คือเราเป็นคนที่สนิทกับแม่มากๆ มีอะไรก็เล่าให้ฟังทุกอย่าง พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เรายังเด็กๆ แต่เราก็ไม่ได้รู้สึกว่าขาดใครไปเลยเพราะพ่อกับแม่ก็คอยดูแลเราตลอดถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน. จนแม่มีแฟนใหม่ซึ่งเค้าเด็กกว่าแม่เรามาก แล้วเราก็รับไม่ได้. เรากลัวว่าเค้าจะมาหลอกแม่เรา. กลัวมาเค้าจะมาแย่งความรักจากแม่ไป. เพราะเวลาที่เค้ามาบ้านพร้อมกับแม่เเม่ก็ไม่สนใจเราเลย เราพยายามหาเรื่องมาคุยแต่เค้าก็ไม่สนใจบางทีเราก็น้อยใจ ที่นานๆจะเจอแม่แต่กลับไม่ได้คุยกันเลย. ส่วนเวลาที่เค้าไม่ได้อยู่กับแฟนใหม่เค้าก็คุยโทรศัพท์ตลอดเวลา ทั้งที่เราก็อยู่ด้วยแต่เรากลับไม่ได้คุยกับแม่เลย บางคนอาจจะคิดว่ามันคือความสุขของแม่ให้เค้ามีความสุขบ้าง. ตอนแรกเราก็เฉยๆ.ก็ไม่ใช่ว่าจะรับไม่ได้แต่มันนานๆเข้า เเม่ก็เริ่มไม่มีเวลาให้เราเลยแม่เคยบอกกับเราว่าจะกลับมาหาแต่เเฟนใหม่เค้าไม่ให้มาแม่ก็เลยไม่มาแล้วเราไปรู้เองเราก็เเอบน้อยใจที่เค้าไม่มาแล้วเชื่อแฟนใหม่เค้า เราก็เคยคุยเรื่องนี้กับแม่หลายรอบแล้วว่าจะมีเราใหม่ว่าเเต่ขอเวลาให้เราบ้าง. มันก็ดีไปแค่พักเดียว เราควรทำยังไงต่อดีในเมื่อเราก็เปิดใจคุยกับแม่ไปแล้วแต่ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย. เรากูรู้ว่าเเม่รักเราทำทุกอย่างเพื่อเรา. เเต่เราก็อยากแม่แม่มาสนใจเราเหมือนเดิม. มีเวลาให้เราบ้างแค่นั้นเอง. แล้วเราเป็นคนคิดมากอยู่แล้วทุกเรื่องคือเราเก็บมาคิดหมดบางทีก็ปวดหัวจนต้องเข้าโรงพยาบาล
แม่มีแฟนใหม่ แล้วรับไม่ได้