ผมควรทำไงต่อดีครับ

เรื่องมันเกิดขึ้นมาหลายวันเเล้วครับ พอดีผมแอบชอบพี่คนนึง  เขาเป็นพี่ที่สนิทกันนี่เเหละครับ เขาเข้ามาในช่วงที่ชีวิตผมรู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนมาเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้ผมก็ว่าได้ ตอนนั้นผมก็รู้สึกกับเขาเป็นพี่คนนึงนะครับ เเต่พอเวลาผ่านไปเราเริ่มสนิทกันมากขึ้นหลายๆ เรื่องมันเริ่มทำให้ผมรู้สึกมากขึ้น เเต่สำหรับพี่เขาผมก็คงเป็นเเค่น้อง พอผมเริ่มรู้ตัวเองว่าผมเริ่มรู้สึกกับพี่เขาผมก็ถอยออกมาบ้างเริ่มห่างๆ เเต่ก็ไม่ได้มากหรอกครับ เพราะเวลาได้อยู่ไกล้ๆกับเขาผมก็รู้สึกอบอุ่นเเละดีมาก ผมก็ไม่ชอบตัวเองเลยมันเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเลย เพราะเราเริ่มคิดเกินเลยไปมากเเล้ว เหมือนเวลาที่พี่เขาไปไหนหรือไปต่างจังหวัดไกลๆ ใจผมนี่โครตหดหู่เลย ยิ่งเวลาเเก่ไปไกล้ชิดกับคนอื่นๆ ผมก็ยิ่งเศร้าไปใหญ่ ทั้งที่รู้ว่าเราก็ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวพี่เขา เรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้เเหละครับ สลับกันไปมาดีบ้างเศร้าบ้าง ตอนนี้เวลาผ่านเลยมาเกือบปีกับการแอบชอบพี่เขา จนล่าสุดมานี้พี่เขาพึ่งมาชวนผมไปเที่ยวด้วยกัน ตอนนั้นผมรู้สึกดีมากเลยครับ เเต่อีกใจก็กลัวว่ามันจะได้ไปด้วยกันจริงไม่  ผ่านมา2-3วันพี่ เขาชวนผมไปดื่ม วั้นนั้นผมมีเรื่องไม่สบายใจหลายๆอย่างมากครับ เรื่องพี่เขานี้เเหละเพราะผมเคยปรึกษากับเพื่อนคนนึงว่าผมควรทำไงต่อดี เพราะผมเริ่มคิดเกินเลย เเละบางครั้งผมก็รู้สึกว่าพี่เขาดีกับผมมากเหมือนกัน จนผมก็เริ่มสับสนเเละคิดเข้าข้างตัวเอง เเต่ก็รู้อีกอย่างนึงว่าพี่เขาก็มีคนที่เขาเเอบชอบอยู่เเล้วเหมือนกัน ผมก็จะเป็นผู้ฟังที่ดีมาตลอดเวลาพี่เขาพูดถึงคนที่เขาชอบ มาเข้าเรื่องที่ไปเที่ยวร้านเหล้ากันต่อนะครับ วันนั้นเราไปเที่ยวด้วยกัน 2 คนพี่เขาเบื่อๆเลยมาชวนผม ไอ่เรานี้ก็เสนอร้านเเหละก็พาพี่เขาไปก็สั่งอาหารดื่มกันปกติ เเต่ก้ไม่ได้เมานะครับยังประคองสติใด้ วันนั้นก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ดื่มเสร็จเเละก็กลับปกติ ระหว่างทางพี่เขาก็ชวนคุยเเก่ก็เหล่าเรื่องจนมันมาพีคที่ว่า "พี่เขาบอกว่าพี่ดีกับหลายๆ คนเเต่พี่ดีกับเเก่ไม่เท่ากับคนอื่นเลย" หลายๆคนของพี่เขาก็น่าจะเป็นคนที่พี่เขาชอบนั้นเเหละครับ ซึ่งมันยังไม่ใช่ผม วันนั้นผมก็เริ่มรู้สึกเหมือนอกหักนิดๆนะ เเต่ก็ยังไม่คิดไรมากก็คิดว่าเราดีกับพี่เขาไปปกติ เเต่สุดท้ายเรื่องที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นมันก็เกิดครับ อีกวันนึงพี่เขาชวนไปเที่ยวอีกวันนี้เหมือนเก็บอารมณ์มาร้อยเเปดพันเก้า ดื่มเต็มที่มาก จนเริ่มรู้สึกได้ว่าเริ่มมึนๆ เเล้วสติเริ่มหาย เรื่องที่ร้านทุกอย่างยังสงบดีกลับจนกระทั่งกลับมาที่ห้อง พี่เขาก็ขึ้นมานั่งดื่มต่อที่ห้องผม เราก็คุยกันไปเรื่อยๆ จนมันถึงความรู้สึกนึงที่ผมอยากรู้ว่าพี่เขาคิดกับผมไงเเน่ นาทีนั้นผมเหมือนคนบ้าเลยก็บอกพี่เขาไปเลยครับ ว่าผมรู้สึกกับพี่ พี่เขาก็นิ่งไปสักพักทุกอย่างในห้องนิ่งสงบเหมือนโลกหยุดหมุนเลยครับ พี่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร เเล้วเขาก้ไปนอนฟุมที่เตียง ผมก็ลงไปนอนกอดทับเเล้วก็บอกทุกอย่างที่ผมเก็บมาเป็นปีๆ ตอนนั้นก็เริ่มรู้สึกรับรู้ได้ว่าพี่เขาไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ด้วย เริ่มเฉยชาเเละผลักผมออกมานาทีนั้นผมเสียใจมาก คิดอยู่ในหัวว่าผมทำอะไรลงไป พังหมดเเล้ว ผมได้เเค่เดินเข้าไปกอดเขา เเบบคนที่เเพ้สุดๆ ทริปที่เรานัดไปเที่ยวไว้ก็คงล่มเเน่ๆ เเละพี่ก็เดินออกไปจากห้องผม ตั้งเเต่วันนั้นจนถึงวันนี้เราก็เริ่มกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกันเลย เรื่องก็ประมารนี้เเหละครับ ขอบคุณนะครับถ้าอ่านมาถึงตรงนี้  ต่อจากนี้ผมควรทำไงต่อดีครับ ผมยังอยากให้เขามองผมเป็นน้องคนนึง เเต่ผมก็รู้นะครับว่ามันผิดที่ผมไม่ห้ามใจตัวเอง ทุกวันนี้ก็มานั่งฟังเพลงเดิมๆ วนไปเรื่อยๆเลย ครับ ต้องมาทำงานเเบบปกติทั้งที่ในใจมันเศร้าเหลือเกิน