไกลกัน
#จริงๆบทสนทนานี้ออกแนวทีเล่นทีจริงไม่ได้บอกชอบจริงจัง
แต่จริงๆ คือ ฉันชอบเค้าาาาาา
.
.
เกิดคำถาม ....... อีก
......... ถ้าไม่ได้อยู่ไกลกัน จะมีโอกาสคุยให้มากกว่าเป็นเพื่อนใช่มั้ย
หรือ เอ ควรจะหยุดสถานะทุกอย่างไว้เพียงแค่นี้ แค่เพื่อนกัน และคุยกันให้น้อยลงกว่านี้มากๆ
(คือก่อนหน้านี้ เอเคยลองคุยกับบีกันน้อยลง แบบอยู่ดีๆก็หาย แต่เหมือนมีพลังความกดดัน เกิดขึ้น เหมือนบีจะนอยเอเลย
เอ ใจจริงก็อยากคุยกับ บี ก็เลยกลับมาคุยใหม่)
ทำไงดีคะ ถ้าเพื่อนๆ ตกอยู่ในตำแหน่งของเอ เพื่อนๆ คิดว่า บีรู้ไหมว่าเอชอบบีจริงๆนะ
แล้วเพื่อนๆ จะทำยังไงต่อ
เปิดใจ ถามไปว่าตกลงเราเป็นอะไรกัน...!?!?! หรือๆๆๆๆๆๆๆ( สับสน)