เหนื่อยกะชีวิตจังคับ

รู้สึกเหนื่อยกับชีวิตมากๆ รู้สึกไม่เห็นจะมีไรที่จะสู้คนอื่นเค้าได้เลย เห็นเพื่อนๆเค้ามีความสุขกันหมด ก้มามีเเต่เรานี่เเหละน้า ทำไมไม่สุขสบายซะที อย่างว่าเเหละเนาะ คนเรามันต้นทุนชีวิตมันต่างกัน ไม่ใช่ว่าเราไม่สู้นะ ไม่ใช่ว่าผมมองว่าปัญหามันเยอะนะ คือผมก็สู้เเล้ว เเต่รู้สึกว่ามันก้ไม่ไหวอ้ะ มันมีมาเรื่อยๆ ท้อมากๆอ้ะ ทำไมต้องมารู้สึกว่าชีวิต เกิดมาอายุเเค่นี้ต้องมาเเบกรักอะไรไว้มากมายด้วย (17 ปี) พ่อกะเเม่ก้เพิ่งเเยกทางกันมาไม่นานนี้เอง เราเป็นคนวัตถุนิยมนะ เเต่เเล้วไงอ้ะ เรารู้สึกว่า ชีวิตนี้โครตจะวุ่นวาย เราเเบกรับความหวังของพ่อเเม่ไว้ เเต่ในขณะเดียวกัน พ่อเเม่ก็เป็นคนที่อุดความหวังของเค้าไว้เอง เค้าบอกว่าอยากให้ผมเป็นเเบบนั้นเเบบนี้ เค้าก็ไม่เคยที่จะให้กำลังใจผมเลยสักครั้ง บางครั้งก็ปิดกั้นโอกาศเราไปเสียดื้อๆ ทุกครั้งที่หมดไฟ ก็เป็นตัวเราที่เป็นคนฮิลตัวเราเองเสมอ ทำไมต้องมาอะไรเเบบนี้ เเม่บอกอยากให้เราเป็นที่พึ่งของเค้าในวันข้างหนา คือ ทุกวันนี้เราอยู่กับพ่ออ้ะ เราเเบกรักปัญหาของเเม่เราไว้ทุกอย่าง บางอย่างเราก็เเบกทำไมเราต้องมารับรู้อะไรเเบบนี้ พ่อเราก็ไม่เข้าใจเราอ้ะ หาว่าเราเป็นเเบบนั้นเราเป็น เเบบนี้ เราขี้เกียจ เราไม่เอาไหน เราไม่ดีเหมือนลูกคนอื่นเค้า เราทำให้เค้าเดือดร้อน เราก็น้อยใจอ้ะ การเรียนอีก เพื่อนอีก มหาลัยอีก  คือพ่อไม่เคยที่จะเข้าใจหรือจะพยายามเข้าใจอะไรในตัวเราเลย อคติกับเราโครต เราเลือกกิน เราทำกิน ก้บอกว่าเราหัวสูงอ้ะ ชอบที่จะทำเองงี้? หาว่าเราใช้เงินเกินตัวงี้ ก็ทั้งๆที่ไม่ก็ไม่ได้เวอร์อะไรขนาดนั้น ยังมาบอกอีกว่า จะไม่ให้ตังไป โรงเรียนเเล้ว คือเเบบไรวะ ผมงงงวยไปหมด เเล้ว ชีวิตอะไรกัน เรื่องอื่นพอว่าเเต่นี่ครอบครัวอ้ะ เห้อ ก็เอาซะเป็นขนาดนี้ จะให้ผมทำไง ภายนอกอาจจะดูไม่เป็นไร เเต่ในใจนี่บอกเลยล้มทั้งยืน เป็นคนที่เกิดมาเเบกรับความหวังของพ่อเเม่ เเต่พ่อเเม่ ก็ไม่ได้ช่วยให้ความหวังของเราให้สำเร็จได้เลย เรียนพิเศษยังไม่สนับสนุน เเถมยังด่าอีกต่างหาก เเละก้หวังให้เรา มีเงินเดือน 4 -5 หมื่น คือไงเเบบนี้ก็มีด้วยหรอ ขอระบายทีเหอะ ไม่รู้จะหาทางออกยังไงครับ พ่อพูดขนาดนี้เขาก็คงจะไม่ส่งเสียเเล้ว เเม่เราก็หนักตายเลยเเบบนี้ สงสารเเม่อ่ะ เเต่เราก็เหนื่อยเเล้ว ท้อเเล้ว เเม่ก็ เเก่ขึ้นไปทุกวัน จะหาทางออกไงดีครับ ขอบคุณล่วงหน้านะครับ