คือว่าเราเป็นคนอ้วนๆ ตลก เฮาฮา สายฮาของห้อง ซึ่งเพื่อนคนนี้เขาจะเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่ก็มีกวนๆบ้าง บางทีก็ดูขี้เกียจไม่เอาไหน ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี..
ข้ามไปเลยดีกว่า คือว่าเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกเหมือนชอบเขาขึ้นมาคือตอนเข้าเเถวฟังคุณครูโฮมรูมอะค่ะ เขามักจะหลังพิงไหล่พิงหลังเราบ้าง นอนตักก็มีนะคะ เขานอนให้เราปั่นหูให้เพลินๆแล้วก็หลับ มีครั้งหนึ่งค่ะเขาต้องอยู่ทำงานกลับบ้านดึก ซึ่งตอนนั้นเราจำเป็นต้องไปส่งเขาเพราะเขาไม่มีรถกลับบ้าน ทีเเรกเรากะว่าจะขับเองแต่เขาบอก ไม่ต้องไปนั่งหลังเลย เราจึงได้นั่งซ้อนท้ายเขาคะ ระหว่างทางเขาดูรีบมากเหมือนกังวลอะไรสักอย่าง เราเลยถามเขาว่า "ทำไมขับเร็วจัง"
"รีบดิ กลัวพ่อด่า"
"อ้าว ก็บอกพ่อไปสิว่าทำงานกลุ่ม"
"บอกไปก็โดนอยู่ดี"
"โดนอะไร"
"โดนต่อยดิ"
เราตกใจมากค่ะว่าทำไมพ่อถึงได้ทำกับเขาแบบนั้น เราเลยถามความเป็นมาถามแบบอยากรู้อยากเห็นถามมากเลยก็ว่าได้ สรุปความได้ว่าเขาเป็นลูกคนกลางที่อยูากับพ่อเลี้ยง หน้าที่ของเขาหลังจากกลับจากรร.คือทำทุกอย่างที่ผู้หญิงทำ กับข้าวก็ทำ ทำทุกอย่างจริงๆ เเต่สิ่งที่น่าเศร้าคือ เขาพูดเรื่องขแงเขาเเบบหน้าตาย ถึงแม้จะหน้าตายยังไงเราก็สัมผัสได้ว่าเขาน้อยใจ ไม่มีความสุข อึดอัด ทำให้ภาพที่เราเคยเห็นเขาขี้เกียจ เฉื่อยช้า กลับกลายเป็นว่าเราเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงได้เป็นแบบนี้ เพราะเขาอยู่ในครอบครัวที่ไม่อบอุ่นเท่าไหร่นี่เอง
*พอเล่าเสร็จเขาก็ตัดบทโดยการถามเราว่าเราจะจำทางกลับบ้านได้ไหม เพราะเราไม่เคยไปบ้านเขามาก่อนซึ่งมันค่อนข้างที่จะไกล
เราเลยบอกว่า "ได้ดิ เดี๋ยวกลับกับเพื่อนอีกคน เพื่อนอีกคนรู้ทาง"
"เเน่นะ จำทางไว้ด้วย ถ้าไม่ติดว่ากลัวเองกลับบ้านไม่ได้ข้าขับไปทางรัดละ"
พอเราไปส่งเขาเสร็จกลับถึงบ้านเรียบร้อย ก็มีเสียงแชทเข้า ซึ่งเป็นเเชทของเขาที่ทักมานั่นเองค่ะ
"ถึงบ้านยัง"
"ถึงแล้ว"
มันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาของทุกคนแต่แปลกนะคะที่เรื่องนี้กลับทำให้เราจำขึ้นมาซะงั้น
แต่อย่างว่านะคะเราไม่อยากเสียเพื่อน... เพราะงั้นเราเลยกลัวว่าตัวเองจะชอบเขาขึ้นมา ทำไงดีคะเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองหวั่นไหว
เเอบชอบเพื่อนในห้องทำไงดีคะ
ข้ามไปเลยดีกว่า คือว่าเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกเหมือนชอบเขาขึ้นมาคือตอนเข้าเเถวฟังคุณครูโฮมรูมอะค่ะ เขามักจะหลังพิงไหล่พิงหลังเราบ้าง นอนตักก็มีนะคะ เขานอนให้เราปั่นหูให้เพลินๆแล้วก็หลับ มีครั้งหนึ่งค่ะเขาต้องอยู่ทำงานกลับบ้านดึก ซึ่งตอนนั้นเราจำเป็นต้องไปส่งเขาเพราะเขาไม่มีรถกลับบ้าน ทีเเรกเรากะว่าจะขับเองแต่เขาบอก ไม่ต้องไปนั่งหลังเลย เราจึงได้นั่งซ้อนท้ายเขาคะ ระหว่างทางเขาดูรีบมากเหมือนกังวลอะไรสักอย่าง เราเลยถามเขาว่า "ทำไมขับเร็วจัง"
"รีบดิ กลัวพ่อด่า"
"อ้าว ก็บอกพ่อไปสิว่าทำงานกลุ่ม"
"บอกไปก็โดนอยู่ดี"
"โดนอะไร"
"โดนต่อยดิ"
เราตกใจมากค่ะว่าทำไมพ่อถึงได้ทำกับเขาแบบนั้น เราเลยถามความเป็นมาถามแบบอยากรู้อยากเห็นถามมากเลยก็ว่าได้ สรุปความได้ว่าเขาเป็นลูกคนกลางที่อยูากับพ่อเลี้ยง หน้าที่ของเขาหลังจากกลับจากรร.คือทำทุกอย่างที่ผู้หญิงทำ กับข้าวก็ทำ ทำทุกอย่างจริงๆ เเต่สิ่งที่น่าเศร้าคือ เขาพูดเรื่องขแงเขาเเบบหน้าตาย ถึงแม้จะหน้าตายยังไงเราก็สัมผัสได้ว่าเขาน้อยใจ ไม่มีความสุข อึดอัด ทำให้ภาพที่เราเคยเห็นเขาขี้เกียจ เฉื่อยช้า กลับกลายเป็นว่าเราเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงได้เป็นแบบนี้ เพราะเขาอยู่ในครอบครัวที่ไม่อบอุ่นเท่าไหร่นี่เอง
*พอเล่าเสร็จเขาก็ตัดบทโดยการถามเราว่าเราจะจำทางกลับบ้านได้ไหม เพราะเราไม่เคยไปบ้านเขามาก่อนซึ่งมันค่อนข้างที่จะไกล
เราเลยบอกว่า "ได้ดิ เดี๋ยวกลับกับเพื่อนอีกคน เพื่อนอีกคนรู้ทาง"
"เเน่นะ จำทางไว้ด้วย ถ้าไม่ติดว่ากลัวเองกลับบ้านไม่ได้ข้าขับไปทางรัดละ"
พอเราไปส่งเขาเสร็จกลับถึงบ้านเรียบร้อย ก็มีเสียงแชทเข้า ซึ่งเป็นเเชทของเขาที่ทักมานั่นเองค่ะ
"ถึงบ้านยัง"
"ถึงแล้ว"
มันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาของทุกคนแต่แปลกนะคะที่เรื่องนี้กลับทำให้เราจำขึ้นมาซะงั้น
แต่อย่างว่านะคะเราไม่อยากเสียเพื่อน... เพราะงั้นเราเลยกลัวว่าตัวเองจะชอบเขาขึ้นมา ทำไงดีคะเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองหวั่นไหว