เป็นคนขี้น้อยใจ อยากแก้มากเลยค่ะ

คือเราไม่ค่อยได้อยู่กับพ่อแม่มาตั้งเเต่เด็กเเล้วเหมือนเราจะได้อะไรๆมากมายตอนเด็กๆอ่ะค่ะ แต่ตอนนี้เหมือนพ่อแม่ไปหาพี่เรามากกว่า คือพี่เราอยู่กรุงเทพเราอยู่ต่างจังหวัดอ่ะค่ะ เหมือนพี่เราจะเก่งกว่า แล้วอันที่จริงเราชอบสายกิจกรรมแบบร้องเพลง-เต้นมาตั้งเเต่เด็กๆเเล้ว แต่พอพี่เราไปทางการเรียนเราก็เหมือนโดนขีดเส้นทางไว้ว่าต้องไปตาม แล้วพอเราไม่ดีตรงไหนก็เอาเราไปเปรียบเทียบกับพี่เราว่าทำไมไม่เก่งเหมือนพี่   เสื้อผ้าที่เรามีก็ซื้อเองตัวละ100 เสื้อใช้วนไป3-4ตัว แต่พอปิดเทอมเราก้ไปกรุงเทพ แล้วเหมือนฝั่งลูกพี่ลูกน้องก็อยู่นู่นด้วยค่ะ พอจะไปห้างเราใส่รองเท้าเเตะลูกพี่ลูกน้องก้บอกว่าทำไมบ้านนอกจัง พี่เราใส่พละเกือบหมื่นที่เเม่ซื้อให้  เสื้อกับกางเกงก็ซื้อให้ทีละ7-8ตัว แล้วยังมาบอกว่าของเราต้องแฟชั่นๆเลยซื้ัอยาก สุตท้ายก็ไม่ซื้อ วันเเม่ก็ไปแต่กับพี่เรา เราก็อยู่ต่างจังหวัดเหมือนเดิม เเม่-พ่อพาพี่เราไปกินชาบูนู่นนี่ เเม้เเต่ร้านเรายังไม่เคยก้าวขาเข้าไป แถมยังส่งภาพมา  แม้แต่โทรศัพท์เราก้ต้องยังเก็บเงินซื้อเอง คือตอนนั้นอยู่ประถมค่ะ สมมติพาเราไปที่ไหน ก็บอกว่าถ้าพี่เรามาน่าจะสนุกกว่านี้ วันเกิดเราก็จำอะไรไม่ได้ ของที่ซื้อมาตั้งเป็นลังเราก้อุตส่าห์ดีใจว่าของเราแต่ที่จริงของพี่เรา เเล้วถ้าพี่เราเลือกอะไรที่แพงเเล้ว เราก็ต้องเอาอันที่ถูกกว่าที่พ่อแม่บังคับ เก็บกดมานานเเล้วค่ะ เคยมีรอบนึงเราคือพี่เราไปฟ้องแม่ว่าไม่ไหวกับเรา ทั้งๆที่ตอนที่พี่เราเคยว่าอะไรเราเราก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้น แต่พอเราเเค่ใส่อารมณ์บ้างก็ไปบอกพ่อแม่ เราเลยบอกความในใจที่เก็บกดมานานให้ฟังแต่พ่อเราทำเหมือนหงุดหงิดว่าไปร้องไห้ไกลๆ แม่เราก็โอดครวญ ไม่มีใครอยากฟังเราเลย เราก็ไม่อยากพูดหรือทำให้พ่อแม่ไม่สบายใจหรอกค่ะ  เราควรเปลี่ยนเเนวคิดหรือยังไงดีคะ