สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ถ้าแท็คห้องผิดต้องขออภัยนะคะ
เราลังเลที่จะเขียนเรื่องในบ้านมาพักใหญ่แล้ว แต่ก็ตัดสินใจมาเขียนดีกว่า เราไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ตามชื่อกระทู้เลยค่ะ
คือแม่เป็นคนที่ไม่ค่อยได้อยู่บ้านตั้งแต่เรายังอยู่ประถมตั้งแต่ที่เค้าหย่ากับพ่อเราใหม่ๆแล้วค่ะ ตอนนั้นเราแทบไม่ใส่ใจมาตลอดเพราะรู้ว่าเค้าหายไปไหน เค้าหยุดขายของ หายไปทำงานอย่างอื่นเพราะแบบ Single mom เนอะ แต่หลังจากนั้นก็กลับมาขายของมีร้านหลักเหมือนเดิมค่ะ
อันนี้คือข้างต้นค่ะ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เค้าไม่อยู่บ้านเพราะจำเป็น ส่วนปัญหาจริงๆเค้าหายไปเพราะไปหาเพื่อนที่อยู่อีกจังหวัดนี่แหละค่ะ ไปสังสรรค์บ้างตามประสาคนขี้เหงา
ไปหาเพื่อนตลอดก็ดูไม่เมคเซ้นต์ เอาจริงๆพูดกันตรงๆคือเค้าไปหาแฟนเค้าด้วยนี่แหละค่ะ
เรารับรู้มาตลอดว่าสถานะเค้าทั้งคู่คืออะไร แต่เราทำเป็นไม่รู้เอง เพราะไม่อยากใส่ใจเรื่องของผู้ใหญ่ เค้าไปหาข้ามจังหวัดแบบนี้มาจะ 6 ปีแล้ว นานมาก
แล้วไม่ใช่ไปหาเดือนละครั้งด้วย ต้องพูดว่าอยู่บ้านจริงๆแทบนับครั้งได้เลย เดือนนึงอาจจะอยู่แค่ 3 วันครั้งต่ออาทิตย์ค่ะ นี่แค่ตอนเราอยู่บ้านตอนปิดเทอม ตอนเวลาเราเปิดเทอมล่ะไปอยู่หอ
ป้าข้างบ้านก็มาบอกว่าเค้าแทบไม่อยู่บ้านเลย แม้แต่ตอนเรากลับบ้านมาก็ตาม
เค้าไปหากันแบบนี้จนมีแบบ ไม่ได้ทำงานก็มีค่ะ แต่หนักใจสุดคือป้ามาว่าแม่ให้ฟังนี่แหละ เค้าก็ว่าแม่ติดแฟน มีปัญหาการเงินแท้ๆยังจะออกไปข้างนอก ปล่อยให้เราอยู่กับน้องสองคนตลอด
แรกๆก็ไม่ใส่ใจ คิดว่าแกเหนื่อยมาเยอะแล้ว ให้แกได้เที่ยวบ้างมาตลอด แต่นานๆเข้ารู้สึกไม่สบายใจที่เค้าเป็นแบบนี้ จากตอนแรกที่ไม่ใส่ใจอะไร พอโตขึ้น ก็รู้สึกไม่ดีตามด้วย ถึงได้หันมามองว่าเค้าทำแบบนี้มันไม่ค่อยถูก เค้าดูไม่ห่วงเราโดยเฉพาะให้เราอยู่บ้านคนเดียวบ้าง อยู่กับน้องเราสองคนบ้าง
มีวิธีที่จะพูดกับเค้าในเรื่องแบบนี้มั้ยคะ?
แม่ไม่ชอบอยู่บ้านบ่อยๆเพราะไปหาเพื่อนหาแฟนข้ามจังหวัด มีวิธีบอกเขาดีๆมั้ยคะ?
เราลังเลที่จะเขียนเรื่องในบ้านมาพักใหญ่แล้ว แต่ก็ตัดสินใจมาเขียนดีกว่า เราไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ตามชื่อกระทู้เลยค่ะ
คือแม่เป็นคนที่ไม่ค่อยได้อยู่บ้านตั้งแต่เรายังอยู่ประถมตั้งแต่ที่เค้าหย่ากับพ่อเราใหม่ๆแล้วค่ะ ตอนนั้นเราแทบไม่ใส่ใจมาตลอดเพราะรู้ว่าเค้าหายไปไหน เค้าหยุดขายของ หายไปทำงานอย่างอื่นเพราะแบบ Single mom เนอะ แต่หลังจากนั้นก็กลับมาขายของมีร้านหลักเหมือนเดิมค่ะ
อันนี้คือข้างต้นค่ะ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เค้าไม่อยู่บ้านเพราะจำเป็น ส่วนปัญหาจริงๆเค้าหายไปเพราะไปหาเพื่อนที่อยู่อีกจังหวัดนี่แหละค่ะ ไปสังสรรค์บ้างตามประสาคนขี้เหงา
ไปหาเพื่อนตลอดก็ดูไม่เมคเซ้นต์ เอาจริงๆพูดกันตรงๆคือเค้าไปหาแฟนเค้าด้วยนี่แหละค่ะ
เรารับรู้มาตลอดว่าสถานะเค้าทั้งคู่คืออะไร แต่เราทำเป็นไม่รู้เอง เพราะไม่อยากใส่ใจเรื่องของผู้ใหญ่ เค้าไปหาข้ามจังหวัดแบบนี้มาจะ 6 ปีแล้ว นานมาก
แล้วไม่ใช่ไปหาเดือนละครั้งด้วย ต้องพูดว่าอยู่บ้านจริงๆแทบนับครั้งได้เลย เดือนนึงอาจจะอยู่แค่ 3 วันครั้งต่ออาทิตย์ค่ะ นี่แค่ตอนเราอยู่บ้านตอนปิดเทอม ตอนเวลาเราเปิดเทอมล่ะไปอยู่หอ
ป้าข้างบ้านก็มาบอกว่าเค้าแทบไม่อยู่บ้านเลย แม้แต่ตอนเรากลับบ้านมาก็ตาม
เค้าไปหากันแบบนี้จนมีแบบ ไม่ได้ทำงานก็มีค่ะ แต่หนักใจสุดคือป้ามาว่าแม่ให้ฟังนี่แหละ เค้าก็ว่าแม่ติดแฟน มีปัญหาการเงินแท้ๆยังจะออกไปข้างนอก ปล่อยให้เราอยู่กับน้องสองคนตลอด
แรกๆก็ไม่ใส่ใจ คิดว่าแกเหนื่อยมาเยอะแล้ว ให้แกได้เที่ยวบ้างมาตลอด แต่นานๆเข้ารู้สึกไม่สบายใจที่เค้าเป็นแบบนี้ จากตอนแรกที่ไม่ใส่ใจอะไร พอโตขึ้น ก็รู้สึกไม่ดีตามด้วย ถึงได้หันมามองว่าเค้าทำแบบนี้มันไม่ค่อยถูก เค้าดูไม่ห่วงเราโดยเฉพาะให้เราอยู่บ้านคนเดียวบ้าง อยู่กับน้องเราสองคนบ้าง
มีวิธีที่จะพูดกับเค้าในเรื่องแบบนี้มั้ยคะ?