อ่อนใจน้องแฟน

น้องแฟนเป็นแม่บ้าน พ่อแม่เค้ามีลูกสองคนแฟนผม น้องแฟนผมมีครอบครัวแล้วทั้งคู่
คู่ผมคู่หนึ่ง คู่น้องแฟนคู่หนึ่ง น้องแฟนเป็นแม่บ้านเรื่องนี้ผมไม่สนนะเรื่องของเค้า
ทีนี้มีปัญหา พ่อของแฟนต้องไปหาหมอขากลับต้องมีคนรับกลับพวกหยอดตา
แฟนผมต้องลางานไปขับรถรับพ่อกลับครับ เพราะน้องเค้าขับรถไม่เป็น
คือบอกหลายครั้งแล้วให้หัดขัดรถก็รู้ทำไมไม่หัด ไม่เห็นเหรอว่ามีคนต้องเพิ่งคุณ(ขับเป็นแต่มอไซค์)
แฟนผมต้องเสียเวลาลางานไป มือตีนก็มี ไม่ใช่แค่เรื่องนี้น้องแฟนตอนนี้เป็นแม่บ้านอยู่บ้าน
แฟนทำงาน กทม. คนเดียวหาเลี้ยงสามปาก (มีลูกเล็กอีกคน) ไม่ใช่แค่เรื่องขับรถ
เรื่องดูแลลูกกว่าลูกจะหลับได้ก็เกือบเที่ยงคืน เด็กมันสามสี่ขวบตัวเล็กกว่าอะไรอีก
ทำไมไม่รู้จักหัดพาลูกเข้านอนแต่เช้า

พ่อแฟนก็ดีช่วยทุกอย่างนาน ๆ ทีถึงจะว่าให้ โตแล้วไม่คิดถึงหัวอกพ่อตัวเองเหรอครับ
ว่าเค้าจะคิดยังไง ไม่คิดถึงแฟนเหรอครับว่าเหนื่อยขนาดไหนทำงานคนเดียว
เรียนก็จบ ป.ตรี ไม่อยากทำเอกชนก็ทำงานข้าราชการก็ได้ ถ้าอยากจะติวสอบ
ให้ผมติวก็ยังได้ เรื่องเล็กๆน้อยๆยังไม่มีปัญญารับผิดชอบหรือแบ่งเบาภาระอะไรใคร
หน้าที่แม่ของตัวเองให้ทำให้ดีก็ยังไม่ได้

อีกอย่างที่ไม่เข้าใจก็แฟนเค้าเคยบอกให้แฟนหางานมั้ย เคยคิดมั้ยว่าตัวเองเป็นอะไรไปใครจะเลี้ยง
ทั้งลูกทั้งเมียจะปล่อยให้เป็นภาระคนอื่นเขาเหรอครับ มันเกินไปจริง ๆ อายุไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว

ใครเคยเจอคนแบบนี้บ้างครับแล้วจะเปลี่ยนเขาอย่างไร ?