สวัสดีค่ะ
รบกวนผู้อ่านเปิดใจกว้างๆ (ด้วยความรัก) ก่อนอ่าน และ Comment นะคะ ^^
ต้องเกริ่นก่อนว่า.. เราเป็นคนกรุงเทพฯ เรามาบ้านแฟนที่จังหวัดหนึ่งในภาคอีสานก็เป็นปีแล้ว แต่ยังไม่ชินกับไลฟ์สไตล์และการใช้ชีวิตของคนที่นี่เลย ประเด็นคือบ้านแฟนเป็นร้านขายของชำ จึงเป็นจุดศูนย์รวมปาร์ตี้ทุกวันตอนเย็น ขายของ ดื่มสังสรรค์ทุกวัน ทำให้มีจานเยอะมากก ดื่มเยอะ แก้วเยอะ ฝาเบียร์ ขยะ และดึกทุกวัน โจทย์คือ แม่แฟน ค่ะ นางชอบใช้เรา ไม่ว่าจะขายของ ดูหลาน 5 ขวบ (ซึ่งเปิดโทรศัพท์ฟังอะไรไม่รู้น่ารำคาญมากเปิดเสียงดังสุด และมายืนใกล้ๆหู ยืนไม่นิ่งเกาะแกะ พิงเราบ้าง ให้เราดูยูทูปที่เขาสนใจบ้าง นาทีละ 6-7 ครั้งได้ เราก็ “ค้าบบ” รับรู้ไป สงสารก็สงสาร เด็กน้อ) เสียงยูทูปน้องที่ดังสุด + เสียงน้องที่เชียร์สนุกสนานกับคลิป และ + เสียงแม่แฟนใช้ ดังสลับไปมา คือเราพยายามวางตัวให้งาม ช่วยแบ่งเบาภาระ เป็นแขกและว่าที่ลูกสะใภ้ที่ดี แต่หนักเข้าก็มีความคิดว่า “เฮ้ย..มันใช่ไหม? ที่เราต้องทำทุกอย่างคนเดียวราวกับแม่บ้าน?” พ่อน้องก็ไปเที่ยวนอกบ้านอย่างสบายใจ (-_-) คือเราก็รักครอบครัวแฟนนะ ใช้เราได้ แต่พองามได้ไหม นี่ก็เกินไป บางทียังทำอย่างหนึ่งไม่เสร็จ ต้องเงยหน้ามาฟังอีกอย่างเพิ่ม (ด้วยใบหน้าเหน็ดเหนื่อย) แต่ก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง แฟนก็สงสารเรา แต่ไม่รู้จะพูดกับแม่ตัวเองยังไง น้องเองก็ติดเราน่าดู ร้องตามมานอนด้วยทุกคืน และการที่น้องนอนด้วยแปลว่า ทุกเช้าเราต้องคอยปลุก และแต่งตัวน้องไปโรงเรียน! เข้าทางแม่แฟนเลย “ไปนอนกับพี่ไหม เดี๋ยวย่าเอาหม่ำๆให้” เวลาผ่านไปตี1-ตี2 น้องก็ยังไม่นอนจ้าา เล่นโทรศัพท์ บอกไม่ฟัง และน้องต้องเปิดไฟนอนด้วยนะไม่งั้นงอแง 5 ขวบยังคงใส่แพมเพิสและดื่มนมจากขวดนม ยากกกก ไม่มีวินัยเลยเกิดมาไม่เคยเจอ >_<
หลังๆชักจะเยอะไปแล้ว เราเลยเลือกเบี่ยงเบนขอตัวไปทำรายงานต่อ ทำงานค้างไว้ งานด่วน บลาๆๆ คือกลายเป็นว่าเราต้องปกปิดความชอบปาร์ตี้/ความร่าเริงของตัวเองเพื่อปกป้องตัวเองไม่ให้โดนเอาเปรียบ ทุกวันนี้เลยชอบอยู่ในห้องมากกว่า แต่!! น้องก็จะเคาะประตูรัวๆ แม่แฟนก็มาช่วยเคาะบ้าง เคาะพลางเรียกชื่อเรา บางทีต้องแกล้งนุ่งผ้าเช็ดตัวแล้วบอกว่า “พี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ^_^” เขาก็มาวนเวียนหน้าห้องน้ำ พูดกับเราตอนเราอาบน้ำ (มีความรำคาญ)
เรามองว่าการที่เราเป็นเด็กกว่าแล้วเราทำตามที่ผู้ใหญ่ใช้ก็จะแลดูน่ารัก น่าเอ็นดู คือแม่ใช้เราได้นะ ให้ดูแลน้องได้ แต่ควรเว้นช่องว่างหรือเกรงใจเราบ้าง ไม่ใช่จ้องจะหนีไปบ้านเพื่อน และทิ้งภาระทุกอย่างให้เรา Y^Y
อย่างน้องเลิกเรียน 15:00 น. ใช่มะ เวลา 14:50 น. แม่ตะโกนเรียกเราแล้วจ้าา นางบอก “ฝากดูน้องด้วยนะ เดี๋ยวแม่มาไม่นานหรอก” แต่ก็มาทุ่ม-2 ทุ่มทุกวัน
ล่าสุดนี้ น้องอยากได้ลูกหมา พ่อน้องซื้อให้ค่าาา ซื้อมา 2 ตัวด้วย เห่อได้ 2 วัน ใครซวยล่ะทีนี้ แม่แฟนบอก “หมายังไม่ได้กินข้าวเลยลูกก ^^” สงสัยจะเป็นเราที่ต้องให้สินะ -_-“
คำถามคือ...
1. เราคิดมากไปไหม?
2. เราถือว่าเป็นคนไม่ชอบเข้าสังคมรึป่าว?
3. มีวิธีไหนที่จะให้เราอยู่กับครอบครัวแฟนได้อย่างมีความสุขทุกฝ่ายไหมคะ?
ขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าค่ะ
XOXO
[ขอระบาย] แม่แฟนชอบใช้ ทำยังไงดีคะ?
รบกวนผู้อ่านเปิดใจกว้างๆ (ด้วยความรัก) ก่อนอ่าน และ Comment นะคะ ^^
ต้องเกริ่นก่อนว่า.. เราเป็นคนกรุงเทพฯ เรามาบ้านแฟนที่จังหวัดหนึ่งในภาคอีสานก็เป็นปีแล้ว แต่ยังไม่ชินกับไลฟ์สไตล์และการใช้ชีวิตของคนที่นี่เลย ประเด็นคือบ้านแฟนเป็นร้านขายของชำ จึงเป็นจุดศูนย์รวมปาร์ตี้ทุกวันตอนเย็น ขายของ ดื่มสังสรรค์ทุกวัน ทำให้มีจานเยอะมากก ดื่มเยอะ แก้วเยอะ ฝาเบียร์ ขยะ และดึกทุกวัน โจทย์คือ แม่แฟน ค่ะ นางชอบใช้เรา ไม่ว่าจะขายของ ดูหลาน 5 ขวบ (ซึ่งเปิดโทรศัพท์ฟังอะไรไม่รู้น่ารำคาญมากเปิดเสียงดังสุด และมายืนใกล้ๆหู ยืนไม่นิ่งเกาะแกะ พิงเราบ้าง ให้เราดูยูทูปที่เขาสนใจบ้าง นาทีละ 6-7 ครั้งได้ เราก็ “ค้าบบ” รับรู้ไป สงสารก็สงสาร เด็กน้อ) เสียงยูทูปน้องที่ดังสุด + เสียงน้องที่เชียร์สนุกสนานกับคลิป และ + เสียงแม่แฟนใช้ ดังสลับไปมา คือเราพยายามวางตัวให้งาม ช่วยแบ่งเบาภาระ เป็นแขกและว่าที่ลูกสะใภ้ที่ดี แต่หนักเข้าก็มีความคิดว่า “เฮ้ย..มันใช่ไหม? ที่เราต้องทำทุกอย่างคนเดียวราวกับแม่บ้าน?” พ่อน้องก็ไปเที่ยวนอกบ้านอย่างสบายใจ (-_-) คือเราก็รักครอบครัวแฟนนะ ใช้เราได้ แต่พองามได้ไหม นี่ก็เกินไป บางทียังทำอย่างหนึ่งไม่เสร็จ ต้องเงยหน้ามาฟังอีกอย่างเพิ่ม (ด้วยใบหน้าเหน็ดเหนื่อย) แต่ก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง แฟนก็สงสารเรา แต่ไม่รู้จะพูดกับแม่ตัวเองยังไง น้องเองก็ติดเราน่าดู ร้องตามมานอนด้วยทุกคืน และการที่น้องนอนด้วยแปลว่า ทุกเช้าเราต้องคอยปลุก และแต่งตัวน้องไปโรงเรียน! เข้าทางแม่แฟนเลย “ไปนอนกับพี่ไหม เดี๋ยวย่าเอาหม่ำๆให้” เวลาผ่านไปตี1-ตี2 น้องก็ยังไม่นอนจ้าา เล่นโทรศัพท์ บอกไม่ฟัง และน้องต้องเปิดไฟนอนด้วยนะไม่งั้นงอแง 5 ขวบยังคงใส่แพมเพิสและดื่มนมจากขวดนม ยากกกก ไม่มีวินัยเลยเกิดมาไม่เคยเจอ >_<
หลังๆชักจะเยอะไปแล้ว เราเลยเลือกเบี่ยงเบนขอตัวไปทำรายงานต่อ ทำงานค้างไว้ งานด่วน บลาๆๆ คือกลายเป็นว่าเราต้องปกปิดความชอบปาร์ตี้/ความร่าเริงของตัวเองเพื่อปกป้องตัวเองไม่ให้โดนเอาเปรียบ ทุกวันนี้เลยชอบอยู่ในห้องมากกว่า แต่!! น้องก็จะเคาะประตูรัวๆ แม่แฟนก็มาช่วยเคาะบ้าง เคาะพลางเรียกชื่อเรา บางทีต้องแกล้งนุ่งผ้าเช็ดตัวแล้วบอกว่า “พี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ^_^” เขาก็มาวนเวียนหน้าห้องน้ำ พูดกับเราตอนเราอาบน้ำ (มีความรำคาญ)
เรามองว่าการที่เราเป็นเด็กกว่าแล้วเราทำตามที่ผู้ใหญ่ใช้ก็จะแลดูน่ารัก น่าเอ็นดู คือแม่ใช้เราได้นะ ให้ดูแลน้องได้ แต่ควรเว้นช่องว่างหรือเกรงใจเราบ้าง ไม่ใช่จ้องจะหนีไปบ้านเพื่อน และทิ้งภาระทุกอย่างให้เรา Y^Y
อย่างน้องเลิกเรียน 15:00 น. ใช่มะ เวลา 14:50 น. แม่ตะโกนเรียกเราแล้วจ้าา นางบอก “ฝากดูน้องด้วยนะ เดี๋ยวแม่มาไม่นานหรอก” แต่ก็มาทุ่ม-2 ทุ่มทุกวัน
ล่าสุดนี้ น้องอยากได้ลูกหมา พ่อน้องซื้อให้ค่าาา ซื้อมา 2 ตัวด้วย เห่อได้ 2 วัน ใครซวยล่ะทีนี้ แม่แฟนบอก “หมายังไม่ได้กินข้าวเลยลูกก ^^” สงสัยจะเป็นเราที่ต้องให้สินะ -_-“
คำถามคือ...
1. เราคิดมากไปไหม?
2. เราถือว่าเป็นคนไม่ชอบเข้าสังคมรึป่าว?
3. มีวิธีไหนที่จะให้เราอยู่กับครอบครัวแฟนได้อย่างมีความสุขทุกฝ่ายไหมคะ?
ขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าค่ะ
XOXO