คือเราสังเกตตัวเองมาได้สักพักแล้วว่าช่วงนี้เวลามองพื้นแล้วจะรู้สึกว่าอยากจับ อยากสัมผัส อยากทัช อยากแตะ แม้เพียงปลายนิ้วก็ยังดี.. เราเลยเริ่มเคลื่อนที่อยู่ที่บ้านโดยการเดินสี่ขาค่ะ ไม่ได้คลานเข่านะคะ ใช้เท้ากับมือเนี่ยแหละค่ะ(เหมือนสัตว์สี่เท้าทั่วไป มันก็ไม่ได้ใช้เข่าเดินเนอะ)
ผลปรากฏก็คือ ฟินมากกกกกก ค่ะ พอยืดตัวขึ้นมาหลังจากได้เดินสี่ขาแล้วจะรู้สึกดีมาก ๆ รู้สึกว่าการใช้ทั้งมือทั้งเท้าช่วยกันเคลื่อนที่มันดีมาก ๆ และสะดวกมาก ๆ รู้สึกกระปรี้ประเปร่าขึ้น ทำให้อยากเดิน อยากกระโดด แต่เราไม่สามารถทำพฤติกรรมแบบนี้ข้างนอกได้ เลยแก้เข็ดด้วยการทำอยู่ที่บ้านค่ะ ทุกวันนี้ขึ้นเก้าอี้หรือเตียงนอนเหมือนหมากระโจนขึ้นเตียงจ้า คือนั่งยอง ๆ ก่อนจะสปริงขาหลังดีดตัวเองขึ้นไปแล้วใช้มือลงก่อน..ในอนาคตถ้ายังทำอยู่ข้อมืออาจจะเดี้ยง ฮา
แบบว่าคิดภาพตัวเองวิ่งสี่คูณร้อยสี่ขาออกเลยค่ะว่าต้องเร็วและสนุกมากแน่ ๆ ทุกวันนี้ถ้าขึ้นบันไดแล้วไม่ได้ถือของก็จะใช้มือช่วยค่ะ ซึ่งค้นพบว่าผ่อนแรงไปเยอะแม้จะต้องไปล้างมือทีหลังแต่ก็ไม่เหนื่อยเท่าที่ผ่านมาแล้ว ที่สำคัญคือเราเดินคล่องมากค่ะขึ้นบันไดเนี่ย มือกับขาประสานกันเหมือนว่าเราเกิดมาเพื่อขึ้นบันไดท่านี้
อ้ออีกอย่าง เราชอบนั่งยอง ๆ ด้วยค่ะ แบบว่าพร้อมจะด็อกกี้ตลอดเวลา เอ๊ะ คือท่าเตรียมลุกคือนั่งยอง ๆ อะค่ะ พอถึงเวลาลุกก็จะแหมะตัวไปข้างหน้าเพื่อให้มือกับเท้าได้สัมผัสพื้นสักวิสองวิ วันไหนไม่ด้ทำท่านี้รู้สึกเหมือนใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยค่ะ
แต่ยังไม่ถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับนั่งไม่ตรงนะคะ แค่ตื่นเต้นที่จู่ ๆ ก็มีอาการแบบนี้ทั้งที่ปกติไม่เคยเป็นมาก่อนไอ้พฤติกรรมบ้า ๆ เนี่ย แง..
เราชอบเดินสี่ขานี่ถือว่ามีความผิดปกติรึเปล่าคะ
ผลปรากฏก็คือ ฟินมากกกกกก ค่ะ พอยืดตัวขึ้นมาหลังจากได้เดินสี่ขาแล้วจะรู้สึกดีมาก ๆ รู้สึกว่าการใช้ทั้งมือทั้งเท้าช่วยกันเคลื่อนที่มันดีมาก ๆ และสะดวกมาก ๆ รู้สึกกระปรี้ประเปร่าขึ้น ทำให้อยากเดิน อยากกระโดด แต่เราไม่สามารถทำพฤติกรรมแบบนี้ข้างนอกได้ เลยแก้เข็ดด้วยการทำอยู่ที่บ้านค่ะ ทุกวันนี้ขึ้นเก้าอี้หรือเตียงนอนเหมือนหมากระโจนขึ้นเตียงจ้า คือนั่งยอง ๆ ก่อนจะสปริงขาหลังดีดตัวเองขึ้นไปแล้วใช้มือลงก่อน..ในอนาคตถ้ายังทำอยู่ข้อมืออาจจะเดี้ยง ฮา
แบบว่าคิดภาพตัวเองวิ่งสี่คูณร้อยสี่ขาออกเลยค่ะว่าต้องเร็วและสนุกมากแน่ ๆ ทุกวันนี้ถ้าขึ้นบันไดแล้วไม่ได้ถือของก็จะใช้มือช่วยค่ะ ซึ่งค้นพบว่าผ่อนแรงไปเยอะแม้จะต้องไปล้างมือทีหลังแต่ก็ไม่เหนื่อยเท่าที่ผ่านมาแล้ว ที่สำคัญคือเราเดินคล่องมากค่ะขึ้นบันไดเนี่ย มือกับขาประสานกันเหมือนว่าเราเกิดมาเพื่อขึ้นบันไดท่านี้
อ้ออีกอย่าง เราชอบนั่งยอง ๆ ด้วยค่ะ แบบว่าพร้อมจะด็อกกี้ตลอดเวลา เอ๊ะ คือท่าเตรียมลุกคือนั่งยอง ๆ อะค่ะ พอถึงเวลาลุกก็จะแหมะตัวไปข้างหน้าเพื่อให้มือกับเท้าได้สัมผัสพื้นสักวิสองวิ วันไหนไม่ด้ทำท่านี้รู้สึกเหมือนใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยค่ะ
แต่ยังไม่ถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับนั่งไม่ตรงนะคะ แค่ตื่นเต้นที่จู่ ๆ ก็มีอาการแบบนี้ทั้งที่ปกติไม่เคยเป็นมาก่อนไอ้พฤติกรรมบ้า ๆ เนี่ย แง..