สวัสดีค่ะผู้อ่าน Pantip ทุกคน
นี้เป็นครั้งแรกของดิฉันที่เข้ามาเขียนกระทู้ใน Pantip
ตามหัวกระทู้เลยค่ะ จาก 2544 - 2562 (ใครคนนั้น_ฉันเชื่อว่าสักวันเราจะได้เจอกัน)
ขอเข้าเรื่องเลยนะคะ
เมื่อ ปี 2544 ดิฉันอายุเพียง 16 ปี ดิฉันเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง อาศัยอยู่อำเภอรอบนอกของจังหวัดเชียงใหม่
ปี 2544 เป็นปีแรกที่ดิฉันได้ก้าวเข้ามาเรียนหนังสือต่อในอำเภอเมือง เป็นครั้งแรก
จากเด็กบ้านนอก ต่างอำเภอ เกิดมาไม่เคยได้เข้ามาใช้ชีวิตในเมือง มันก็จะตื่นเต้น สนุก แปลกดี
ดิฉันได้เข้ามาเรียนต่อสายพาณิชยการที่นี้สมใจ กว่าจะสอบเข้าได้ สอบคัดเลือกยากมากในสมัยนั้น
ปีแรกของการเรียนผ่านไปสักระยะประมาณ 2 เดือน ทางวิทยาลัย ฯ ได้จัดงานแข่งขันทักษะทางวิชาชีพขึ้น
ตอนนั้นดิฉันเรียน ปี 1 ยังไม่ได้ทำกิจกรรมจริงจัง เพราะรุ่นพี่จะเป็นกำลังในการจัดงานซะส่วนใหญ่
แต่ที่ตื่นเต้นมากกว่านั้นคือ ในงานแข่งขันทักษะวิชาชีพ จะมีนักเรียน นักศึกษา จากหลายสถาบัน มาร่วมแข่งขันทักษะ ฯ
งานแข่งขันทักษะ ฯ วันแรก ดิฉันก็เดินดูนิทรรศการและการแสดงของแต่ละสาขาที่นำมาแสดง แต่ที่น่าตื่นเต้นมากกว่านั้น
คือ มีหนุ่ม ๆ จากวิทยาลัยที่อยู่ใกล้ ๆ กัน มานั่งอยู่ในงาน ดิฉันสะดุดตากับหนุ่มต่างวิทยาลัยคนหนึ่ง ตัวสูง ขาว หน้าแหลม จมูกโด่ง
โดยรวมแล้วหล่อทีเดียว ดิฉันรีบวิ่งไปหาเพื่อนต่างคณะ ไปเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนบอกพาไปดูหน่อย
เพื่อนดิฉันบอก ออ........ (ยาวมาก) ฉันรู้จัก เรียนอิเลค ฯ อยู่อำเภอเดียวกับฉัน
เพื่อนดิฉันก็เขาไปทักทายแล้วบอกกับหนุ่มคนนั้นว่า มีคนชมว่าหล่อนะ แล้วชี้มาที่ดิฉัน ตอนนั้น เขิน อายมาก
แต่ก็ขอบคุณเพื่อนที่ออกตัวแทนแบบนั้นได้แรงมาก
หลังจากนั้น หนุ่มต่างวิทยาลัยก็เดินเข้ามาหา พูดคุยสักพัก แล้วก็ให้เบอร์บ้าน (ในสมัยนั้นโทรศัพท์มือถือยังไม่มีใช้กันมาก เหมือนในสมัยนั้)
อยากบอกว่าดิใจมากที่เขาให้เบอร์บ้านมา
.................................... เวลาผ่านไปจน 4 โมงเย็น ดิฉันก็เดินทางกลับบ้าน พอถึงบ้านสิ่งแรกที่ทำ คือ รีบกดโทรศัพท์ไปหา
คุยกันไม่นานเพราะค่าโทรศัพท์แพง (สมัยนั้น) แต่ก็โทรหาทุกวัน ดิฉันกับหนุ่มคนนั้นทุกเช้าจะมาเจอกันที่หน้าวิทยาลัยทุกวัน
คุยกันบ้าง กินข้าวกันบ้าง แล้วก็แยกย้ายกันไปเรียน เป็นแบบนี้สักระยะหนึ่ง จนเขาซื้อต่างหูรูปอักษรภาษาอังกฤษ ตัว D มาให้ดิฉัน
เขาบอกว่าให้นะ แทนชื่อเรา ใส่ไว้ บอกเลย......ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนมีแค่เราสองคน ทั้ง ๆ ที่มีคนรอบข้างเยอะมาก
เพื่อน ๆ เชื่อไหม ความสุขมักผ่านไปไวเสมอ เช้าวันนี้ ดิฉันก็มาเจอเขาตามปกติหน้าวิทยาลัย ฯ คุยกันได้สักพัก
เขาบอกว่า เออ.....นี่ เราจะไม่มาหาแล้วนะ เราพอหละ เราแค่อยากทดสอบเฉย ๆ ว่าคนหน้าตาอย่างเราจะมีคนชอบไหม ??
ดิฉันก็ เอ๋อ รับประทานสิค่ะ ถามว่าเสียใจไหม ยังไม่ทันได้ตั้งตัวค่ะ แล้วเขาก็เดินจากไป
จากวันนั้น วันที่เธอเดินจากไป จนเรียนจบ 3 ปี เต็ม วิทยาลัยก็อยู่ใกล้กัน แต่กลับไม่เคยเจอกันเลย
เมื่อประมาณปี 2551 ได้มาเจอเธออีกครั้ง ที่ปั้มน้ำมันเซลล์ ถนนเส้นสถานีรถไฟเชียงใหม่ บอกเลย อึ้ง !!
จนทำอะไรไม่ถูก ไม่ได้คุยกัน เบอร์ก็ไม่ได้ขอ
ผ่านเวลามาจนถึงวันนี้ ปี 2562 (18 ปี) เรื่องราวของเธอมันย้อนกลับมาทำให้นึกถึงอีกครั้ง
เชียงใหม่ไม่ใช่เมืองที่กว้าง เพื่อนคนอื่นที่หายจากกันไป 10 ปี ก็ยังวนเวียนมาเจอกันบ้าง
แต่เธอ ดิ_ เธอไม่เคยกลับมาให้ได้เจออีกเลย แต่ก็จะรอ รอเพื่อที่จะได้เจอเธออีกครั้งและบอกเธอว่า
เธอคือคนแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกดีมาก
ขอแค่เราได้กลับมาเจอกัน เป็นเพื่อนกัน ได้รู้ทุกข์ รู้สุขของกันและกัน ขอแค่นั้นจริง ๆ
ฉันเชื่อว่าสักวันเราจะได้เจอเธออีกครั้ง
ขอบคุณทุกคนใน Pantip ที่เสียสละเวลาเข้ามาอ่าน
จากใจดิฉัน
ขอบคุณพื้นที่นี้อีกครั้ง
จาก 2544 - 2562 (ใครคนนั้น_ฉันเชื่อว่าสักวันเราจะได้เจอกัน)
นี้เป็นครั้งแรกของดิฉันที่เข้ามาเขียนกระทู้ใน Pantip
ตามหัวกระทู้เลยค่ะ จาก 2544 - 2562 (ใครคนนั้น_ฉันเชื่อว่าสักวันเราจะได้เจอกัน)
ขอเข้าเรื่องเลยนะคะ
เมื่อ ปี 2544 ดิฉันอายุเพียง 16 ปี ดิฉันเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง อาศัยอยู่อำเภอรอบนอกของจังหวัดเชียงใหม่
ปี 2544 เป็นปีแรกที่ดิฉันได้ก้าวเข้ามาเรียนหนังสือต่อในอำเภอเมือง เป็นครั้งแรก
จากเด็กบ้านนอก ต่างอำเภอ เกิดมาไม่เคยได้เข้ามาใช้ชีวิตในเมือง มันก็จะตื่นเต้น สนุก แปลกดี
ดิฉันได้เข้ามาเรียนต่อสายพาณิชยการที่นี้สมใจ กว่าจะสอบเข้าได้ สอบคัดเลือกยากมากในสมัยนั้น
ปีแรกของการเรียนผ่านไปสักระยะประมาณ 2 เดือน ทางวิทยาลัย ฯ ได้จัดงานแข่งขันทักษะทางวิชาชีพขึ้น
ตอนนั้นดิฉันเรียน ปี 1 ยังไม่ได้ทำกิจกรรมจริงจัง เพราะรุ่นพี่จะเป็นกำลังในการจัดงานซะส่วนใหญ่
แต่ที่ตื่นเต้นมากกว่านั้นคือ ในงานแข่งขันทักษะวิชาชีพ จะมีนักเรียน นักศึกษา จากหลายสถาบัน มาร่วมแข่งขันทักษะ ฯ
งานแข่งขันทักษะ ฯ วันแรก ดิฉันก็เดินดูนิทรรศการและการแสดงของแต่ละสาขาที่นำมาแสดง แต่ที่น่าตื่นเต้นมากกว่านั้น
คือ มีหนุ่ม ๆ จากวิทยาลัยที่อยู่ใกล้ ๆ กัน มานั่งอยู่ในงาน ดิฉันสะดุดตากับหนุ่มต่างวิทยาลัยคนหนึ่ง ตัวสูง ขาว หน้าแหลม จมูกโด่ง
โดยรวมแล้วหล่อทีเดียว ดิฉันรีบวิ่งไปหาเพื่อนต่างคณะ ไปเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนบอกพาไปดูหน่อย
เพื่อนดิฉันบอก ออ........ (ยาวมาก) ฉันรู้จัก เรียนอิเลค ฯ อยู่อำเภอเดียวกับฉัน
เพื่อนดิฉันก็เขาไปทักทายแล้วบอกกับหนุ่มคนนั้นว่า มีคนชมว่าหล่อนะ แล้วชี้มาที่ดิฉัน ตอนนั้น เขิน อายมาก
แต่ก็ขอบคุณเพื่อนที่ออกตัวแทนแบบนั้นได้แรงมาก
หลังจากนั้น หนุ่มต่างวิทยาลัยก็เดินเข้ามาหา พูดคุยสักพัก แล้วก็ให้เบอร์บ้าน (ในสมัยนั้นโทรศัพท์มือถือยังไม่มีใช้กันมาก เหมือนในสมัยนั้)
อยากบอกว่าดิใจมากที่เขาให้เบอร์บ้านมา
.................................... เวลาผ่านไปจน 4 โมงเย็น ดิฉันก็เดินทางกลับบ้าน พอถึงบ้านสิ่งแรกที่ทำ คือ รีบกดโทรศัพท์ไปหา
คุยกันไม่นานเพราะค่าโทรศัพท์แพง (สมัยนั้น) แต่ก็โทรหาทุกวัน ดิฉันกับหนุ่มคนนั้นทุกเช้าจะมาเจอกันที่หน้าวิทยาลัยทุกวัน
คุยกันบ้าง กินข้าวกันบ้าง แล้วก็แยกย้ายกันไปเรียน เป็นแบบนี้สักระยะหนึ่ง จนเขาซื้อต่างหูรูปอักษรภาษาอังกฤษ ตัว D มาให้ดิฉัน
เขาบอกว่าให้นะ แทนชื่อเรา ใส่ไว้ บอกเลย......ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนมีแค่เราสองคน ทั้ง ๆ ที่มีคนรอบข้างเยอะมาก
เพื่อน ๆ เชื่อไหม ความสุขมักผ่านไปไวเสมอ เช้าวันนี้ ดิฉันก็มาเจอเขาตามปกติหน้าวิทยาลัย ฯ คุยกันได้สักพัก
เขาบอกว่า เออ.....นี่ เราจะไม่มาหาแล้วนะ เราพอหละ เราแค่อยากทดสอบเฉย ๆ ว่าคนหน้าตาอย่างเราจะมีคนชอบไหม ??
ดิฉันก็ เอ๋อ รับประทานสิค่ะ ถามว่าเสียใจไหม ยังไม่ทันได้ตั้งตัวค่ะ แล้วเขาก็เดินจากไป
จากวันนั้น วันที่เธอเดินจากไป จนเรียนจบ 3 ปี เต็ม วิทยาลัยก็อยู่ใกล้กัน แต่กลับไม่เคยเจอกันเลย
เมื่อประมาณปี 2551 ได้มาเจอเธออีกครั้ง ที่ปั้มน้ำมันเซลล์ ถนนเส้นสถานีรถไฟเชียงใหม่ บอกเลย อึ้ง !!
จนทำอะไรไม่ถูก ไม่ได้คุยกัน เบอร์ก็ไม่ได้ขอ
ผ่านเวลามาจนถึงวันนี้ ปี 2562 (18 ปี) เรื่องราวของเธอมันย้อนกลับมาทำให้นึกถึงอีกครั้ง
เชียงใหม่ไม่ใช่เมืองที่กว้าง เพื่อนคนอื่นที่หายจากกันไป 10 ปี ก็ยังวนเวียนมาเจอกันบ้าง
แต่เธอ ดิ_ เธอไม่เคยกลับมาให้ได้เจออีกเลย แต่ก็จะรอ รอเพื่อที่จะได้เจอเธออีกครั้งและบอกเธอว่า เธอคือคนแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกดีมาก
ขอแค่เราได้กลับมาเจอกัน เป็นเพื่อนกัน ได้รู้ทุกข์ รู้สุขของกันและกัน ขอแค่นั้นจริง ๆ
ฉันเชื่อว่าสักวันเราจะได้เจอเธออีกครั้ง
ขอบคุณทุกคนใน Pantip ที่เสียสละเวลาเข้ามาอ่าน
จากใจดิฉัน
ขอบคุณพื้นที่นี้อีกครั้ง