เบื่อกับชีวิต

คืองี้ค่ะ เราอายุ15 เราใกล้จะจบม.3แล้ว เราจะต้องไปต่อม.4กับแม่ที่ต่างจังหวัด ตอนนี้คือสิ่งที่เราอยากจะเล่าคือ แต่ก่อนเราเป็นคนติดแม่มาก จนมาตอนถึงแยกทางกับพ่อ ความสนิทเราลดลงทุกวัน ผ่านมาปีกว่าๆเรามีโอกาสได้มาอยู่กับแม่ช่วงปิดเทอมประมาณ20กว่าวันซึ่งตอนนี้แม่อยู่กับพ่อเลี้ยง เราคุยกับแม่ว่าแม่จะให้เรามาต่อที่นี่กับแม่ เราก็โอเค จนเรากลับมาที่บ้านจังหวัดที่เราเรียน เราก็เริ่มมีปัญหากับแม่เรื่องพี่ชายและเรื่องต่างๆนาๆ คือตอนที่เราอยู่กับแม่ที่นั่นประมาณ20วัน เราทะเลาะกับแม่แม่ก็พูดมาว่า จริงๆกูจะไม่เอามาเลี้ยงเลยก็ได้นะ กูมีแฟนใหม่แล้ว กูจะทิ้งให้คนทางนู้นดูแลก็ได้ตั้งแต่นั้นมาเราก็เลยรู้สึกว่า อ้าวกูส่วนเกินหรอ งั้นจะเลี้ยงทำไม แล้วความรู้สึกที่เรามีต่อแม่ก็เปลี่ยนไป จนต่อมาประมาณ1เดือนแม่ก็ซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้เรา แล้วเราก็ทะเลาะกับแม่อีก  เราก็เลยตัดสินใจโดยการขอโทษ(คุยทางเฟส) คือตอนนี้ความรู้สึกเราที่มีต่อแม่มันก็เปลี่ยนไปแล้วจนตอนนี้เราก็จะจบม.3แล้ว เราก็ต้องไปต่อกับแม่ แต่เรารู้สึกว่า ถ้าเราไปที่นั่นเราต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่เลยหรอ จากที่เราอยู่แค่20วันเรารู้สึกว่ามันเหงามากนะ มันอ้างว้างยังไงไม่รู้ เราก็เลยรู้สึกว่าไม่ใช่เราไม่อยากไปนะ แต่ความรู้สึกเราคือ ก็ตามที่บอกนั่นแหละค่ะ มันเหงาๆ และทางนี้ที่เราอยู่เราก็มีปัญหาเหมือนกันค่ะปัญหาทางครอบครัวต่างๆชอบด่าเราว่าเลยบางทีก็เหมือนไม่สนใจ จนเรารู้สึกว่า สรุปกูอยู่ไหนถึงจะมีความสุขอ่ะ ชีวิตตอนนี้อ้างว้างเปล่าเปลี่ยว มันเหงามันท้อ มันรู้สึกว่าเราพยายามไปเพื่ออะไร มันเหมือนอยู่คนเดียวบนโลกนี้ ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากอยู่กับพ่อนะ แต่พ่อไม่สนใจเรา เราเลยรู้สึกว่า ใครรักเราจริงบ้างนอกจากตัวเราเอง เราไม่มีความสุขมาหลายเดือนแล้วค่ะ ตั้งแต่พ่อแม่เลิกกันแล้วตัวเองเริ่มรู้สึกเหงาก็นอนร้องไห้ทุกคืนจนถึงตอนนี้ ไม่รู้ชีวิตข้างหน้าจะเป็นยังไง จะเดินไปทางไหนจะเดินไปกับใคร ใครที่พร้อมจะดูแลเรา ในหัวตอนนี้คือตีกันไปหมดค่ะ นี่แหละค่ะทั้งคำถามและระบาย
*ขอโทษที่ใช้คำหยาบนะคะ