คุณเคยรอใครสักคนมั้ยครับ?
ทุกการรอคอยมันมีความหมาย สำหรับเรา เรารอคนๆนึงอยู่ ซึ่งก็ไม่รู้ว่ารอแล้วเขาจะกลับมารึเปล่า เหตุผลที่รอก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เพราะเรายังรักเขาอยู่ มันยังติดอยู่กับอดีตที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คำสัญญาที่เราบอกกับเขาเองว่าเราจะเป็นคนรอ ทีแรกเราเองก็คิดว่าคงไม่นานหรอกที่เขาบอกให้เรารอ แต่นี่ก็ 4 ปีแล้ว สำหรับหลายๆคนคงคิดว่ามันนานมาก แต่สำหรับเราแล้ว เมื่อเราเป็นฝ่ายเลือกที่จะรอแล้ว มันก็คงจะไม่นานนักเท่าไหร่ บางครั้งเราไปเจอที่เก่าๆที่เคยไปด้วยกัน สิ่งของที่เขาซื้อให้เราเป็นของขวัญ ซึ่งเราก็ยังเก็บมันไว้อย่างดี มันก็รู้สึกเสียใจทุกครั้งที่เราเห็นมัน มันคงเป็นเพราะเรารักเขามาก แต่เราไม่สามารถรักษาเขาไว้ได้ เวลาผ่านไปเขาก็มีคนใหม่ที่ดูแลเขาได้ดีทุกอย่าง ดีกว่าเราด้วยซ้ำ เห็นเขามีความสุขเราก็ดีใจ แต่ในใจใครจะรู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ตอนแรกมันก็ทำใจไม่ได้หรอก เพราะคำที่เขาบอกให้รอสำหรับเรา เราคิดว่าเขาให้เรารอเขาใช้เหตุผลตัวเองสักพัก แต่มันเกินคาดตรงที่ว่าเขาเลือกที่จะไปคบกับคนอื่น ยอมรับว่ามันทำใจไม่ได้ เพราะด้วยที่ว่าเรายังไม่โตพอสำหรับเรื่องแบบนี้ แต่เวลามันก็ผ่านมาเรื่อยๆ ความคิดเราเปลี่ยน การกระทำเปลี่ยน คำพูดคำจาดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น จากคำพูดของคนรอบของที่บอกเรามา แต่ทำไมความรู้สึกข้างในมันยังไม่เปลี่ยน เวลาที่ผ่านมาเราก็เปิดใจให้คนอื่นเขาเข้ามา มันก็ดีแค่ช่วงแรกๆ พอผ่านไป 1-2 เดือน ความรู้สึกเดิมๆเราก็เริ่มกลับมา เรายังคิดถึงเขาคนนั้นอยู่ มันเป็นแบบนี้ตลอด ต่อให้เปิดใจรับใครเข้ามากี่คนก็ตาม มันกลายเป็นข้อเสียสำหรับเราไปเลย เราอยากเจอคนที่ทำให้เราลืมเขาคนนั้น อยากเจอคนที่ทำให้เราคิดว่า คนที่เราควรรอจริงๆคือคนที่ทำให้เราลืมเขาคนนั้นได้ ลืมไปว่าเวลาที่เราเลือกที่จะรอคนนั้นมันไม่มีประโยชน์อะไร แต่มันก็ยังไม่เจอสักที สุดท้ายแล้วเราเห็นเขาคนนั้นมีความสุขกับปัจจุบัน เราก็ดีใจ ต่อให้ความรู้สึกข้างในของเรามันยังติดอยู่กับอดีต เราก็ควรยินดีกับเขาในวันนี้ ถึงแม้เรายังจะรอเขาเหมือนเดิมก็ตาม มันเป็นความเจ็บปวดที่ปนความสุข ถึงความสุขนั้นมันจะเป็นเหมือนหน้ากากรูปยิ้มที่เราใส่ไว้ แต่ข้างในมันมีน้ำตาที่ไหลออกมาอยู่ก็ตาม
แล้วคุณละ เคยรอใครแบบนี้บ้างมั้ย แล้วเพราะอะไรคุณถึงเลือกที่จะรอ?
มาแชร์กันครับ ลึกๆในใจหลายคนคงมีเหตุการณ์แบบนี้อยู่บ้าง
การรอคอย เจ็บปวดเสมอ...
ทุกการรอคอยมันมีความหมาย สำหรับเรา เรารอคนๆนึงอยู่ ซึ่งก็ไม่รู้ว่ารอแล้วเขาจะกลับมารึเปล่า เหตุผลที่รอก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เพราะเรายังรักเขาอยู่ มันยังติดอยู่กับอดีตที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คำสัญญาที่เราบอกกับเขาเองว่าเราจะเป็นคนรอ ทีแรกเราเองก็คิดว่าคงไม่นานหรอกที่เขาบอกให้เรารอ แต่นี่ก็ 4 ปีแล้ว สำหรับหลายๆคนคงคิดว่ามันนานมาก แต่สำหรับเราแล้ว เมื่อเราเป็นฝ่ายเลือกที่จะรอแล้ว มันก็คงจะไม่นานนักเท่าไหร่ บางครั้งเราไปเจอที่เก่าๆที่เคยไปด้วยกัน สิ่งของที่เขาซื้อให้เราเป็นของขวัญ ซึ่งเราก็ยังเก็บมันไว้อย่างดี มันก็รู้สึกเสียใจทุกครั้งที่เราเห็นมัน มันคงเป็นเพราะเรารักเขามาก แต่เราไม่สามารถรักษาเขาไว้ได้ เวลาผ่านไปเขาก็มีคนใหม่ที่ดูแลเขาได้ดีทุกอย่าง ดีกว่าเราด้วยซ้ำ เห็นเขามีความสุขเราก็ดีใจ แต่ในใจใครจะรู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ตอนแรกมันก็ทำใจไม่ได้หรอก เพราะคำที่เขาบอกให้รอสำหรับเรา เราคิดว่าเขาให้เรารอเขาใช้เหตุผลตัวเองสักพัก แต่มันเกินคาดตรงที่ว่าเขาเลือกที่จะไปคบกับคนอื่น ยอมรับว่ามันทำใจไม่ได้ เพราะด้วยที่ว่าเรายังไม่โตพอสำหรับเรื่องแบบนี้ แต่เวลามันก็ผ่านมาเรื่อยๆ ความคิดเราเปลี่ยน การกระทำเปลี่ยน คำพูดคำจาดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น จากคำพูดของคนรอบของที่บอกเรามา แต่ทำไมความรู้สึกข้างในมันยังไม่เปลี่ยน เวลาที่ผ่านมาเราก็เปิดใจให้คนอื่นเขาเข้ามา มันก็ดีแค่ช่วงแรกๆ พอผ่านไป 1-2 เดือน ความรู้สึกเดิมๆเราก็เริ่มกลับมา เรายังคิดถึงเขาคนนั้นอยู่ มันเป็นแบบนี้ตลอด ต่อให้เปิดใจรับใครเข้ามากี่คนก็ตาม มันกลายเป็นข้อเสียสำหรับเราไปเลย เราอยากเจอคนที่ทำให้เราลืมเขาคนนั้น อยากเจอคนที่ทำให้เราคิดว่า คนที่เราควรรอจริงๆคือคนที่ทำให้เราลืมเขาคนนั้นได้ ลืมไปว่าเวลาที่เราเลือกที่จะรอคนนั้นมันไม่มีประโยชน์อะไร แต่มันก็ยังไม่เจอสักที สุดท้ายแล้วเราเห็นเขาคนนั้นมีความสุขกับปัจจุบัน เราก็ดีใจ ต่อให้ความรู้สึกข้างในของเรามันยังติดอยู่กับอดีต เราก็ควรยินดีกับเขาในวันนี้ ถึงแม้เรายังจะรอเขาเหมือนเดิมก็ตาม มันเป็นความเจ็บปวดที่ปนความสุข ถึงความสุขนั้นมันจะเป็นเหมือนหน้ากากรูปยิ้มที่เราใส่ไว้ แต่ข้างในมันมีน้ำตาที่ไหลออกมาอยู่ก็ตาม
แล้วคุณละ เคยรอใครแบบนี้บ้างมั้ย แล้วเพราะอะไรคุณถึงเลือกที่จะรอ?
มาแชร์กันครับ ลึกๆในใจหลายคนคงมีเหตุการณ์แบบนี้อยู่บ้าง