สวัสดีครับ
ผมจบวิศวกรรมเครื่องกล ปัจจุบันนี้ผมได้ลาออกจากบริษัทหนึ่งทำเกี่ยวกับให้บริการด้านวิศวกรรม ซึ่งผมทำงานได้ 7 เดือน
สาเหตุของการลาออกนั้น ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมคิดถูกไหมแต่ผมรู้สึกว่าผมว่างเกินไป ผมไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากนั่งเฉยๆ
พี่ๆที่ทำงานไม่สอนงาน ?
สอนครับแต่น้อย ผมก็พอเข้าใจนะครับว่างานอาจจะอยู่ในช่วงรอยต่อซึ่งทำให้งานขาด ว่างถึงขั้นผมหยิบหนังสือมาอ่านจบไป 2-3 เล่ม
งานจะเล็กๆเช่นกรอกข้อมูลหรือออกไซยืนดูงานบ้างไม่บ่อยนัก และนั้นทำให้ผมเกิดความคิดขึ้นมาว่าผมพึ่งจบมา ผมว่าผมมีความสามารถมากกว่านี้
(มีความคิดนี้ขึ้นมาตอนที่เริ่มลืมความรู้ที่เรียนมา) ส่วนเพื่อนผมทำงานอีกที่ มีพี่ๆคอยสอนงาน 3 เดือน และค่อยๆจ่ายงานให้อย่างจริงจัง ต่างจากผม
งานเล็กน้อยผมก็ทำ รู้สึกเฉยๆและยินดีทำเช่นต่อโต๊ะ ขนของ ทำความสะอาด เปลี่ยนสายดึงไฟ เปลี่ยนหัวฉีดในห้องน้ำ ส่วนงานเอกสารมีก็ทำ แต่ผมรู้สึกว่าผมอยู่มา 7 เดือน ผมรู้สึกว่าประสบการณ์ผมได้น้อยและงานแบบนี้ใครๆก็ทำได้ และไม่ได้รู้สึกภูมิใจกับตำแหน่งของตัวเอง...
เอาจริงๆ ผมก็ไม่ได้มีตำแหน่งจริงๆจังๆหรอกครับ 7 เดือนที่อยู่มาก็ทำไปทั่ว
ในช่วงระยะเวลา 7 เดือน ผมเครียดมากจนอยากจะทำลายข้าวของ อยากจะร้องไห้และลาออกจากงานเกือบทุกวัน จนวันหนึ่งผมขอลาครึ่งวันเพื่อที่จะเข้าโรงพยาบาลเกี่ยวกับความเครียดนี้ หมอบอกผมว่าผมเป็นโรคซึมเศร้านิดๆ (ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจ)
ทุกวันนี้ผมก็ว่างงานและผมก็สัมผัสได้ว่า ผมเริ่มมีอคติกับบริษัทที่ดูเหมือนจะไม่ใหญ่หรือเงินน้อยเพราะกลัวว่าผมเข้าไปแล้วจะว่างเหมือนในอดีต
ผมคิดว่าบริษัทใหญ่มีเป็นระบบมากกว่า สามารถสอนและจ่ายงานให้เราได้อย่างมีประสิทธิภาพ และแน่นอนผมกลายเป็นคนเลือกงาน
ผมเลือกงานจนกว่าจะพอใจและคิดว่าบริษัทนี้จะดึงประสิทธิภาพของเราออกมาได้
การที่ตัวผมเองนั้นเลือกงานมันเป็นผลดีไหมครับ ผมควรจะยกเลิกความคิดแบบนี้ยังไง
ปล.เป้าหมายของผมคือการเรียนรู้และพัฒนาตัวเอง เชี่ยวชาญในสายอาชีพ
อยากตื่นขึ้นมาและรู้สึกสนุกที่ได้เจอวันทร์ ไม่ใช่ตื่นมาเพื่อรอวันศุกร์ครับ
ผมอยากระบายเรื่องการทำงานหลังจากเรียนจบใหม่ พี่ๆคนไหนจะแนะนำไหมครับ
ผมจบวิศวกรรมเครื่องกล ปัจจุบันนี้ผมได้ลาออกจากบริษัทหนึ่งทำเกี่ยวกับให้บริการด้านวิศวกรรม ซึ่งผมทำงานได้ 7 เดือน
สาเหตุของการลาออกนั้น ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมคิดถูกไหมแต่ผมรู้สึกว่าผมว่างเกินไป ผมไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากนั่งเฉยๆ
พี่ๆที่ทำงานไม่สอนงาน ?
สอนครับแต่น้อย ผมก็พอเข้าใจนะครับว่างานอาจจะอยู่ในช่วงรอยต่อซึ่งทำให้งานขาด ว่างถึงขั้นผมหยิบหนังสือมาอ่านจบไป 2-3 เล่ม
งานจะเล็กๆเช่นกรอกข้อมูลหรือออกไซยืนดูงานบ้างไม่บ่อยนัก และนั้นทำให้ผมเกิดความคิดขึ้นมาว่าผมพึ่งจบมา ผมว่าผมมีความสามารถมากกว่านี้
(มีความคิดนี้ขึ้นมาตอนที่เริ่มลืมความรู้ที่เรียนมา) ส่วนเพื่อนผมทำงานอีกที่ มีพี่ๆคอยสอนงาน 3 เดือน และค่อยๆจ่ายงานให้อย่างจริงจัง ต่างจากผม
งานเล็กน้อยผมก็ทำ รู้สึกเฉยๆและยินดีทำเช่นต่อโต๊ะ ขนของ ทำความสะอาด เปลี่ยนสายดึงไฟ เปลี่ยนหัวฉีดในห้องน้ำ ส่วนงานเอกสารมีก็ทำ แต่ผมรู้สึกว่าผมอยู่มา 7 เดือน ผมรู้สึกว่าประสบการณ์ผมได้น้อยและงานแบบนี้ใครๆก็ทำได้ และไม่ได้รู้สึกภูมิใจกับตำแหน่งของตัวเอง...
เอาจริงๆ ผมก็ไม่ได้มีตำแหน่งจริงๆจังๆหรอกครับ 7 เดือนที่อยู่มาก็ทำไปทั่ว
ในช่วงระยะเวลา 7 เดือน ผมเครียดมากจนอยากจะทำลายข้าวของ อยากจะร้องไห้และลาออกจากงานเกือบทุกวัน จนวันหนึ่งผมขอลาครึ่งวันเพื่อที่จะเข้าโรงพยาบาลเกี่ยวกับความเครียดนี้ หมอบอกผมว่าผมเป็นโรคซึมเศร้านิดๆ (ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจ)
ทุกวันนี้ผมก็ว่างงานและผมก็สัมผัสได้ว่า ผมเริ่มมีอคติกับบริษัทที่ดูเหมือนจะไม่ใหญ่หรือเงินน้อยเพราะกลัวว่าผมเข้าไปแล้วจะว่างเหมือนในอดีต
ผมคิดว่าบริษัทใหญ่มีเป็นระบบมากกว่า สามารถสอนและจ่ายงานให้เราได้อย่างมีประสิทธิภาพ และแน่นอนผมกลายเป็นคนเลือกงาน
ผมเลือกงานจนกว่าจะพอใจและคิดว่าบริษัทนี้จะดึงประสิทธิภาพของเราออกมาได้
การที่ตัวผมเองนั้นเลือกงานมันเป็นผลดีไหมครับ ผมควรจะยกเลิกความคิดแบบนี้ยังไง
ปล.เป้าหมายของผมคือการเรียนรู้และพัฒนาตัวเอง เชี่ยวชาญในสายอาชีพ
อยากตื่นขึ้นมาและรู้สึกสนุกที่ได้เจอวันทร์ ไม่ใช่ตื่นมาเพื่อรอวันศุกร์ครับ