ก่อนหน้านี้เราอยู่หอเอง ทำเองทุกอย่างตั้งแต่ ม.1 ทุกอย่างจริงๆ แม้กระทั่งเดินทางกลับบ้าน หรือเดินทางมายุหอ เดินทางเองคนเดียวตลอด ไม่เคยมีใครสอนอะไรเลย แต่ไม่เห็นว่าตอนนั้นพ่อแม่จะห่วง ไม่เคยโทรหา ไม่ค่อยได้กลับบ้านด้วย เราคิดเองทำเองตลอด ไม่เคยอึดอัด แต่พอเรียนจบแล้ว กลับบ้านมายุ ตจว. เพราะเขาแก่มากแล้ว ให้มาช่วยงาน เราเองก็ขายออนไลน์ไปด้วย เลยซื้อรถยนต์มาเพื่อความสะดวกในการเดินทาง แต่ทางบ้านกลับห่วงเรา ไม่ให้เราขับไปไหนมาไหนข้ามจังหวัด ไปเกิน 1 ชม.ก็โดนด่าแล้ว แต่ก็โดนมาหลายครั้ง จนเราหงุดหงิด เรามีธุระไป กทม.ก็จะให้เราเดินทางโดยรถตู้ (ที่ไม่มีดอกยางเหลือแล้ว แข็งมาก) อันตรายกว่าไหม ไม่ให้เอารถไปเอง เคยนั่งรถตู้ไปเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ยางแตก ดีที่ไม่ตายอ่ะ เขาขับอย่างเดียวไม่เคยบำรุงรักษา อยากเข้าห้องน้ำก็ไม่สามารถทำได้ ต้องนั่งเบียดกับคนอื่น สัมภาระก็ต้องวางบนตัก ไม่มีที่วางข้างหลังเหมือนแต่ก่อน แกไม่เข้าใจว่านั่งรถตู้มันลำบากขนาดไหน เหนื่อยขนาดไหน เพราะแกไม่เคยนั่ง แกบอกว่าแค่นั่งรถไปเหนื่อยจะทำไรกิน(รถตู้น่ะ ไม่ใช่รถทัวร์ VIPถึงไม่เหนื่อย) เราเองเคยนั่งรถทัวร์คนเดียวแบบ vip 10-12 ชม. ยังไม่รู้สึกว่าเหนื่อยเท่านั่งรถตู้เพียงแค่ 4-6 ชม.เลย ขนาดบอกกับแม่ว่ารถตู้ที่เคยนั่งไปยางแตก แกก็ยังคิดว่าปลอดภัยกว่าขับเอง ทั้งๆที่แกไม่เคยนั่งรถที่เราขับเองเลย ชวนก็ไม่เคยไป ทำไมแกถึงว่าเราขับอ่อนยุ ทั้งๆที่เราคิดว่าเราสามารถไปไหนได้หมดทั้งประเทศได้แล้ว ตั้งแต่ขี่รถ หรือเดินทางโดยเราเองควบคุม ตั้งแต่ ม.1 ไม่เคยเดิดอุบัติเหตุแม้แต่ครั้งเดียวเลยนะคะ วันหัดก็เป็นเลย ไม่เคยชนเหมือนคนอื่น คนไม่เต็ม รถจะรอให้คนเต็ม ออกเกินเวลาตลอด ใครทราบไหมคะทำไมยิ่งโต แม่ยิ่งห่วง เพราะอะไรคะ ตอนเด็กเห็นปล่อยมาตลอด มาห่วงเฉพาะตอนขับรถ ทั้งๆที่เขาไม่เคยนั่งรถที่เราขับ หรือเห็นเราขับ แม้แต่ครั้งเดียว เราว่าเราเองขับดีกว่าคนบางคนๆอีก ที่ขับเบรคๆตลอดทาง ทั้งๆที่ข้างหน้าก็โล่ง ข้างหลังจะชนตูดเอาได้นะนั่น (อย่างนี้สมควรเรียกขับไม่เป็นทั้งที่ขับมานาน) แต่เราเองสังเกตคนขับดีๆมานานว่ายังไง เราจึงมั่นใจว่าเราขับได้ไม่เป็นภาระสังคม แน่นอน แต่ทำไมแม่กลับไม่ให้ไปคะ อธิบายไปก็ไม่เข้าใจ ชวนทะเลาะจนเราปวดหัวเลยค่ะ ต้องขับนานเท่ารัย เขาถึงจะปล่อยให้ขับไปกรุงเทพโดยลำพังเอง ตัวพ่อขับรถไม่เป็นค่ะ พ่อขับเป็นแต่เกียร์ธรรมดา ขับกรุงเทพไม่ได้เลย เขาไม่กล้าเพราะไม่เคย ใครเป็นพ่อแม่มาช่วยบอกความรู้สึกทีค่ะ สับสนมาก เป็นเด็กไม่กลับห่วง เพิ่งมาห่วงจนโตป่านนี้ จะไปไหนทำอะไรต้องยุในโอวาทเหมือนเด็กๆทั้งๆที่ออกจากโอวาท ยุหอคนเดียวมาตั้งแต่ ม.1 จนเรียนจบ จริงๆก็อยากหนีไปกรุงเทพเหมือนเดิม เบื่อ แต่สงสารคนแก่ เราสามารถหางานในกรุงเทพได้ด้วยซ้ำ แต่ยังไม่ได้หา ก็กลับมาก่อน งานที่บ้านเงินเยอะกว่า รถไม่ติด แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมให้เอารถขึ้นกรุงเทพคนเดียว ชวนก็ไม่ไป มันเพราะอะไร???
เรียนจบแล้ว อายุก็มากแล้ว ทำไงให้พ่อแม่เลิกห่วง เลิกกำหนดชีวิตเราเสียที