ก่อนอื่นขอแนะนำตัวนะครับ สมมุติชื่อ ชิน ผมอายุ21ครับ เรียนออกแบบ ผมเป็นเกย์ครับ
ผมมีเพือนอยู่คนหนึ่ง เรารู้จักกันตอนปี1 ลองคุยกันแบบแฟนละได้คบกันครับในตอนปี1เทอม2จนถึงปี2เทอม1จะขึ้นปี2เทอม2ก็ตัดสินใจเป็นเพือนกันดีกว่า เรื่องมันเหมือนจะจบด้วยดีใช้ไหม
แต่มันก็ไม่เป็นแบบนนั้นสิครับ สถาณะเรายังคุมเครือกันอยู่ ต้องบอกก่อนว่าเพือนคนนี้สมมุตชื่อ ซี
ซีกับผมเราสนิมกันครับอยู่ห้องเรียนเดี่ยวกัน หอเดี่ยวกัน ห้องใกล้ๆกัน เป็นแบบนนี้ตั้งแต่เลิกกันจนถึงปี2เทอม2ตอนนั้นมีเพือน สมมุตชื่อเจนเขามาสนิทกับพวกผมซึ่งเจนก็เป็นเพือนห้องเดี่ยวกันกับพวกผมเลยด้วยความไว้ใจอะไรหลายๆอย่สงเจนรับรู้เรื่องผมกับซีมาตลอดว่สเป็นอะไรกัน ตอนนั้นยอมรับว่ามีหึงบ้างครับ เพราะยังจบกันไม่สนิทและแล้วสิ่งที่ผมหนักใจคือ้จนชอบซีครับซี ก็เหมือนจะมีใจบ้างตอนนั้นทะเลาะกันเลยครับก็แทบจะไม่คุยกันผมอึดอัริงเราก้ยังไม่จบกันดี สุดท้ายก้ตกลงกันว่าจะเป็นเพือนกันหมดเพราะซีจะไปโครงการที่อินโดนีเซีย1เดือน1เดือนนั้นเป็นช่วงแรกๆที่ผมต้องทำใจเป็นเพือนกับซีจริงๆ สุดท้ายกลับมาเนื่องก็เหมือนเดิมลงไม่ตัวสักที่ จนมาถึงวันที่ซีทิ้งผมไปกับเจนไม่คุยกับผมไม่ติดต่อรวม1เดือนทั้งที่ยู่หอเดี่ยวัน สมัยก่อนลืมบอกว่าเราทำทุกอย่างเกือบด้วยกัน กินข้าวดูหนังทำงานไปเรียนเกือบทุกวันเวลาว่างเราก้อยู่ด้วยกันแต่ก้ว้นพื้นที่ส่วนตัวกันครับซีจะชอบไปร้านหนังสือและชอบกินของหวาน บอกก่อนว่าผมไม่ชอบของหวานเลย เพราะกลัวอ้วนละไม่ชอบหนังสือด้วย เวลาดูหนังด้วยกันต้องเป็นซาวแท็กเท่านนั้นเพราะเขาไม่ชอบหนังพากท์ไทย ช่วงแรกผมดูไม่รู้เรื่องเลยครับแต่ก้ต้องดูมันชินไปสะแล้วครับกับการมีเขาอยู่ไม่ได้เผ็นแฟนกันแต่เป็นเหมือนครอบครัวครับ เขาหรือเรามีปัญหา เราจะช่วยกันปรึกษากันตลอดให้อีกคนผ่านเรื่องนนี้ไป เรายอมรับว่าเราอยากเห็นเขายิ้มได้สมันมีเหตุการที่ทำให้เรากลับมาคุกันครับเพราะต้องมำงานและเจนก็ไม่โอเคเขาจึงหายไปจากซีครับผมก็ได้แต่ปลอบซีและอยู่กับซีเวลาที่มันเสียใจผมก็เป็นห่วงมันครับยอมรับเลยสุดท้ายซีก็เดินหน้าง้อเจนเเละเพือความสบายใจของเจนเขาบอกกับผมว่าเราสนิทกันน้อยลงดีไหมแบบเป็นเพือนเชยๆตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเลยครับชาไปกมดเราคิดว่าเราเป็นเพือนเขาจริงๆเราอยู่กับเขาตลอดตอนนี้
ห่างกันมากขึ้นครับ จากที่คุยกันสนุกด้วยกันมันเหมือนคนไม่รู้จักกัน ผมได้เครียกับเขาหลายรอบผมบอกเหนือยมากกับเรื่งนนี้มันนานจนเป็นปีละครับเราเขาใจซีนะครับว่าเขาคงชอบเจนมากสุดท้ายเราก็ยอมครับออกมาจากสถานะเพือนสนิทเป็นคนรู้จักหรือคนเคยสนิทกันมันเจ็บครับมันเหงามากผมไปไหนมาไหนกับเขาตลอดพอไม่มี้ขาผมเหงามากๆนั่งคิดไปว่าเราอยู่ด้วยกันมา3ปีแล้วผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ ผมเป็นคนสนุกครับร่าเริงพอเจอแบบนนี้ผมรู้สึกตัวเองพูดน้ยเข้าสังคมน้อยลง ช่วงสุดท้ายผมบอกกีบเขาว่ารู้ใช่ไหมถ้าเขาไปเราสองคนจะคุยกันน้อยลงสนิทกันน้อยลง เขาบอกว่าเขาเลือกแล้วเราไม่เคยห้ามให่เขามีแฟนนะครับตลอดเวลาคือเขาก้มีคนคุยบ้างแต่เรายอมรับเจนไม่ไหวเขาเป็นดพือนเรามาก่อนแถมต้องเจอกันตอนเรียนตลอดน่อยสุดครับตอนนี้ผมย้ายห้องให้ห่างจากพวกเขาละครับไม่อยากทรมานตัวเองทั้งที่ผมอยู่ตรงนนี้มาก่อนผมต้องเป็นคนที่เดิออกมาเพราะอยากให้เชาสบายใจครับเวลาเห็นเขายิ่มละเรากลับโอเคเราไม่ชอบเห็นเขาร้องไห้ครับ น
เคยมีประสบการณ์ ที่เรายอมเขาได้ตลอดเพราะว่าเรา แค่อยากเห็นเขายิ้มไหมครับ?
ผมมีเพือนอยู่คนหนึ่ง เรารู้จักกันตอนปี1 ลองคุยกันแบบแฟนละได้คบกันครับในตอนปี1เทอม2จนถึงปี2เทอม1จะขึ้นปี2เทอม2ก็ตัดสินใจเป็นเพือนกันดีกว่า เรื่องมันเหมือนจะจบด้วยดีใช้ไหม
แต่มันก็ไม่เป็นแบบนนั้นสิครับ สถาณะเรายังคุมเครือกันอยู่ ต้องบอกก่อนว่าเพือนคนนี้สมมุตชื่อ ซี
ซีกับผมเราสนิมกันครับอยู่ห้องเรียนเดี่ยวกัน หอเดี่ยวกัน ห้องใกล้ๆกัน เป็นแบบนนี้ตั้งแต่เลิกกันจนถึงปี2เทอม2ตอนนั้นมีเพือน สมมุตชื่อเจนเขามาสนิทกับพวกผมซึ่งเจนก็เป็นเพือนห้องเดี่ยวกันกับพวกผมเลยด้วยความไว้ใจอะไรหลายๆอย่สงเจนรับรู้เรื่องผมกับซีมาตลอดว่สเป็นอะไรกัน ตอนนั้นยอมรับว่ามีหึงบ้างครับ เพราะยังจบกันไม่สนิทและแล้วสิ่งที่ผมหนักใจคือ้จนชอบซีครับซี ก็เหมือนจะมีใจบ้างตอนนั้นทะเลาะกันเลยครับก็แทบจะไม่คุยกันผมอึดอัริงเราก้ยังไม่จบกันดี สุดท้ายก้ตกลงกันว่าจะเป็นเพือนกันหมดเพราะซีจะไปโครงการที่อินโดนีเซีย1เดือน1เดือนนั้นเป็นช่วงแรกๆที่ผมต้องทำใจเป็นเพือนกับซีจริงๆ สุดท้ายกลับมาเนื่องก็เหมือนเดิมลงไม่ตัวสักที่ จนมาถึงวันที่ซีทิ้งผมไปกับเจนไม่คุยกับผมไม่ติดต่อรวม1เดือนทั้งที่ยู่หอเดี่ยวัน สมัยก่อนลืมบอกว่าเราทำทุกอย่างเกือบด้วยกัน กินข้าวดูหนังทำงานไปเรียนเกือบทุกวันเวลาว่างเราก้อยู่ด้วยกันแต่ก้ว้นพื้นที่ส่วนตัวกันครับซีจะชอบไปร้านหนังสือและชอบกินของหวาน บอกก่อนว่าผมไม่ชอบของหวานเลย เพราะกลัวอ้วนละไม่ชอบหนังสือด้วย เวลาดูหนังด้วยกันต้องเป็นซาวแท็กเท่านนั้นเพราะเขาไม่ชอบหนังพากท์ไทย ช่วงแรกผมดูไม่รู้เรื่องเลยครับแต่ก้ต้องดูมันชินไปสะแล้วครับกับการมีเขาอยู่ไม่ได้เผ็นแฟนกันแต่เป็นเหมือนครอบครัวครับ เขาหรือเรามีปัญหา เราจะช่วยกันปรึกษากันตลอดให้อีกคนผ่านเรื่องนนี้ไป เรายอมรับว่าเราอยากเห็นเขายิ้มได้สมันมีเหตุการที่ทำให้เรากลับมาคุกันครับเพราะต้องมำงานและเจนก็ไม่โอเคเขาจึงหายไปจากซีครับผมก็ได้แต่ปลอบซีและอยู่กับซีเวลาที่มันเสียใจผมก็เป็นห่วงมันครับยอมรับเลยสุดท้ายซีก็เดินหน้าง้อเจนเเละเพือความสบายใจของเจนเขาบอกกับผมว่าเราสนิทกันน้อยลงดีไหมแบบเป็นเพือนเชยๆตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเลยครับชาไปกมดเราคิดว่าเราเป็นเพือนเขาจริงๆเราอยู่กับเขาตลอดตอนนี้
ห่างกันมากขึ้นครับ จากที่คุยกันสนุกด้วยกันมันเหมือนคนไม่รู้จักกัน ผมได้เครียกับเขาหลายรอบผมบอกเหนือยมากกับเรื่งนนี้มันนานจนเป็นปีละครับเราเขาใจซีนะครับว่าเขาคงชอบเจนมากสุดท้ายเราก็ยอมครับออกมาจากสถานะเพือนสนิทเป็นคนรู้จักหรือคนเคยสนิทกันมันเจ็บครับมันเหงามากผมไปไหนมาไหนกับเขาตลอดพอไม่มี้ขาผมเหงามากๆนั่งคิดไปว่าเราอยู่ด้วยกันมา3ปีแล้วผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ ผมเป็นคนสนุกครับร่าเริงพอเจอแบบนนี้ผมรู้สึกตัวเองพูดน้ยเข้าสังคมน้อยลง ช่วงสุดท้ายผมบอกกีบเขาว่ารู้ใช่ไหมถ้าเขาไปเราสองคนจะคุยกันน้อยลงสนิทกันน้อยลง เขาบอกว่าเขาเลือกแล้วเราไม่เคยห้ามให่เขามีแฟนนะครับตลอดเวลาคือเขาก้มีคนคุยบ้างแต่เรายอมรับเจนไม่ไหวเขาเป็นดพือนเรามาก่อนแถมต้องเจอกันตอนเรียนตลอดน่อยสุดครับตอนนี้ผมย้ายห้องให้ห่างจากพวกเขาละครับไม่อยากทรมานตัวเองทั้งที่ผมอยู่ตรงนนี้มาก่อนผมต้องเป็นคนที่เดิออกมาเพราะอยากให้เชาสบายใจครับเวลาเห็นเขายิ่มละเรากลับโอเคเราไม่ชอบเห็นเขาร้องไห้ครับ น