อยากมาเล่าประสบการณ์ที่คบกับแฟนให้ฟังค่ะ
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าแฟนเราเป็นคนยังไง?
แฟนเราเขาเป็นคนขี้หึง อะไรไม่พอใจก็น้อยใจ แล้วโกธร โกธรง่ายหายยาก เป็นคนจิงจัง บางครั้งก็เกินไป มีเหตุมีผลเพื่อนำมาตัดสินปัญหา บางครั้งก็ดูเดินทางสายตึงเกินไป
แต่เวลาอารมดี ก็โค-ตะ-ระ น่ารัก น่ารักแบบอยู่ด้วยแล้วเขิน แล้วฟิน อะไรแบบนี้ ข้อดีอีกอย่างคือ เขาไม่กินเหล้าสูบบุหรี่ ไม่ยุ่งกับยาเสพติดทุกอย่าง ข้อเสียหนักๆคือ อารมเหมือนผู้หญิง (ก็ลองคิดดูเวลาทะเลาะกันเหมือนผู้หญิงกับผู้หญิงอ่ะ)
ส่วนเรา เราเป็นคนขี้หึง อะไรไม่พอใจก็น้อยใจ บางครั้งก็อยากให้งอ แต่บางครั้งก็หายเอง เวลาโมโหก็เป็นฟืนไปไฟ แต่โกธรง่ายหายเร็ว บางครั้งเหตุผลไม่ต้องมี ใช้ใจและความรู้สึกล้วนๆ
สิ่งที่เราทะลาะกันที่ดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา คือ การไปเที่ยว ไม่ใช่ไปเที่ยวผับอะไรนะ อย่างอื่นที่ไม่ใช่ต้องมีผุชายเยอะๆอ่ะ แต่ก็มีแหละในโลกนี้อยู่ตรงไหนก็มีผู้คนมากมาย แต่แค่เราอยากไปเที่ยวกับเพื่อนฟูงบ้าง ไม่ได้ไปเที่ยวอ่อยผุชาย ย้ำว่าแค่เที่ยวพีกผ่อนสนุกสนาน แต่สำหรับเขาคือไม่ ไม่ชอบให้ไปไหน ไปไหนก็มีผุชาย จะไปทำไม ไปอ่อยผุชายหรอ ไปให้ผุชายคนอื่นมองหรอ เป็นห่วง(มั้ง) เราก็อยากไปแล้วขอเขาไป เขาบอกว่าไปเลย ถึงห้ามก็ห้ามไม่ได้อยู่แล้ว บอกให้เราไปแต่โกธรเราทีหลัง พอถามว่าโกธรทำไม ก็บอกว่าเราคิดเองไม่ได้หรอเรื่องแค่นี้ สมควรไปไหม? ถ้าจะห้ามไม่ให้ไปก็จะหาว่าเห็นแก่ตัว เขาเข้าใจทุกอย่างแต่กลับมาโกธรเรา คือ?!! พอเราบอกว่าถ้าไม่อยากให้ไปก็บอก เราก็จะไม่ไป แต่ก็พูดอยู่นั่นว่าถ้าเราคิดได้คงไม่ตกลงไปกะเพื่อนแต่ทีแรก คงคิดได้เอง! เอ้า! สรุปเวลาจะไปไหนมีเรื่องอะไรเราต้องคิดเองคนเดียวหรอ แล้วต้องคิดเองให้ได้ใช่ไหม? เราถามเพื่อให้เขาช่วยเราตัดสินใจไม่ได้หรอ ถึงเราอยากไป แต่อีกคนเป็นห่วงไม่อยากให้ไป เราจะไม่ฟังเหตุผลเขาเลยหรือ? ได้แต่คิดคนเดียว
สุดท้ายเขาก็เงียบ ไม่ตอบ ต่างคนต่างน้อยใจ อารมหญิงเริ่มมา เราก็รอเขาตอบมา เขาก็รอเราทักไป ความน้อยใจเริ่มคูณเป็นสองเท่า ต่างคนต่างเงียบใส่กัน สุดท้ายแล้วเราก็ทักไป ทนไม่ไหวคิดถึง ตามนิสัยเราที่พูดไป น้อยใจได้หายได้เองนักเลงพอ แต่เขาไม่ใช่ไงเรื่องใหญ่เ-ี้ยๆ ถ้าคุณเงียบได้ผมก็เงียบได้ในเมื่อคุณเลือกให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ผมก็ทำได้ ถ้าคุณอยู่คนเดียวได้ผมก็อยู่ได้เหมือนกันและอาจทำได้ดีกว่าคุณด้วนซ้ำไป! อารมหญิงก็มาค่ะ ตอนนี้เราก็ต้องเป็นฝ่ายง้อไง ศักดิ์ศรีอะไรน่ะไม่ต้องมีหรอก อยู่ที่ว่าเรารักเขาแค่ไหนและอยากให้เขากลับมาแค่ไหน
ไม่ต้องถามถึงเรื่องอื่นๆที่ทะเลาะกัน ร้องไห้เป็นฟืนเป็นไฟอ่ะ (กูนิร้องไห้!) ต้องเปลี่ยนตัวเองใหม่ ไม่โมโห ต้องใจเย็น(พอกูเย็นก็บอกเงียบเหมือนเรื่องข้างบนไง) ต้องคิดๆๆๆๆๆ คิดได้แค่นี้แหละคนแบบเรา เฮ้ยยยย!
ถามว่ารักมากไหม ตอบได้เลยว่ารักมาก คิดไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีเขาอยู่ทำยังไง บ่อยครั้งแค่คิดก็ยังร้องไห้ 😢
สรุปแล้วเราต้องทำยังไงกับเหตุการณ์แบบนี้ สิ่งที่ทำไปมันถูกรึป่าว? ใครมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะ? ณ ตอนนี้เวลานี้ เขากำลังจะจากเราไปแล้ว😔
ใครมีแฟนแบบไหนกันบ้างคะ?
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าแฟนเราเป็นคนยังไง?
แฟนเราเขาเป็นคนขี้หึง อะไรไม่พอใจก็น้อยใจ แล้วโกธร โกธรง่ายหายยาก เป็นคนจิงจัง บางครั้งก็เกินไป มีเหตุมีผลเพื่อนำมาตัดสินปัญหา บางครั้งก็ดูเดินทางสายตึงเกินไป
แต่เวลาอารมดี ก็โค-ตะ-ระ น่ารัก น่ารักแบบอยู่ด้วยแล้วเขิน แล้วฟิน อะไรแบบนี้ ข้อดีอีกอย่างคือ เขาไม่กินเหล้าสูบบุหรี่ ไม่ยุ่งกับยาเสพติดทุกอย่าง ข้อเสียหนักๆคือ อารมเหมือนผู้หญิง (ก็ลองคิดดูเวลาทะเลาะกันเหมือนผู้หญิงกับผู้หญิงอ่ะ)
ส่วนเรา เราเป็นคนขี้หึง อะไรไม่พอใจก็น้อยใจ บางครั้งก็อยากให้งอ แต่บางครั้งก็หายเอง เวลาโมโหก็เป็นฟืนไปไฟ แต่โกธรง่ายหายเร็ว บางครั้งเหตุผลไม่ต้องมี ใช้ใจและความรู้สึกล้วนๆ
สิ่งที่เราทะลาะกันที่ดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา คือ การไปเที่ยว ไม่ใช่ไปเที่ยวผับอะไรนะ อย่างอื่นที่ไม่ใช่ต้องมีผุชายเยอะๆอ่ะ แต่ก็มีแหละในโลกนี้อยู่ตรงไหนก็มีผู้คนมากมาย แต่แค่เราอยากไปเที่ยวกับเพื่อนฟูงบ้าง ไม่ได้ไปเที่ยวอ่อยผุชาย ย้ำว่าแค่เที่ยวพีกผ่อนสนุกสนาน แต่สำหรับเขาคือไม่ ไม่ชอบให้ไปไหน ไปไหนก็มีผุชาย จะไปทำไม ไปอ่อยผุชายหรอ ไปให้ผุชายคนอื่นมองหรอ เป็นห่วง(มั้ง) เราก็อยากไปแล้วขอเขาไป เขาบอกว่าไปเลย ถึงห้ามก็ห้ามไม่ได้อยู่แล้ว บอกให้เราไปแต่โกธรเราทีหลัง พอถามว่าโกธรทำไม ก็บอกว่าเราคิดเองไม่ได้หรอเรื่องแค่นี้ สมควรไปไหม? ถ้าจะห้ามไม่ให้ไปก็จะหาว่าเห็นแก่ตัว เขาเข้าใจทุกอย่างแต่กลับมาโกธรเรา คือ?!! พอเราบอกว่าถ้าไม่อยากให้ไปก็บอก เราก็จะไม่ไป แต่ก็พูดอยู่นั่นว่าถ้าเราคิดได้คงไม่ตกลงไปกะเพื่อนแต่ทีแรก คงคิดได้เอง! เอ้า! สรุปเวลาจะไปไหนมีเรื่องอะไรเราต้องคิดเองคนเดียวหรอ แล้วต้องคิดเองให้ได้ใช่ไหม? เราถามเพื่อให้เขาช่วยเราตัดสินใจไม่ได้หรอ ถึงเราอยากไป แต่อีกคนเป็นห่วงไม่อยากให้ไป เราจะไม่ฟังเหตุผลเขาเลยหรือ? ได้แต่คิดคนเดียว
สุดท้ายเขาก็เงียบ ไม่ตอบ ต่างคนต่างน้อยใจ อารมหญิงเริ่มมา เราก็รอเขาตอบมา เขาก็รอเราทักไป ความน้อยใจเริ่มคูณเป็นสองเท่า ต่างคนต่างเงียบใส่กัน สุดท้ายแล้วเราก็ทักไป ทนไม่ไหวคิดถึง ตามนิสัยเราที่พูดไป น้อยใจได้หายได้เองนักเลงพอ แต่เขาไม่ใช่ไงเรื่องใหญ่เ-ี้ยๆ ถ้าคุณเงียบได้ผมก็เงียบได้ในเมื่อคุณเลือกให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ผมก็ทำได้ ถ้าคุณอยู่คนเดียวได้ผมก็อยู่ได้เหมือนกันและอาจทำได้ดีกว่าคุณด้วนซ้ำไป! อารมหญิงก็มาค่ะ ตอนนี้เราก็ต้องเป็นฝ่ายง้อไง ศักดิ์ศรีอะไรน่ะไม่ต้องมีหรอก อยู่ที่ว่าเรารักเขาแค่ไหนและอยากให้เขากลับมาแค่ไหน
ไม่ต้องถามถึงเรื่องอื่นๆที่ทะเลาะกัน ร้องไห้เป็นฟืนเป็นไฟอ่ะ (กูนิร้องไห้!) ต้องเปลี่ยนตัวเองใหม่ ไม่โมโห ต้องใจเย็น(พอกูเย็นก็บอกเงียบเหมือนเรื่องข้างบนไง) ต้องคิดๆๆๆๆๆ คิดได้แค่นี้แหละคนแบบเรา เฮ้ยยยย!
ถามว่ารักมากไหม ตอบได้เลยว่ารักมาก คิดไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีเขาอยู่ทำยังไง บ่อยครั้งแค่คิดก็ยังร้องไห้ 😢
สรุปแล้วเราต้องทำยังไงกับเหตุการณ์แบบนี้ สิ่งที่ทำไปมันถูกรึป่าว? ใครมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะ? ณ ตอนนี้เวลานี้ เขากำลังจะจากเราไปแล้ว😔