ปัญหาของเราหลายๆคนอาจจะเจอมาบ่อยนะคะ แต่เราไม่รู้จะไปปรึกษาใคร เพื่อนทีมีเค้าก็ไม่ได้สนิทกับเราขนาดที่เราจะเอาเรื่องเครียดๆไปปรึกษาเค้าได้ค่ะ
เราอยู่กับแม่เราแค่สองคนญาติที่มีก็ไม่ได้เจอกันเป็นสิบๆปีแล้วเพราะทางฝั่งแม่พี่น้องทะเลาะกัน ส่วนฝั่งพ่อ เรากับแม่แยกมาอยู่กันสองคนมาสักพักแล้ว เลยไม่ได้ติดต่อเลยเช่นกัน แม่เราเป็นคนทำงานเก่ง หาเงินเก่ง แต่ก็ใจร้อน ไม่ยอมคน เวลาไม่พอใจหรือหงุดหงิดก็จะพาลซึ่งตรงข้ามกับเราเลยสิ้นเชิง บางทีเราก็สังเกตแล้วว่าแม่เราเป็นฝ่ายผิด ซึ่งเราค่อนข้างเป็นกลาง แล้วไม่ค่อยเข้าข้างแม่ ซึ่งแม่เราก็เคยพูดว่าเราน่ะที่กะคนอื่นซอฟจังนะ กับแม่ไม่เคยห่วงเลย ตั้งแต่นั้นมาเราก็ไม่อยากเตือนอะไรแม่อีก ที่เราพูดเพราะว่าเราไม่อยากให้แม่เราโดนเกลียด ไม่อยากให้เค้าไปสร้างศัตรู แต่แม่มักจะพูดว่า ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว เค้าไม่ได้ให้เงินเราใช้ แล้วเรื่องเพื่อนแม่ก็บอกว่าชีวิตแม่ไม่ได้มีเพื่อนสนิท คบไปแล้วไม่มีประโชน์ก็ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ เหมือนแม่จะบอกว่าอยากให้เราไม่ต้องยึดติดกับเพื่อนมาก แม่เรามีเราคนเดียว เราก็รู้ว่าแม่รักเราในขณะที่แม่เรา จะ60 แล้ว เราก็จะ28 เราไม่เคยได้ทำงานจริงๆจังๆเลย ตั้งแต่จบมาก็ซัพพอร์ตงานแม่มาตลอด พอเราคิดอยากจะไปหางานอย่างอื่นเค้ามักจะบอกว่า ถ้าเงินเดือนเท่านี้อย่าไปทำเลย คือแม่เราทำเกี่ยวกับประกันอะค่ะ ถ้าใครที่ทราบจะรู้ว่าผลตอบแทนได้สูง แต่เราไม่ได้ถนัดอะไรแบบนี้ แล้วเราอยากจะไปทำในสิ่งที่เราชอบ แต่เงินเดือนมันไม่ได้ตามที่แม่เราคิด มันต้องน้อยกว่าอาชีพของแม่อยู่แล้ว เราทราบว่าแม่หวังดี อยากให้เราหาเงินได้เยอะๆ เพราะว่าอนาคตถ้าเค้าไม่อยู่แล้ว เราจะทำยังไง เราเข้าใจทุกอย่างค่ะ แต่เราเป็นคนเปลี่ยนความคิดและความเชือตัวเองยากมาก เราก็มีเวลาที่นอยด์เหมือนกัน กับบางคนยังมีพี่น้อง เพื่อนสนิท เพื่อนที่ทำงานที่ให้ได้พูดคุยและปรึกษาได้บ้างๆ สำหรับเราวันๆไม่ค่อยได้เจอใคร เข้าออฟฟิตไปส่งงาน ที่เดิมๆเจอคนเดิมๆ สรุปเหมือนว่าทั้งชีวิตของแม่ตอนนี้มีแค่เรา แต่บางทีเราก็ต้องการเวลาส่วนตัวบ้าง บางทีแม่เราชวนออกไปไหน เราไม่อยากไป แต่เราก็ไม่ได้ปฏิเสธทุกครั้ง พอเวลาเราจะออกไปเจอเพื่อนหรือไปดูคอนเสริต แม่จะพูดว่า ทีเรื่องแบบนี้ไม่ต้องให้บอก... สุดท้ายเราก็ไม่อยากจะทำอะไรที่มันผิดไปจากความคิดแม่เพราะแม่ก็จะไม่ถูกใจแล้วก็จะค้านจนเราหมดความเชื่อมั่นไปอีก
อายุจะ28แล้ว แต่ยังไม่กล้าตัดสินใจอะไรเองเลย
เราอยู่กับแม่เราแค่สองคนญาติที่มีก็ไม่ได้เจอกันเป็นสิบๆปีแล้วเพราะทางฝั่งแม่พี่น้องทะเลาะกัน ส่วนฝั่งพ่อ เรากับแม่แยกมาอยู่กันสองคนมาสักพักแล้ว เลยไม่ได้ติดต่อเลยเช่นกัน แม่เราเป็นคนทำงานเก่ง หาเงินเก่ง แต่ก็ใจร้อน ไม่ยอมคน เวลาไม่พอใจหรือหงุดหงิดก็จะพาลซึ่งตรงข้ามกับเราเลยสิ้นเชิง บางทีเราก็สังเกตแล้วว่าแม่เราเป็นฝ่ายผิด ซึ่งเราค่อนข้างเป็นกลาง แล้วไม่ค่อยเข้าข้างแม่ ซึ่งแม่เราก็เคยพูดว่าเราน่ะที่กะคนอื่นซอฟจังนะ กับแม่ไม่เคยห่วงเลย ตั้งแต่นั้นมาเราก็ไม่อยากเตือนอะไรแม่อีก ที่เราพูดเพราะว่าเราไม่อยากให้แม่เราโดนเกลียด ไม่อยากให้เค้าไปสร้างศัตรู แต่แม่มักจะพูดว่า ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว เค้าไม่ได้ให้เงินเราใช้ แล้วเรื่องเพื่อนแม่ก็บอกว่าชีวิตแม่ไม่ได้มีเพื่อนสนิท คบไปแล้วไม่มีประโชน์ก็ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ เหมือนแม่จะบอกว่าอยากให้เราไม่ต้องยึดติดกับเพื่อนมาก แม่เรามีเราคนเดียว เราก็รู้ว่าแม่รักเราในขณะที่แม่เรา จะ60 แล้ว เราก็จะ28 เราไม่เคยได้ทำงานจริงๆจังๆเลย ตั้งแต่จบมาก็ซัพพอร์ตงานแม่มาตลอด พอเราคิดอยากจะไปหางานอย่างอื่นเค้ามักจะบอกว่า ถ้าเงินเดือนเท่านี้อย่าไปทำเลย คือแม่เราทำเกี่ยวกับประกันอะค่ะ ถ้าใครที่ทราบจะรู้ว่าผลตอบแทนได้สูง แต่เราไม่ได้ถนัดอะไรแบบนี้ แล้วเราอยากจะไปทำในสิ่งที่เราชอบ แต่เงินเดือนมันไม่ได้ตามที่แม่เราคิด มันต้องน้อยกว่าอาชีพของแม่อยู่แล้ว เราทราบว่าแม่หวังดี อยากให้เราหาเงินได้เยอะๆ เพราะว่าอนาคตถ้าเค้าไม่อยู่แล้ว เราจะทำยังไง เราเข้าใจทุกอย่างค่ะ แต่เราเป็นคนเปลี่ยนความคิดและความเชือตัวเองยากมาก เราก็มีเวลาที่นอยด์เหมือนกัน กับบางคนยังมีพี่น้อง เพื่อนสนิท เพื่อนที่ทำงานที่ให้ได้พูดคุยและปรึกษาได้บ้างๆ สำหรับเราวันๆไม่ค่อยได้เจอใคร เข้าออฟฟิตไปส่งงาน ที่เดิมๆเจอคนเดิมๆ สรุปเหมือนว่าทั้งชีวิตของแม่ตอนนี้มีแค่เรา แต่บางทีเราก็ต้องการเวลาส่วนตัวบ้าง บางทีแม่เราชวนออกไปไหน เราไม่อยากไป แต่เราก็ไม่ได้ปฏิเสธทุกครั้ง พอเวลาเราจะออกไปเจอเพื่อนหรือไปดูคอนเสริต แม่จะพูดว่า ทีเรื่องแบบนี้ไม่ต้องให้บอก... สุดท้ายเราก็ไม่อยากจะทำอะไรที่มันผิดไปจากความคิดแม่เพราะแม่ก็จะไม่ถูกใจแล้วก็จะค้านจนเราหมดความเชื่อมั่นไปอีก