เราอยากมาขอคำปรึกษาค่ะ

ขอคำปรึกษาค่ะ

 

 

 

 

 

           สวัสดีค่ะ วันนี้เราอยากจะมาขอคำปรึกษาคำแนะนำจากทุกคน จากเรื่องของเราต่อจากนี้

 

 

 

เนื่องจากนี่เป็นกระทู้แรกของเราถ้ามีอะไรผิดพลาดหรือไม่เหมาะสมอย่างไรกรุณาเตือนเราด้วยนะคะ

 

 

 

เรารวบรวมความกล้าอยู่นานเลยค่ะว่าจะทำดีไหม เรื่องของเราจะใหญ่พอที่จะมาตั้งคำถามกับทุกคนได้หรือเปล่า ซึ่งเราขอรบกวนเวลาของคนที่ผ่านมาอ่านสักครู่เดียวนะคะ ขออภัยและขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
ช่วงนี้เราไม่ค่อยมีความสุขกับตัวเองเลยค่ะ ไม่รู้ว่าความรู้สึกหรือความคิดพวกนี้มันเข้ามาตอนไหน พอรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ขี้น้อยใจ ใจน้อยลงมากๆ หลังๆมีร้องไห้บ่อย อะไรนิดๆหน่อยๆก็พร้อมจะร้องไปแล้ว

 

 

 

อึดอัดมากเลยค่ะ อะไรหลายๆอย่างที่เราเคยมองว่ามันดีพอมาวันนี้เรารู้สึกเหนื่อย ท้อแท้ และทุกครั้งที่เราบ่นกับตัวเองว่าเหนื่อยหรือท้อ ก็จะเกิดคำถามที่เราถามกับตัวเองว่าเหนื่อยอะไรวะ ท้อกับอะไร แล้วก็ขำกับตัวเอง สิ่งที่เราเคยมองว่ามันคือที่สุดแล้วสำหรับเรา ตอนนี้กลายเป็นว่าเราไม่อยากเห็น ไม่อยากเจอ ไม่อยากพบ เพลงที่เคยฟังแล้วสบายใจก็ไม่เป็นเหมือนเดิม เพื่อนที่เคยคิดว่าจะดีพอมาวันนี้เราอยากเฟดตัวเองออกมา รู้สึกตัวเองเหมือนคนขาดความรักเลยค่ะ แย่มากๆ เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ทำไมอะไรๆก็ดูควบคุมยากไปเสียหมด รู้ว่าสิ่งที่ต้องทำมันสำคัญแต่กับเพิกเฉยเพียงเพราะไม่มีอารมณ์หรือแรงจะทำ โลกเทาๆใบนี้มันหม่นลงเรื่อยๆเลยค่ะ เรากังวลกับตัวเองมากๆจนบางทีก็กลัวว่าตัวเองจะซึมเศร้าหรือเปล่า หรืออาจจะแค่สภาพแวดล้อมที่มีแต่คนคิดลบอยู่รอบๆจึงทำให้เรามองเห็นคุณค่าในตัวเองน้อยลง....นะ?

 

หรือเพราะโซเชียล.. อย่างที่เราบอกเลยค่ะว่าเราอยากได้ความสนใจ ความสนใจที่เมื่อก่อนไม่เคยอยากได้เพราะพอใจในจุดที่ตัวเองอยู่ แต่พอมาวันนี้เราลำบากมากเลย

 

 

 

 

เราควรจะทำอย่างไรดีคะ เราเป็นอะไรไป จิตใจของเรายังปกติอยู่ใช่ไหมคะ ทำไมเราสับสนมากๆขนาดนี้ เราเคยปรึกษาคนๆนึงกับเรื่องต่างๆ ต้องขอบคุณเค้าเลยนะคะที่คอยรับฟังปัญหาของเราเสมอ เค้าบอกว่าเป็นเพราะฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง เราถึงเป็นแบบนี้ ตอนแรกเราก็เชื่อเพราะมีแนวโน้มสูงทีเดียว แต่หลังๆมาเราว่ามันไม่ใช่ ชีวิตเรา เราเริ่มมองหาความสุขไม่เจอเลย

 

 

**เราเคยดูทอร์คโชว์ของคุณครูเงาะเกี่ยวกับการคิดบวก ช่วงสุดท้ายที่เค้าให้หลับตาแล้วกอดตัวเอง พูดปลอบตัวเอง เราร้องไห้หนักมากเลยค่ะ เราควรจะรักตัวเองให้มากๆใช่ไหม เราควรตัด negative ออกจากชีวิตแล้วเริ่มคิดบวก บางทีเราก็เหมือนจะเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น และบางทีสิ่งที่เราคิดเราก็ทำมันไม่เคยได้เลย เพราะความสับสนและเพราะอะไรไม่รู้ที่อยู่ในใจของเรา ทรมานมากๆเลยค่ะ**

 

 

/ทุกคนงงที่เราพิมพ์รึเปล่าคะ เราพิมพ์เองเราก็เริ่มไม่เข้าใจ ฮือ จิตใจคนเรายากแท้หยั่งถึงยิ่งนัก โดยเฉพาะจิตใจของตัวเราเอง ทำไมพอมาเป็นตัวเองแล้วถึงยากจังเลยคะ ㅠㅠ 

 

******ช่วงนี้เรากำลังจะสอบด้วยค่ะ ทีนี้ยิ่งดิ่งเลย ไม่มีแรงไม่มีใจจะทำอะไรทั้งนั้น ช่วยเราด้วยนะคะ