อยู่แต่ในห้อง หน้าคอม สุบบุหรี่ ไม่ออกไปไหน

คือผมต้องบอกก่อนว่า ผมอยู่แต่ในห้องสีเหลียบ อยู่บนที่นอน และชอบเล่นคอม สุบบุหรี่ เป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว จะออกจากบ้านก็แค่ 10-15นาที คือไปซื้อข้าว ครอบครัวก็ไม่ค่อยพูดกัน วันๆนึงคุยกันไม่ถึง5นาที ผมเป็นคนเสพติดบุหรี่ สุบบุหรี่ชั่วโมงละ1มวน ผมชอบจินตนาการไร้สาระบ้าบอทั้งวัน เพราะชีวิตจริงผมไม่มีเพื่อนเลย ส่วนมากที่ผมจินตนาการ ผมจินตนาการถึงแฟน เพื่อน ได้ออกไปไหนมาไหน ได้สนุก ผมพยายามเลิกบุหรี่ เพราะคิดว่าบุหรี่มันกล่อมประสาทผมหรือเปล่า เวลาผมจะออกไปข้างนอก ผมไม่มีความมั่นใจเลย จะไปเดินห้างก็กลัวคนอื่นมองไม่ดี กลัวเขามองเราไม่ดี แต่งตัวไม่ดี ไม่หล่อ ผมพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง ตอนนี้ผมเป็นคนขี้กลัว กลัวปัญหา รักความสบาย  ผมชอบนึกถึงอดีต แล้วพอผมนึกถึงมันทีไร ผมชอบคิดถึงปัญหาในอดีตที่มันแก้ไข้ไปแล้ว แล้วผมชอบเอากลับมาคิดเอามาทำร้ายตัวเอง ตอนนั้นผมไปเที่ยวหญิงขายบริการ สมองของผมมันความจำสั้น พอหมอบอกว่า ผลเลือกของผมมันปรกติ ผมท่องคำที่หมอพูดมาจนนั่งรถกลับมาบ้าน ผมกลับลืมว่าหมอพูดอะไร หมอพูดว่าปรกติจริงไหม หรือผมคิดไปเอง สุดท้ายผมก็ทุกข์ ผมงงมาก ปรกติผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผมไม่กล้าแสดงออกกับคนอื่นแม้กระทั่งครอบครัว เพราะผมกลัวเขาหาว่าผมเป็นบ้า ไม่กล้าพูด เลยต้องอยู่แบบเงียบๆ ผมอยากเปลี่ยนแปลงแต่ผมไม่รู้ต้องเริ่มยังไง