บันทึก

กระทู้สนทนา

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้บันทึกความจำ

ปี 1

ชีวิตหอใน ห้อง 211 เตียงA
ผม S , A.H. , K อยู่ด้วยกัน 4 คนแต่ละคนมาจากต่างจังหวัด แต่ S,K มาจาก รร เดียวกัน

A.H : อ่านไรอะ
B.R : วันพี้ซหนะ ช่วงนี้ตามอ่านย้อนหลังตั้งแต่ตอนแรกเลย
A.H : อ้อ ของโอดะ เราก็ตามอ่านเหมือนกันสนุกดีนะ
B.R. : ใช่ๆ กำลังตามอ่านเลยสนุกมาก

..

A.H : นมเปรี้ยว B เหรอ
B.R. : ใช่ๆ ซื้อจากสหกรณ์มาตะกี้
A.H : นมเปรี้ยวกินแล้วต้องรีบกินให้หมดนะ อย่าทิ้งไว้นาน เดี๋ยวจะท้องเสีย
B.R. : อ้อคับ ขอบใจมาก

..

A.H : อ่านหนังสืออยู่เหรอ
B.R : ใช่ๆ พอดีได้นิยายจีนมาใหม่ ไปยืมหอกลางมาหลายเรื่องเลย
A.H : ลุกมานอนอ่านดีๆดิ อย่านอนตะแคงอ่านแบบนั้นนะ เดี๋ยวเสียสายตานะ
A.H : เปิดไฟให้สว่างๆนะอ่านตอนแสงน้อยๆมันไม่ดี

ผมตอนอาบน้ำชอบอาบตอนใกล้ๆนอนและมักจะเอาโทรศัพท์เข้าไปด้วยเพื่อเปิดเพลง บางทีก็ร้องบ้าง

หลายๆครั้ง A.H เข้ามาอาบทีหลัง และอาบห้องไม่ห่างกันมากผมเคยได้ยินเขาร้องเพลงเพลงนึงบ่อยๆ เบาๆ ผมมารู้ทีหลังว่าเพลงที่เขาร้องคือเพลง อย่า อยู่ อย่าง อยาก

วันสุดท้ายของการอยู่หอปี 1 และต้องย้ายออกจากหอผมไปทริปวิชานึงนอกสถานที่

ตอนต้องย้ายหอไปหอใหม่ จริงๆแล้วสามารถชวนเพื่อนหรือเมทเดิมไปอยู่ด้วยกันได้ ผมไม่กล้าชวนเขาไปอยู่ด้วยกัน ทั้งๆที่ผมรู้ว่าเขาไม่ได้มีคำชวนให้ไปอยู่กับใคร ผมสามารถชวนเขาไปอยู่ด้วยกันได้ แต่..ผมไม่ได้ทำมัน

ตอนไปทริป
B.R ๆ แป็บนึง A.H ฝากของมาให้หนะ พร้อมยื่นม้วนกระดาษเล็กๆชิ้นนึงขนาดเหรียญบาท ปิดผนึกด้วยกาว มัดรวบด้วยเชือก

B.H : อะไรเหรอ S ผมดู และพร้อมกับเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ

S. : ไม่รู้เหมือนกันนะ A.H มันบอกว่าฝากมาให้ B.R หนะ
B.R : อ๋อ ขอบใจมากนะ ละ S กับ K ได้ไรอะ
S. : เราไม่ได้นะ
B.R : อ้อ ขอบใจมากนะ

S ไม่ได้ K ผมรู้ว่าคงไม่ได้แน่ๆพราะ K กับ A.H. ไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่

จบทริปวันนั้น ผมได้มานั่งแกะม้วนกระดาษออก พบว่ามันเป็นกระดาษสีน้ำตาลกว้างประมาณครึ่งเซ็นต์ยาวประมาณครึ่งเมตร ข้างในได้เขียนตัวหนังสือเอาไว้ เขียนแบบกลับหัว และกลับด้านเอาไว้ จะต้องไปยืนหน้ากระจก แล้วกางออก ถึงจะอ่านข้อความในนั้นได้ว่าเขียนว่าอะไร

ตั้งแต่ได้ม้วนกระดาษจดหมายมา จนถึงได้อ่านข้อความข้างใน ทำให้ผมได้รู้ตัวว่าผมพลาดสิ่งหนึ่งที่สำคัญที่ทำให้ผมเสียใจ และรู้สึกอยากย้อนเวลาไปแก้ไขมัน
- ของที่เขาให้ผมคนเดียวเท่านั้น รูมเมทอีก 2 คนไม่ได้
- ความตั้งใจของเขาในการทำจดหมายที่ไม่เหมือนใครที่มั่นใจได้ว่าจะไม่มีใครได้อ่านมันนอกจากผม
- ความตั้งใจในการเขียนมันออกมา เขียนตัวหนังสือ กลับหัว และสลับด้าน ซับซ้อน 2 ชั้น!
- เนื้อหาในจดหมาย.

ตอนที่ต้องแยกกันผมไม่ได้ไปเจอเขา ไม่ได้คุยกัน ไม่ได้แม้กระทั่งบอกลา ขนาดเขายังฝากจดหมายหมา เขารู้ว่าผมต้องมาทริป และเมทเรียนวิชาเดียวกับผม เขารู้เรื่องผมหลายอย่าง ในขณะที่ผมไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับเขาเลย ผมใจร้ายมากจริงๆ

ตลอดเวลาได้มานั่งคิด หลายๆเรื่องราวที่ดี ที่ได้อยู่ร่วมห้องด้วยกัน ช่วยเหลือกัน ตลอดระยะเวลา 1 ปีคิดถึงวันนั้นจริงๆ

ผมเป็นคนปากแข็ง ไม่กล้าแสดงออก ไม่กล้าเข้าหา ไม่กล้าชวนคุย ไม่กล้า........ฯลฯ ความต้องการของใจหลายๆอย่างถูกพับไว้และทำได้เพียงเเค่ยิ้มให้.

เพราะความไม่กล้าต่างๆในตอนนั้น ในตอนที่เราต้องแยกกันผมไม่มีช่องทางใดๆในรติดต่อเขาเลย นอกจากเบอร์โทรศัพท์ที่เขาได้เคยขอเบอร์เขาไว้ และผมได้ทำโทรศัพท์เครื่องหาย!!

ถ้าผมตอนนี้ได้ย้อนไปในวันนั้น ผมจะต้องกล้ามากขึ้น ไม่รู้ว่าจุดจบเรื่องราวจะเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยมิตรภาพเราจะต้องดีกว่าตอนนี้มาก.

ทุกวันนี้เรื่องราวA.H.หลายๆเรื่องผมยังจำได้เสมอไม่เคยลืม เสียใจตลอดที่คิดถึงเรื่องเหล่านั้น ทำไมเราไม่กล้าที่จะเเสดงออกอะไรตามใจตัวเอง ตอนนี้ไม่มีช่องทางใดๆเลยที่จะได้เจอกันอีก อยู่คนละซีกของประเทศ สายงานก็ต่างกันมากคงไม่อาจได้พบกันอีก ไม่เหลืออะไรสักอย่าง นอกจากความทรงจำดีๆ

เสียใจทุกครั้งที่คิดถึง แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่มีค่าและงดงามน่าจะจำมาก.

คิดถึงเสมอนะ

บันทึกความทรงจำเล็กๆ
จาก B.R
ถึง A.H

แก้ไขข้อความเมื่อ